Zeilen met Kim

CURACAO 1

2011-11-28T15:30:00.000-08:00

Op zondag 6 november gaat de wekker om 04.00 uur. We moeten om 06.00 uur met de eerste ferry naar Red Hook op Saint Thomas. Dan met de taxi naar het vliegveld waar we om 07.15 uur worden verwacht voor de vlucht met American Airlines naar Miami om 09.15 uur.

Terwijl we zitten te wachten om te boarden krijgen we bericht dat er een storing is en dat de vlucht een uur later vertrekt. Nou lekker dan. We nemen de tijd voor een ontbijt in het restaurant en zien dat er allemaal kleppen en deurtjes van het vliegtuig open gaan. Een paar monteurs steken de kop in de machine en schroeven hier en daar wat los en vast. De vlucht wordt weer twee uren uitgesteld en uiteindelijk vertrekken we om 13.30 uur.
De vlucht naar Miami verloopt gelukkig voorspoedig. Op het vliegveld snel een hapje naar binnen gewerkt en op naar vlucht AA 939 naar Curaçao.
Royaal op tijd komen we op vliegveld Hato aan waar een kennis van Bas en Reina een Suzuki Athos klaar heeft staan voor de rit naar het hotel.
Het hotel is geboekt via internet en het is altijd weer een verrassing waar je terecht komt. We hebben een goede keuze gemaakt. Scuba Logde is een hotel met duikaccommodatie en we worden ontvangen door enthousiaste jongelui. De kamer heeft een extra bed voor Kim. Reina en Bas willen naar de boot maar die is weken afgesloten geweest en het zal er binnen vast erg benauwd zijn. Een kamer voor Reina en Bas is geen probleem en na een welverdiend pilsje met kroketje gaan we plat. Het was een lange dag.

De volgende morgen wordt de boot uit het water gehaald en grondig schoongespoten. De pokken zijn moeilijk te verwijderen en zullen er met Muriatic Acid, een erg gemeen zuur, worden afgebrand. Een hele klus.
De terugtocht met de zeilboot wordt niks, we kunnen het niet riskeren dat we te laat op Saint Thomas aankomen. Terugvliegen naar de Maagdeneilanden lokt ons ook niet aan, gezien de ommelandse vlucht met de nodige vertragingen via Miami.

De maandag wordt besteed om te bekomen van de reis en om de omgeving te verkennen. Het hotel ligt maar op korte afstand van het centrum. Aan de kade bij de pontjesbrug nemen we een superlekker ijsje. Het is warm en terug in Scuba Lodge duiken we meteen in het zwembad. Heerlijk.
We bellen Richard van het reisbureau in Dokkum om een vlucht te boeken vanaf Curaçao. Op woensdag 16 november vliegen we rechtstreeks terug naar Schiphol met ArkeFly, vlucht OR 362 die op donderdagmorgen om 10,25 uur aankomt.

Dinsdag hebben we de beschikking over de auto en maken een mooie tocht over Curaçao. Kim wil even in haar eigen kamer op de boot spelen dus gaan we er met zijn tweeen op uit. Op de westpunt lunchen we bij het bekende restaurant “Haatsy”. De eigenaar is een rasartiest en brengt het menu op een aanstekelijke manier. Er is van alles te krijgen maar de geroosterde leguanenstaart is ons iets te veel gevraagd. Het wordt zeebaars met garnalen. We wandelen over de prachtige stranden van Grote Knip en Kleine Knip.
De Santa Marthabay is de moeite waard om te bezoeken. Een mooie baai met vissersscheepjes en tegen de hellingen de oude plantagehuizen die in felle kleuren zich aftekenen tegen het groen. De huizen werden zo gesitueerd dat ze elkaar konden zien. Bij onraad werd er een vuur aangestoken zodat men elkaar kon helpen.
Bij het strand een aantal huizen die niet afgebouwd zijn. Het ziet er wat triest uit, de moderne verwilderde huizen.
Bij het stadion in Otrabanda parkeren we de auto en lopen de binnenstad in. Even zien of er leuke cadeautjes voor de kindertjes zijn.
In de haven zijn Reina en Bas nog druk met het behandelen van de onderkant van het schip. Een rotklus met die vieze zuurtroep.
’s Avonds gaan we uit eten bij Roozendael een prima restaurant.

DE REIS KRIJGT EEN ANDERE WENDING!

2011-11-28T15:28:00.000-08:00

Onze reis gaat er heel anders uitzien als gepland. Want wat was de bedoeling van de reis van zes weken?
In de eerste plaats wilden we de zesde verjaardag van Kim meemaken. Bas en Reina hadden hun boot op Curaçao gestald om die veilig weg te leggen voor een mogelijke hurricane. De boot zou in november weer opgehaald worden. Maar omdat Kim op school zit en geen weken van de school weg kan blijven zouden pake en beppe zolang op haar passen tot Bas en Reina terug waren met de boot. We konden tot 15 november in dit huis blijven. Allemaal prima geregeld.

De eigenaar van dit huis heeft het per 15 november verhuurd en wil nu dat we er 6 november al uit gaan omdat het schoongemaakt moet worden en er moet nog het een en ander aan het huis gebeuren. Dat was duidelijk niet de afspraak maar we zitten gratis in dit huisje omdat de eigenaar wilde dat het bewoond zou zijn tijdens het laagseizoen. Ze heeft ons niet meer nodig en zet ons er domweg uit. Nou lekker dan.

We hebben nu besloten dat we met Reina en Bas meegaan naar Curaçao. Zij zullen de onderkant van de boot schoonmaken en in de anti-fouling zetten en er moet een andere schroef worden gemonteerd. Wij gaan dan met Kim zolang in een hotel want om met de hele familie op de boot te wonen die op een rumoerige, warme werf ligt lijkt ons geen goed idee.

Zondag 6 november hebben we een vlucht geboekt via Miami naar Curaçao. Het had ons erg leuk geleken om met een klein vliegtuig via San Juan (Porto Rico) te vliegen en vandaar naar Curaçao, maar die vluchten waren allemaal al volgeboekt of ze sloten niet op elkaar aan.
De terugreis naar Nederland wordt ook nog een gedoe, want de ticket kunnen we niet overboeken, dus vliegen we terug van Curaçao via Miami naar Saint Thomas en vandaar via Atlanta naar Amsterdam. We denken er over om dan maar een rechtstreekse vlucht te boeken van Curaçao naar Amsterdam. Wel zo nofflik voor de oudjes.

Vandaag hebben we een auto gehuurd. Dat ging ook weer mooi. Waren we in onderhandeling over de auto, vraagt de verhuurder hoe oud ik ben. Verhuurt hij geen auto’s aan mensen boven de 70 jaar. Is dat niet de reinste leeftijdsdiscriminatie. Wij moesten er smakelijk om lachen (hij niet). Bij de volgende car-rent was de leeftijd geen probleem en zo rijden we in een mooie blauwe Ford SUV Escape over de slingerende wegen van Saint John.

De mensen hier hebben het nooit over het weer. Dat hoeft ook niet want het is hier altijd mooi weer. Zo nu en dan een tropische bui, maar daarna schijnt de zon altijd weer uitbundig. Reina heeft contact met een Nederlandse vriendin op Bonaire en van haar hoort ze dat het daar ontzettend veel en hard regent. Zie je nu wel, die Nederlanders hebben het wel weer over het weer. Nu maar hopen dat het beter weer is als wij er naar toe gaan.

WAT DOE JE ZO'N HELE DAG

2011-10-29T10:38:00.000-07:00

Hoe verloopt een dag uit het leventje van pake en beppe als ze in een prachtig huisje op de helling van Sugar Bird Hill wonen?
Eerst zal ik iets vertellen over de cottage “Horizons” en over de omgeving.

Het gebied hier heet Concordia en er staan veel huisjes op de berghelling. De meeste huizen worden, naar het lijkt, verhuurd aan zomergasten en een enkele is permanent bewoond. Onze naaste buren komen uit New York City en zijn hier met vakantie en ’s morgens bezig met onderhoud van het huis en ’s middags lekker luieren.
Onze cottage heeft twee etages. Je komt door de voordeur en dan sta je meteen in de kamer van 7,00 bij 6,50 meter. Aan de rechterkant de zithoek met tv en aan de linker kant de keuken met een eethoek. Midden in de kamer is prominent een brede trap aanwezig die naar de benedenverdieping leidt, waar twee slaapkamers met elk een badkamer zijn. In de ruimte onder de trap zijn kasten en een kledingkamer. Daar slaapt Kim op een z.g. kermisbed.
Het aantrekkelijke van het huis is een balustrade van 2,50 meter breed die om de hele kamer heen loopt. Op de slaapverdieping is nog zo’n balustrade.

Het uitzicht is geweldig. Voor ons ligt Johns Folly Bay en aan de overkant van de Coral Bay ligt East End. voor ons zien we Peter Island en Norman island en in het midden ver weg zie je Virgin Gorda en over de heuvels van round bay ligt Tortola.

Het dichtstbijzijnde strand is bij Saltpond Bay waar we in een kwartier naar toe lopen. Het is een prachtig strand, zoals we die kennen uit de reclame als “Bounty” strand. Je kunt hier schitterend snorkelen en je waant je in een tropisch aquarium met de meest mooie vissen en koraal.

De natuur hier is overweldigend. Veel palmen, bougainville, oleander en een prachtig bloeiende boom de flamboyant en nog veel meer planten die wij thuis angstvallig in de vensterbank in leven proberen te houden.
Buiten hangt voor het raam bakjes met suiker en suikerwater om vogels te lokken. Een prachtig gezicht hoe de sugarbirds zich kwetterend tegoed doen aan de zoetigheid en hoe de kolibries al vliegend uit de gaatjes drinken.
Wat hier niet leuk is zijn de “no-see-ums”, onooglijk kleine beestjes die je terroriseren. Ze bijten je waar ze kunnen en pake heeft er het meeste last van. De benen zitten onder de jeukende rode bultjes.

Onze dag begint al vroeg. Rond half zeven zien we het blonde kopje van Kim al nieuwsgierig om de hoek van de deur gluren. Pake en beppe zijn dan al wakker en kwebbel vertelt honderd uit over wat ze de vorige dag allemaal heeft beleeft op school en wat ze heeft gedoomd, maar volgens ons bedenkt ze dat ter plekke. Om zeven uur zitten we dan aan de ontbijttafel en Bas neemt met Kim het huiswerk door.
Kinderen uit de first grade klas krijgen al huiswerk mee. Ze moeten een verhaal uit een boek voorlezen aan de ouder en dan moeten ze de veel voorkomende woorden (high frequency words) leren spellen en opschrijven.
Tot slot moeten ze nog een zin bedenken wat over het verhaaltje gaat en opvrolijken met een tekening. Deze week had ze ook een les met sommen mee. Ze doet het goed en kan een verhaal duidelijk navertellen.

Via de school hebben de kinderen ook een computerprogramma voor rekenen en taal mee. Die kunnen ze onder hun eigen naam inloggen en de uitslag wordt door school gecontroleerd. Maandag had Kim een vrije dag en toen heeft ze met pake allemaal sommen gemaakt en dat gaat haar heel goed af. Een paar keer alle sommen uit een les goed en als beloning een virtuele gouden medaille.

Bas gaat rond acht uur op weg naar een klus bij een ontzettend duur huis en Reina vertrekt om tien over acht met Kim. Kim heeft haar koffertje mee met de lunch en haar huiswerk. Reina gaat door naar “Klein Baai” waar ze bij een huis de deuren met louvres moet lakken. Een lastige klus met al die latjes.

Wanneer ieder de deur uit is, gaan pake en beppe de boel opruimen en maken een plan wat die dag te doen. Vrijdag zijn we met Reina naar Cruz Bay gereden en zijn we met de ferry naar St. Thomas gegaan. Vanaf Red Hook gaan we voor twee US dollar met een taxibus naar de hoofdstad Charlotte Amalie.
De Maagdeneilanden waren Deens koloniën en aan de bouwstijl en namen van de belangrijke straten is dat nog lezen. De Denen lieten hier suikerriet verbouwen, destijds een lucratieve bezigheid. De goederen die vervoerd moesten worden werden opgeslagen in pakhuizen met grote deuren die in straatjes haaks op de haven zijn gebouwd. Deze pakhuizen worden nu gebruikt als winkels. Voor de toeristen die met cruiseschepen met honderden worden aangevoerd een waar paradijs. Het meest zijn het winkels met sieraden, wel wat eenzijdig.
Sjolle heeft een overhemd nodig en laat er nou net een uitverkoop zijn. Het nog geen toeristenseizoen en is er nog niet erg veel te beleven.
Het is warm en we zoeken de koelte op van een cafeetje waar we een cappuccino drinken. Na een lange wandeling door de historische stad gaan we met de taxi terug naar Red Hook waar we op de ferry naar Cruz Bay stappen. Onderweg maken we nog een daverende ruzie mee van de taxichauffeur met een vervelende passagier. De dame verliest de strijd en wordt uit de taxi gezet.
In Cruz Bay gaan we naar Waterfront Café voor de lunch en gaan daarna met de Vitran bus naar Concordia terug.
Om te bekomen van de vermoeiende reis nemen we eerst nog maar even een koel pilsje bij de Tourist Trap, ons stamkroegje.

Ieder is van het werk en school thuis en Reina heeft het eten klaar. Bruine bonen met spek en witlofsalade. Nou Nederlandser kan het ook niet.
’s Avonds nog even gezellig wat kletsen op ons terras en dan op tijd op bed.

PIRATEN FEEST

2011-10-23T06:01:00.000-07:00

Kim en haar vriendje Zach, die drie jaar is geworden, hebben een tiental kinderen met hun ouders uitgenodigd om zaterdag op het strand van Lameshure Bay hun verjaardagen met een heus piratenfeest en met “echte” piraten te vieren.

De voorbereidingen zijn al geweldig. Bas heeft een echte schatkist gemaakt met een groot hangslot. Ook heeft hij twee prachtige zwaarden gemaakt. De dames, Reina en Anna (de moeder van Zach) hebben allemaal kleine cadeautjes ingepakt, ze hebben de nodige drankjes ingeslagen, hamburgers en hotdogs voor de BBQ en niet te vergeten een grote verjaardags taart!!
De piraten, Bas, Pake, Louis en Little Will gaan met de speedboot naar Lameshur Bay met de piratenvlag in top. De mannen hebben al de nodige voorpret.
Pake heeft een echte piratenhoed met een gescheurd vest, Bas en Louis doen een bandañas om het hoofd en Little Wil krijgt een vestje (uit Samuel) aan en verder hoeft hij zich niet te verkleden want hij ziet er gewoon al uit als een piraat. Er worden kwistig grote littekens en zwarte vegen geschminkt en voor een oog komt een lapje.
De schatkist met de nodige nepzwaarden en pistolen zijn ingeladen, we drinken ons moed in met cola, rijkelijk voorzien van rum en onder het uiten van verschrikkelijke piratenkreten kiezen we het ruime sop.
Bas heeft er aardigheid in om zijn oude speedboot weer eens te besturen.
We stuiteren met zo een bloedgang over de woelige baren, dat de motor er oververhit van raakt. Nou, daar dobberen de woeste piraten dan.

Het is de bedoeling dat de piraten onder het slaken van woeste kreten en het nodige krijgsgewoel de schatkist begraven en dat de kindertjes, die dan angstig achter de bosjes alles gadeslaan, de kist nadien gaan zoeken.
Het loopt allemaal anders. We landen met de boot op het strand en tillen de schatkist op het strand en beginnen driftig te graven en dan staan plots alle kindertjes om ons heen. Een brutaaltje pakt de schatkist en naait er mee uit. Daar staan de vier grote piraten even sneu van te kijken.

De pret is er niet minder om. Kim heeft de sleutel en onder veel geduw en getrek wordt de schatkist geplunderd. Er zit de nodige nepmunten, prulletjes en natuurlijk veel snoepgoed in.

De piraten duiken de zee in om wat verkoeling te zoeken en om de schmink van zich af te spoelen. Steve ontfermt zich over de BBQ en gaat de hamburgers en hotdogs bakken, met zijn piratenzwaard natuurlijk.

De ouders vermaken zich prima, de laatste nieuwtjes worden aan elkaar doorgegeven en hapjes en drankjes smaken uitstekend en wanneer het erg warm wordt stapt ieder in zee en zet daar, onder het genot van een koud drankje, de conversatie voort.

Voor de kinderen is het helemaal feest, ze zitten elkaar met de nep zwaarden en pistolen achterna en hebben de meeste plezier. Het is toch wel een geweldig land om zo’n feest te vieren. Op het strand is alles daarvoor aanwezig. Er staan banken en een grote BBQ-set. En het weer is natuurlijk meestal super.

Rond drie uur vertrekken de ouders. De jeugd krijgt nog een verrassings-pakketje mee naar huis dan is het opruimen.
De ex-piraten racen met de speedboot naar het dinghy-dok, nemen nog een drankje in de Aqua Bistro. Hebben nog een hoogstaand gesprek met een tipsy lokale en houden het voor gezien.

VERJAARDAG VAN KIM

2011-10-12T17:05:00.001-07:00

Zondagmiddag beginnen de voorbereidingen. We gaan cup-cakes maken met glazuur en figuurtjes erop. Kim heeft er wel oren naar en is met de tong uit de mond het beslag aan het roeren. Ze komen goed uit de oven en dan wordt het glazuur aangemaakt. Druppen met gemeen ogende kleurtjes worden aan suiker toegevoegd en klaar is de glazuur. Na het opbrengen van de glazuur begint de echte pret. Hoofdjes, rupsen en lieveheersbeestjes worden gemaakt. De een nog mooier dan de andere. Reina was streng we mochten ze niet vooraf proeven.
Maandag was het vroeg dag. Het is een dubbele feestdag. Kim wordt zes jaar en ze is vrij van school, het is Columbusdag.
Op de tafel staan alle cadeautjes uitgestald en nerveus weet Kim bijna niet waar te beginnen. De pakjes met het mooiste papier eromheen krijgen de voorkeur. Iedereen van de familie heeft wel een cadeau aan pake en beppe meegegeven dus er kwam bijna geen eind aan het uitpakken. Kim helemaal blij en daarna moest ze op de stoel en uit volle borst werd er voor haar gezongen.
Na het ontbijt gingen pa en ma aan het werk en pake en beppe hadden Kim de hele dag mooi voor zich alleen. Er werd voorgelezen, gepuzzeld en Kim wilde als poes worden geschminkt. Nou dat lukte wel aardig maar de poes had ook veel weg van een kruising tussen een tijger en een leeuw. Maar goed Kim vond het prachtig en daar ging het om.
’s Middags zijn we naar het “Salt pond Beach” gelopen. Kim helemaal blij want haar grote vriend Zack was er ook. Kennis gemaakt met de ouders Anna en Steve. Om een uur of vier zou Reina ons komen halen. Nou daar kwam ze. Helemaal verhit en met een gezicht wat op zwaar weer stond. Ze had een aanrijding gehad met Amerikaanse toeristen die even waren vergeten dat ze op St. John links moeten rijden. Dat is nog een gewoonte die is overgebleven uit de tijd dat de eilanden een Deense kolonie waren.
Wat een gedoe, de politie moet proces-verbaal opmaken en die moeten uit Cruz Bay, de andere kant van het eiland komen.
In plaats van na de warme dag werken lekker nog even zwemmen, op een zinderend hete parkeerplaats op de politie wachten. De rasta-boys die er met een kraampje staan om koud drinken te verkopen maken er nog een vrolijke boel van door Kim op reggae stijl haar Happy Birthday toe te zingen.
’s Avonds doen we ons tegoed aan de zelfgemaakte cup-cakes.

Dinsdagmorgen wordt er eerst nog een lesje voor de school doorgenomen en dan naar school. Kennis gemaakt met de juf, Miss Roskin. De klas bekeken. Ziet er goed uit. Kim haar plaatsje gezocht. Ook hier al moderne leermiddelen met het video-bord.

Voor de school ingaat komen alle kinderen in de tuin van de school bij elkaar. Prachtig, allemaal kindertjes in schooluniform staan in “line-up” ,de klassen bij elkaar. Ze krijgen een toespraak over het thema van de week. Dan wordt het Amerikaanse volkslied gezongen, met de vuist voor het borst. Twee kinderen brengen daarna de Amerikaanse vlag en de vlag van de USVI naar een standaard.
Er wordt gevraagd wie vandaag of het weekend jarig was, en dat was onze Kim. Ze mag dan naar voren komen en de hele school zingt haar toe. In het versje zit dan de vraag “How old are you now?” en daar moet de jarige dan zingend op antwoorden. Zo schattig, heel timide zingt ze dan “I am six years old now”, en dan buldert de hele school haar weer toe. Jammer dat ik van de schoolmanager, i.v.m. wat onduidelijke regels niet alles mocht filmen.
Janny en ik zijn met Reina meegereden naar Cruz Bay, we moesten nog wat boodschappen doen en hebben daarna heerlijk geluncht in een restaurant aan het strand.
In de namiddag gaan we met de bus terug naar de school om het uitreiken van de presentjes en lekkers mee te maken. Jammer genoeg waren we daarvoor net te laat ondanks een dodenrit met de bus.
Het laatste half uur van school is voor de kinderen relaxt nog in de schooltuin spelen en dan komen de ouders en de schoolbussen iedereen ophalen.
Voor Kim een enerverende dag en ze was ook hartstikke moe.

2011-10-12T17:05:00.000-07:00

VACANTIE PAKE EN BEPPE 2011

2011-10-09T08:58:00.000-07:00

Reisverslag door Sjolle Wieringa.

De voorbereidingen voor de reis van 5 oktober tot 17 november 2011 zijn achter de rug. We zijn er klaar voor. Met de trein die ons rechtstreeks naar Schiphol zal brengen vertrekt om 12.05 uur van station Leeuwarden en om 16.55 uur brengt vlucht KL 621 ons naar Atlanta. Daar overnachten we en de volgende dag vliegen we om 10.00 uur verder naar St. Thomas waar Reina en Kim ons zullen opwachten.

We worden op uitgezwaaid door de buren en Renny brengt ons, met Merel, Robin en Roos naar het station. We zijn royaal op tijd en we praten nog wat in de coupee. Merel vindt het maar niks en is bang dat de trein plotseling vertrekt. Robin doet stoer en wil best wel een stukje meereizen. Om 15.38 uur komt de trein op Schiphol aan en we staan direct in de hal van het vliegveld. Perfect. Bij de KLM balie kunnen we direct inboeken en kunnen door de douane.
De reis maakt hongerig en we halen eerst maar een lekker broodje met een kop cappuccino.
Bij de security weer een tegenvaller. Er zit een flesje met vloeistof in het familie cadeau pakket en Janny had een heerlijke bodylotion, werd ook verwijderd en verdween in een grote afvalbak.

De vlucht verloopt voorspoedig. Boven Groenland breekt de bewolking en we zien een hagelwit Groenland met gletsjers en aan de kust grote ijsbergen. We moeten in verband met slecht weer iets verder vliegen maar daarna hebben we de wind mee en landen om 20.00 uur, 20 minuten vroeger dan gepland op Wm B Hartsfield airport bij Atlanta.
Weer een lange weg door de douane, maar veel vriendelijker dan in Miami. De security is streng. Het wordt weer een complete striptease. Schoenen uit, riem af alles uit de zakken, handbagage wordt weer helemaal gecheckt. Een beetje dom, want je komt toch net uit het vliegtuig? Of zie ik dat verkeerd?
Met een treintje rijden we naar de bagagehal waar we de koffers konden oppakken. Inmiddels zijn we wel 2 uur verder!
Buiten staat een shuttlebus van het Quality Comfort hotel op ons te wachten. We overnachten in room 521. Een grote kamer met twee immens grote bedden, we hebben dus de ruimte. Douchen en dan lekker slapen. Het is in Nederland dan al 05.00 uur in de morgen en onze ogen staan ons achter in het hoofd.

Donderdag 6 oktober 2011.
Om 06.30 uur worden we gewekt. Na het ontbijt met plastic bordjes en bestek (sutterig) met de bus naar het vliegveld. Het inchecken gaat vlot en we komen nog aan de praat met een stel Duitsers die naar een bruiloft op weg zijn. Ze vonden dat Janny er maar sjiek uitzag tijdens de reis. Lief compliment.

Om klokslag 10.00 uur vertrekt vlucht DL 571 naar St. Thomas. We zitten nu eens niet naast elkaar maar achter elkaar. Weer eens wat anders. Mijn stoelgenoten is een jong stel uit Birmingham (Alabama) die op vakantie gingen op St. Thomas. Ze vonden zes weken naar St. John wel erg “ expensive”, nou dat valt wel wat mee zei ik eigenwijs en werd meteen een paar stappen hoger ingeschaald.

Het vliegtuig kwam 28 minuten eerder aan dan gepland, dat Reina en Kim waren er nog niet. Bij het wachten op de koffers kwamen ze er aan. Kim iets verlegen achter Reina, maar na een paar grapjes was het ijs gebroken en had ze weer het hoogste woord.
Reina haalde ons op in een grote oranje Toyota truck, wat een bak van een ding, maar alle bagage en passagiers konden er moeiteloos in.
Na een paar minuutjes was het net of waren we nooit weggeweest. Veel nieuwtjes waren er ook niet want via Skype houden we elkaar goed op de hoogte van het wel en wee van de familie.

Eerst nog boodschappen doen op St. Thomas bij een megamarkt “Kmart”. De winkel stond al helemaal in het teken van Halloween en in een hoek stonden honderden plastic kerstbomen.

Met de ferry naar St. John. Er is hier het een en ander veranderd sinds we hier eerder waren. De autoferry komt op een andere plek aan en er zijn rotondes gekomen maar voor de rest zien we niet veel verschillen.
Het is een lange rit langs een bochtige weg naar de cottage “Horizons”, helemaal op het andere eind van St. John. Maar wat een mooi plekje en wat een leuk huis! Tegen de berghelling gelegen met zicht over de Johns Folly Bay. In de verte ligt Tortola (BVI). Geweldig. We werden verwelkomd door de katten Streepje en Kalki, de scheepskatten die zich op het land ook wel thuis voelen.
Na een uurtje kwam Bas thuis in de zwarte Suzuki. Hij had een drukke warme dag achter de rug. We hebben een koel biertje genomen op het terras met zicht over de oceaan.
Bas was blij met zijn NOOK, een E-book waar je tientallen boeken in kunt opslaan. Dat kon wel eens de toekomst zijn want het viel onderweg wel op dat veel mensen hun boeken lazen van een E-book of een i-Pad.

Vrijdag 7 oktober 2011
Vrijdag was het weer vroeg dag. Reina heeft een klus en moet op tijd weg. Bas brengt Kim naar school. Ze mag haar nieuwe broekje aan. Het is dress-up day en dan hoeft het schooluniform niet aan. Aan de ontbijttafel wordt nog een les doorgenomen want vandaag is er weer een test.
Janny en ik doen het kalm aan. Even wennen aan de temperatuur en de jetlag verwerken. De koffers worden uitgepakt en we doen in het huis wat klusjes. We verkennen de omgeving. De eigenaar van dit huis heeft nog een cottage “captains cabin”. Ook prachtig gelegen. Timmerlieden maken er een nieuw dek.
Er wordt gewassen en de was opgehangen. Onwetend als we zijn, wij dachten dat de katten meer buiten kwamen, lieten we de buitendeur openstaan. De poezen scharrelden om ons heen tot er een driftige teckel voorbij komt die de katten de bosjes in jaagt. Weg poezen.
Toen Reina ’s middags met Kim van haar werk terugkwam was ze “not amused” toen ze hoorde dat de katten op stap waren. Gelukkig kwam Kalki ’s avonds al weer opdagen maar Streep liet zich niet zien. Nou dat was een mooie binnenkomer. Iedereen gestrest waar de poezen nu uithangen. Alarmfase A werd afgekondigd en een zoektocht georganiseerd in de bushbush voor het huis. Geen resultaat.
Na een maaltijd van lekkere tortilla’s met een glas wijn was ieder moe en lagen we op tijd op bed.

Zaterdag 8 oktober
Vandaag gaan we met Reina mee naar haar werk. Ze moet deuren lakken, Maar daar zijn shutters in gemonteerd, die moesten er eerst uit. Nu moet er geschuurd worden want de deuren moeten voor een bepaalde datum klaar.
We rijden naar een prachtige woning aan Klein Baai en installeren ons op het strand. Reina heeft pech. De apparatuur die de baas heeft gebracht is niet compleet en na wat nijdige telefoontjes gaan we naar Cruz Bay en eten de frustraties weg met een lekker broodje. We gaan maar niet naar een strand maar gaan boodschappen doen voor het weekend. Op school gaat Kim trakteren op cakejes en die gaan we morgen bakken. Er komt glazuur overheen en leuke figuurtjes.
Thuisgekomen doen we een lange zoektocht naar Streep. We lopen langs het pad helemaal naar het strandje van Follys Bay, praten daar met een oude dame die daar al bijna haar hele leven woont. Wat een rustig leven. Via de hoofdweg lopen we terug. Geen Streep.
’s Nachts horen we een geweldige kattenruzie, Reina en Bas zitten rechtop in bed als ze opeens "mauwmauw" of "mama" op zijn kats horen Dat is Streep!!En Ja hoor nadat Reina een zwarte zwerfkat heeft weggejaagt komt Streepie tevoorschijn, in de morgen ligt hij helemaal afgepeigerd op de balustrade. Wij blij.

PICASA

2011-09-14T08:52:00.001-07:00

Omdat ik het best moeilijk vind om te schrijven over dagelijkse dingetjes heb ik Picasa geopend hier kunnen we jullie met foto's toch een beetje op de hoogte te houden van dingen die wij hier beleven..

GELUKKIG NIEUWJAAR ALLEMAAL!!!!!

2011-01-03T07:53:00.000-08:00

TERUG NAAR DE BOVENWINDSE EILANDEN

2010-12-27T08:18:00.000-08:00

6 december 2010

Al een paar dagen lijkt het erop dat er deze week oostelijke winden komen. Dus wordt het tijd voor ons om te vertrekken in dit kleine “weather window”. De hele dag zijn we bezig het schip vaarklaar te maken voor de overtocht.

Deze week ben ik steeds op zoek naar oude kaas wat nergens op het eiland te krijgen is, maar gelukkig de dag voor we vertrekken ligt het weer in de schappen en haal ik meteen maar drie grote, oude kazen uit Holland, want de cheddar op de noordelijke eilanden is echt niet te eten. Verder wordt er natuurlijk ook proviand voor onderweg ingeslagen en wat Nederlandse lekkernijen. s' Middags maken we de boot zeilklaar en om 17:00 uur varen we nog even naar Habitat om Karin en Roger dag te zeggen. Ze nodigen ons uit om te blijven eten en daarna nemen we afscheid en hopen elkaar volgend jaar weer te zien.

Nog geprobeerd mijn jarige broertje te bellen maar dat lukt jammer genoeg niet.

7 december 2010

Al vroeg zijn we uit de kooi om eerst nog diesel te tanken voor we vertrekken.

Voordat we losgooien komt de bemanning van de “Zwerver” nog even langs om afscheid te nemen. We zien ze voorlopig niet weer. Hun volgende trip gaat naar Cuba.

Als we goed en wel bij de pomp liggen en de slang aan willen pakken, zegt de pompbediende opeens: “Ooh, we hebben geen diesel vandaag. De tankwagen is niet gekomen!” Nou moe!

Dan maar zonder extra diesel. We willen nu eindelijk wel vertrekken.

We varen de haven uit. Hijsen de zeilen en varen eerst om de westpunt van Bonaire, daarna hebben we goede oostenwind en de zeeën zijn gelukkig vrij vlak.

Kim heb ik een drankje gegeven zodat die niet de hele reis ziek zal zijn wat soms gebeurt als we scherp aan de wind in varen.

s' Nachts worden we door een sterke stroming weggezet. We varen niet erg snel doordat er weinig wind is en varen richting de Mona passage.

8 december 2010

Vandaag liggen we weer een stuk beter op koers maar we zijn wel constant de koers aan het bijstellen om zo hoog mogelijk te kunnen blijven varen. Er staat nu gelukkig een uitstekende wind.

s' Nachts hebben we weer weinig wind en zetten de motor bij. Op deze manier drijven we niet te veel uit de koers.

9/10 december 2010

Vandaag ruimt de wind langzaam in zuidelijke richting. Voor de zekerheid houden we iets oostelijker aan dan de ideale koers. Dit voor het geval de wind weer gaat krimpen.

We knetteren de hele dag door s' nachts komen we langs St. Croix en als ik wakker word varen we al bijna de haven van Charlotte Amalie op St. Thomas binnen.

Om 10:00 uur gooien we het anker in de baai en hebben er dan een reis van 481 mijl achter de rug.

Deze tocht viel me 100 procent mee. Ik keek er een wel een beetje tegenop. Je vaart scherp aan de wind en dan kun je weinig met een kind doen op zo’n scheef hangende boot. De zeilen worden opgedoekt en de dingy te water gelaten om naar de kant te gaan en in te klaren. Gelukkig deze keer geen problemen, natuurlijk wel heel vriendelijk blijven en beleeft ja knikken als ze iets vragen.

Als we ingeklaard zijn gaan we met Kim even naar de Mc Donalds, niet om het eten maar voor de speeltuin. Kim vind dit prachtig en wij vinden dat ze het wel heeft verdiend na drie dagen stuiteren op de boot.

12 december 2010

Kim en ik willen even benen strekken in de stad. Als we aankomen horen we een gezellig muziekje over de baai galmen. Er speelt een bandje 'de beachbums' bij Legs.

We gaan eerst een eindje wandelen en daarna halen we een drankje op het terrasje bij de band. Er worden liedjes voor Kim gezongen. Ze durft dit keer niet te dansen. Veel bekenden komen even gezellig met ons kletsen en Kim helpt de bartender de drankjes weg te brengen.

13 december 2010

Na het tanken zeilen we(dit keer zonder onze GPS die alleen streepjes op het scherm heeft???) richting St. John. Via Fancis Bay and Round Bay eindigen we uiteindelijk in Coral Bay waar het echte leven weer gaat beginnen.

CARIBISCHE SWING PIETEN

2010-12-27T04:45:00.000-08:00

En eindelijk is het dan zo ver! Vandaag komt Sinterklaas aan.

Ik ga eerst op pad om wat boodschappen en de eerste cadeautjes te kopen. Het regent verschrikkelijk hard en ik kom kletsnat weer terug op de boot maar wel met zes lekkere Nederlandse lekkerbekjes!

Om half twee gaan we naar de kade om Sinterklaas te verwelkomen. Wat!! Er is geen kop te bekennen. We vragen bij het douanekantoor waar Sinterklaas blijft. Daar vertellen ze dat Sinterklaas vanwege de overvloedige regen niet per boot aankomt maar dat hij vanmiddag om 3 uur naar de sporthal komt.

Dus gaan we maar op weg naar de sporthal, die ligt dicht bij de Marina en leggen we de dingy daar aan. Het is daar een drukte van jewelste. Allemaal kindertjes lopen zenuwachtig door de zaal. Er is van alles en nog wat georganiseerd. Er zijn spelletjes voor de kinderen waar ze cadeautjes of een zakje snoep mee kunnen winnen en andere kinderen staan te dansen op de muziek.

Opeens is daar luide Caribische muziek en allemaal Pieten komen swingend in een lange rij de zaal binnen. Achter hun aan loopt een hele statige Sinterklaas.

Het is één groot feest. Kinderen zingen en doen dansjes voor Sinterklaas en de Pieten doen een dansje voor de kinderen. Dan zijn er nog kinderen van een school die rijmpjes opzeggen. Omdat het in het Papiaments is verstaan we er niets van en gaan we na een tijdje maar terug naar de boot.

‘s Avonds worden de flippers onder een half openstaand luik gezet en uit volle borst zingt Kim wel vier Sinterklaas liedjes. Ze zal wel denken, hoe meer liedjes hoe meer cadeautjes. Een paar liedjes worden veranderd van “en rij dan niet stilletjes ons huisje voorbij” naar “en vaar dan niet stilletjes ons bootje voorbij”. De hele week staat in het thema Sinterklaas zowel de schoollessen als op de boot.

Bas gaat naar de tandarts. Hij heeft al maanden last van zijn kiezen die volgens hem niet meer goed op elkaar sluiten en pijn doen. Bij de tandarts ontdekken ze dat Bas een ontsteking in zijn verstandskies heeft en die wordt getrokken. De volgende dag nog even terug voor twee vullingen en klaar is hij weer.

Maandag gaan Kim en ik even naar de speeltuin en daar ontmoeten we de Sint. Het is hier zeker de gewoonte dat de kinderen de Sint vaak zien. In de week dat hij er is zie je hem constant rondrijden in een rode jeep met vijf Pieten achterin die pepernoten gooien en liedjes zingen in het Papiaments.

Terwijl Kim en ik in de speeltuin spelen, gaat Bas de voetbalwedstrijd tussen Barcelona en Madrid in Lee’s Place zien.

Aan het eind van de week houdt het eindelijk op met regenen en kan Bas beginnen met de klus aan de boten van Habitat. Roger komt hem al vroeg ophalen. Hij draait zijn boot met de kont naar onze boot en Bas kan zo van ons platvorm met al zijn gereedschap op de duikersboot stappen, best handig.

Na twee dagen is die klus weer geklaard en worden we uitgenodigd om bij de baas Jack te komen te BBQ-en. Hij is een Amerikaan en die weten echt wel hoe het vlees lekker klaargemaakt moet worden. We komen dan ook rond als een tonnetje terug op de boot. Terwijl wij zitten te smullen is Kim met Harley, de kleinzoon van Jack aan het spelen.

Sinterklaasdag komt Wiro vragen of we meegaan naar de ezels. Er is hier een ezelopvang die zieke zwakke en achtergelaten ezels vangt en verzorgd.

We moeten door diepe modderpoelen om er te komen en soms denken we dat we dat niet gaan halen en blijven steken in de prut.

Kim vindt de ezels wel leuk maar ook wel een beetje groot. Vroeger pakte ze ze zo bij de snuit. Dat is nu een beetje over.

Ze mag een knuffel van me uitzoeken waarvan de opbrengst voor het goede doel (de ezels) is. Dat word natuurlijk een knuffel ezel.

Gelukkig halen we het de terugweg ook en tegen de avond zijn we terug op de boot waar Bas alles klaar heeft gezet voor Sinterklaas avond.

Als het donker wordt zitten Kim en ik bij de tafel rustig naar een filmpje te kijken dan wordt er opeens op de boot gebonsd, pepernoten vliegen ons om de oren. Kim is zeer onder de indruk en zit met grote ogen op de bank naar de rondvliegende pepernoten te kijken.

Als we even buiten gaan kijken of Piet misschien nog in de buurt is, zien we een grote zak cadeautjes staan. Yeah!!!

Kim is helemaal in haar nopjes en na het uitpakken zit ze nog even lekker te spelen, daar was alle tijd voor. Het uitpakken is met zijn drietjes best snel afgelopen.

Regen in 'Nederlandse' gemeente Bonaire

2010-12-15T16:28:00.000-08:00

Donderdag 18 november 2010

Bas wil vandaag gaan duiken. Hij belt Wiro via de VHF en ze spreken om 10 uur af bij ons aan boord. Ester wil vandaag ook mee en vrienden van hun zullen op dochtertje Jasmijn passen. Ze varen naar de kant. Wiro, Bas en Ester zoeken de vrienden maar kunnen ze niet vinden! Ze komen terug naar de Kim. Ester gaat terug naar hun schip “De Zwerver” en Wiro en Bas besluiten om dan maar een duikje achter onze boot te maken. Kim vindt het erg grappig te zien hoe papa achter de boot onder water verdwijnt. Als kim en ik met het schoolwerk bezig zijn horen we na ongeveer 45 minuten opeens allemaal gebubbel tegen de romp. De mannen zijn weer terug en hebben een leuke duik gehad, waarbij ze een lionfish, schildpadden en erg tamme papagaaivissen hebben gezien.

Na het eten zal Bas de ramen en deuren bij Leo gaan opmeten om er traliehekken voor te gaan maken. Jammer genoeg komt het niet zo ver want om 13:00 uur begint het vanuit het zuidenwesten flink te waaien en binnen no time liggen we achter de mooring met de kont naar de kant flink te stuiteren. Bij de boot naast ons knapt een van de mooringlijnen tot onze grote verbazing blijven ze er gewoon liggen en ze liggen nog wel aan een binnenmooring. Ze moeten het zelf maar weten. De Victory is net binnengekomen als de wind zo aanhaalt. Bij hun knapt ook een mooringlijn en we zien Jan Bart in het water tussen de hoge golven zijn lijntje repareren. Lekkere binnenkomst! De bemanning van de “Rebel”, waar we vandaag een borrel zouden drinken, belt en ze begrijpen dat we dus met dit weer liever niet van de boot willen. Ze liggen iets noordelijker dan ons en naast hun boot heeft een lokale mooring het begeven en een mooi zeilbootje ligt nu op de kant te rossen en wordt er zo niet mooier op. Vier uren later ruimt de wind langzaam naar het noorden en wordt het eindelijk weer een beetje rustig op de ankerplaats. We drinken er een biertje op en blijven vanavond maar even op de boot.

Zondag 21 november 2010

Bas is al een paar dagen bezig om traliehekken te bouwen voor Roger en Leo. De stalen hekken worden voor de deuren en ramen van het huis geïnstalleerd. Op Bonaire wordt geregeld ingebroken en het is dus verstandig om je huis goed te beveiligen. Leo wil graag dat Bas ze plaatst. Dus is hij de hele middag op pad. Kim en ik ruimen de boot op, doen de was en plonsen daarna in het water. Om half 6 horen we een dingy aankomen. Het zijn Jan Bart en Monique: “hebben jullie tijd?” Tuurlijk! Gezellig! Zodra ze aan boord zijn laat Kim trots al haar schoolwerkjes zien. Jan Bart en Monique staan flink te beren hoe mooi het wel is. Wel erg fijn, want er zijn geen pake's beppe's, ooms of tantes in de buurt die het kunnen doen. Dan roept Bas op de walki talki dat hij klaar is. Jan Bart biedt aan hem op te halen en hij geniet onderweg van Kim die helemaal aan de dingy gewend is en dikke lol heeft als ie over 'kleine' golfjes racet. Als Kim en de mannen terug aan boord zijn openen we een flesje wijn, en nog één en nog één. Het is weer erg gezellig en het wordt weer erg laat!

De rest van de week moeten we het rustig aan doen. Bas kan niet aan het werk want het regent elke dag dat het spoelt. Sinds Bonaire een gemeente van Nederland is geworden is het weer ook echt Nederlands geworden. Veel regen en grijze luchten en daar wordt natuurlijk flink over geklaagd.

Wel kan Bas wat kleine klusjes doen voor Herman en Rian op het zeilschip de “Lyra”. Er zijn wat dingen stuk die Bas repareert. Herman en Rian zijn echt leuke reizen aan het maken. Daarbij vergeleken zijn de Cariben saai. Ze zijn al in Groenland geweest en gaan straks vanuit Sint Maarten naar Brazilië zeilen om van daaruit naar het zuiden te varen en de 60ste breedtegraad te kruisen. Antarctica. Brrrr.

We doen nog een avondduik met Jan Bart, Fenneke, Bas en ik. Gelukkig wil Monique even op Kim passen. Ik ben met de duik net een Jojo. Ik heb een nieuw jack en moet er even aan wennen. We hebben natuurlijk de laatste 5 jaar niet veel gedoken. Zodra we onderwater zijn zweven er twee joekels van tarpons om ons heen ze komen echt dicht bij Jan Bart heeft zelfs een bij de staart gepakt. In het begin vindt je dit leuk om eens mee te maken maar op het eind van de duik wil je ook wel eens gewoon op een visje schijnen zonder dat daar meteen een tarpon voor zweeft. Op het rif zien we een Caribische inktvis aan het werk. Hij probeert met zijn netje tussen zijn tentakels visjes te vangen. zodra hij in de schijnwerpers komt en zeker in het licht van het nieuwe lichtbaken van Bas, probeert hij door een heel dun spleetje weg te kruipen. Tot onze grote verbazing lukt dit ook nog. Wurm, wurm en ploep, weg is hij. Na een uur zijn we weer boven. Een leuke duik, dat was lang geleden!

Aan het eind van de week verkassen we de boot om weer eens te kunnen internetten. De Victory, de Rebel en nog wat boten zijn vertrokken en dus er is weer voldoende plaats aan de moorings.

Rollebollen bij Bonaire

2010-11-26T06:14:00.000-08:00

woensdag 2-11-2010

We liggen nog steeds in het Spaanse Water in afwachting van een gunstige wind. Het hoost, het water valt met bakken uit de lucht. En nu héél snel de dingy leegscheppen. De slippers drijven er al bijna uit!!! Kim en Bas regelen dit even en zijn allebei drijfnat van het keetlellen met het water. Kalki is weer zo min als pudding, de koorts is weer terug en ze wil niet eten. Ik maak van de kattenbrokjes een papje en probeer haar te voeren. De klodders hangen tot aan het plafond. Bas doet een klus voor een zeiler, terwijl Kim en ik school doen. Nadat Bas het gerepareerde onderdeel naar de werf heeft gebracht, klaart hij bij de Customs weer in. Door de invloeden van de hurricane waait de wind uit het westen en kunnen we niet aan de mooring bij Kralendijk liggen. We gaan echt niet met de boot liggen rollebollen voor Bonaire. Het blijft de rest van de dag miezeren.

donderdag 3-11-2010

En na al die regen komen de mosquito's. Zodra het een beetje waait gaat het wel maar als de wind gaat liggen komen ze met hele hordes op de boot, onze windscoop wordt dan een muggenscoop... Je wordt helemaal gek van die beesten en ze zijn ook nog gevaarlijk. Je kunt van hun prikken goed ziek van worden. Ze zijn de dragers van de knokkelkoorts of denque fever, waar je hoge koorts, uitslag en in de ergste gevallen inwendige bloedingen van kan krijgen. Nou lekker dan.

vrijdag 5-11-2010

We moeten boodschappen doen! Als je dan geen auto hebt, kun je hier de shuttle bus nemen. Deze busjes worden door de supermarkt ingezet zodat de mensen die op hun boten in het Spaanse Water wonen bij hun de boodschappen kunnen doen. Om 10 uur is het dingydock helemaal afgeladen. Er zitten maar twee kikkers aan iedere kant van het dock en daar hangen wel 20 dingies met kettingen en kabels aan vast. Dringen geblazen. Om 10 uur vertrekt de bus naar supermarkt “Het Suikertuintje”. Het is ongeveer een kwartier rijden en dan krijg je daar een uur om je boodschappen te doen. Op de terugweg is het proppen geblazen want dan moeten al de mensen met hun boodschappen de volle bus in. Terug op de boot eten we lekker een soepje want we eten tegenwoordig tussen de middag warm en dat bevalt prima. Kim eet veel beter en we gaan niet met zo'n volle maag op bed. Na het eten komt Mathilde van de 'Lonely Planet' even langs om naar Kalki te kijken die nog steeds koorts heeft. Mathilde is dierenarts en ik had haar even wat dingen gevraagd, maar ze wou toch zelf even kijken. Om dat Kalki niet op de antibiotica reageert kunnen het veel dingen zijn. Ze kan er niet veel van zeggen. Wel raadt ze aan om vloeibaar voedsel te halen dat vinden katten lekker en ze eten het gemakkelijk (ha, nergens te vinden op zo'n eiland..) Dan maar gewoon doorgaan met dwangvoeren en afwachten.. Half 6 gaan we naar happy hour bij Norman's Place in de vissershaven en het is weer beregezellig..

zaterdag 6-11-2010

Vanmorgen zijn we uitgenodigd op de 'True Blue' van Ton en Dominique voor een bakje koffie en tompoezen, mjammie. Kim mag de twee honden voeren en is helemaal in haar nopjes totdat ze vergeet dat je een hondje van de platte hand moet voeren. Een zachte hap in de vingers, dat is wel even schrikken. Dominique laat de boot even zien. Een 56' kits die ze in Engeland hebben gekocht. Ze heeft er op St. Maarten anderhalf jaar aan gewerkt. Het is echt mooi geworden. Oude houten wanden zijn nu glanzend wit geverfd. De robuuste donkere houten deuren zijn vervangen door plexiglas schuifdeuren, alles is mooi opgeschoond het ziet er echt super uit. Terug op de boot gaat Bas bezig met Kim haar schoolkast. Nu we met school zijn begonnen is het handig om een kast te hebben waar Kim zelf haar spullen in kan bewaren. Ondertussen kook ik spaghetti en speelt Kim met haar knikkerbaan. Dan begint het weer te hozen en kunnen de tanks weer worden gevuld. Het goede nieuws van deze dag is dat Kalki zich beter voelt. Ze eet weer wat maar is nog erg benauwd.

Zondag 7-11-2010

Deze nacht is het heerlijk koel en we slapen als rozen tot we opeens door een harde bons wakker worden. Tot Bas zijn grote verbazing ziet hij door ons luik een extra mast op ons schip? Huh? Binnen 2 seconden staan we beiden op dek in de stromende regen. Er ligt een zeilboot tegen de onze. Het anker van die boot is gaan krabben en het waaide helemaal niet eens hard. Het meneertje van de andere boot heeft geen haast om wakker te worden na 10 minuten hameren op zijn boot komt ie eindelijk naar buiten en denkt dat wij tegen zijn boot zijn aangebotst. Nee dus! We leggen dit uit en dan vraagt hij ons of we misschien stootwillen hebben. Ondertussen heeft Bas dit meneertje wel geschoten en zegt: 'Nee die hebben WIJ niet nodig'. Dan spoed hij naar binnen en haalt 5 stootwillen tevoorschijn! Het lijkt Bas beter om de boot vannacht naast ons te laten liggen. Je weet maar nooit waar zijn anker is en als hij ons anker er ook uittrekt gaan we allebei op drift in de spoelende regen. Zo gezegd zo gedaan. De bootjes liggen gezellig een nachtje naast elkaar en wij kunnen na al die koude regen op onze blote bast eindelijk weer in ons warme nestje duiken. De volgende morgen krijgen we en flesje rum voor het ongemak en meneertje vertrekt gelukkig zonder verdere problemen naar een ander plekje om te ankeren. Kim en ik gaan om 11:00 uur even naar de tweedehands markt, jammer genoeg zijn we veel te laat. We wandelen naar het quarantaine huis waar vroeger zieke zeelieden een tijd moesten verblijven om er zeker van te zijn dat ze geen enge ziektes op het eiland brachten. Het is een geweldig gebouw aan zee. De wind giert door open gaten waar vroeger ramen en deuren hebben gezeten. Wel een beetje spookachtig zo'n oud gebouw met die wind die er doorheen giert. Mooi object om te restaureren. Op weg naar de boot gaan we nog even langs de Victory en we spreken met Jan-Bart af om ‘s middags nog even te gaan zwemmen. Het water is nog smerig van al de regen, maar we gaan lekker toch en koelen lekker even af. Na het zwemmen wordt de zoute smaak in de mond met een biertje weggespoeld.

maandag 8-11-2010

John komt vandaag met allemaal leuke hebbedingetjes. Omdat er bij ons een nieuwe Max-Sea is geïnstalleerd werkt een muis GPS op de laptop en dat is handig als extra navigatiemiddel voor als de andere het zou begeven. Ook schaffen we een MP4 speler aan voor de nodige muziek aan boord.

Donderdag 11-11-2010

We zijn allemaal vroeg wakker door de mosquito's. Bas heeft ons gister uitgeklaard en vandaag vertrekken we naar Bonaire. Na een smoothy, een drankje van papaja, banaan, yoghurt en melk, gemaakt met de blender, zijn we om 07:00 uur al onderweg. We varen het Spaanse Water uit en hebben pal tegen de wind. We motorzeilen langs de kust van Curaçao om de stromingen aan de oostkant te pakken. Bij onze vorige zeiltocht hadden we hier een zeilvis aan de haak. Deze keer hebben we weer geluk. Opeens begint de lijn van de molen af te lopen, we sprinten naar het achterdek maar als Bas de lijn binnen haalt staat hier geen spanning meer op. Dan een grote plons niet ver van de boot. Een grote marlijn van wel 2.5 meter is in gevecht met onze popper (kunstaas) die in zijn lip hangt. Nog 3 keer komt het grote beest uit het water. Kim piept dat ze die vis echt niet aan boord wil! Eerlijk gezegd, wij ook niet! We motorzeilen de hele weg naar Bonaire en hebben zelfs met de motor bij, moeite om tegen wind en stroming in Kralendijk te komen. Een

maal vastgelegd aan de mooring, doeken we de zeilen op, zetten de zonnetent op en gaan inklaren. Naast Customs zit Wannaburger en daar halen we de lekkerste chocolade milkshake van de Cariben.

vrijdag 12-11-2010

Onze paspoorten zijn in april 2011 verlopen en moeten dus verlengt worden. We hebben gehoord dat dit op Bonaire mogelijk is. We zijn al vroeg op pad en worden naar een groen met roze gebouw gestuurd waar het bevolking register zit. Daar moeten we anderhalf uur wachten en als we dan eindelijk aan de beurt zijn verteld de dame achter de balie dat we hier ons paspoort niet kunnen verlengen omdat we niet op Bonaire staan ingeschreven. Huh? Dit is toch een Nederlandse gemeente?? Na veel gediscussieer bellen ze de ambassade op Curaçao en wij moeten ze ook maar even bellen. Van het kastje naar de muur dus. We moeten het maar bij een andere ambassade proberen, we gaan niet terug naar Curaçao! We laten nog wel even pasfoto's maken en doen boodschappen bij Kim haar favoriete winkel omdat daar een luchtkussen is.Toevallig verkopen ze daar vandaag kibbeling en lekkerbekjes. Die nemen we mee naar de boot en ze zijn lekker. In de namiddag komen Wiro, Ester en kleine Jasmijn van de 'Zwerver' een borrel drinken. We horen van hun dat Karin en Roger via de marifoon contact met ons probeerden te zoeken. Als ik ‘s avonds op de computer kijk hebben we een berichtje van ze, we mogen bij Habitat aan de mooring liggen zodat Bas aan de boten kan werken. Helemaal top!!

zaterdag 13-11-2010

Nadat we schoolwerk hebben gedaan, gegeten en opgeruimd hebben gaan Kim en ik nog even naar de speeltuin. Onderweg zien we Roger staan die druk is om de tuin te maaien met een weedhacker. We spreken af dat we morgen de boot aan de mooring bij Habitat leggen. Roger was nog even op 40 meter diepte geweest om te kijken of alle lijnen goed waren en het zag er goed uit. In de speeltuin komen we een familie tegen uit Sneek. De opa en oma wonen al 12 jaar op Bonaire en de dochter en kleindochter Annelie zijn twee weken op visite. Kim kan het goed vinden met Annelie en ze spelen de hele middag met elkaar. Iedereen vindt dit leuk dus we spreken af dat we de volgende zaterdag weer in de speeltuin komen. Terug op de kade moeten we Bas roepen. De batterij van de walkietalkie is leeg. Na een bakje en wat lezen liggen we om 22:00 uur onder de wol om vervolgens om 04:00 uur weer rechtop in bed te zitten. Harde wind en regen. Altijd een beetje vreemd aan een onbekende mooring liggen. Ik ga even rondkijken en zie dat het raampje boven de computer open staat! Het water gutst naar binnen! Aaaaargh! Snel alles drooggemaakt en daarna de computer aangezet, gelukkig doet ie het nog. Ik blijf nog even buiten zitten. Na een uurtje wordt het weer wat rustiger en als ik naar bed loop is Kim wakker en wil dat ik nog even bij haar kom liggen.

zondag 14-10-2010

Pfff het is 07:00 uur, wat een nacht. Eerst maar even een bakje, de wallen onder mijn ogen hangen bijna op mijn knieën. Om 11:00 uur verkassen we de boot naar Habitat en zodra die veilig aan de mooring ligt gaan we even dag zeggen bij Karin en Roger. Er komt een flinke deining binnen, de trappen aan het dock zijn weggehaald en de planken vliegen je soms om de oren. Het dode koraal wat normaal tussen grote rotsen ligt, ligt nu tot in de kleedkamers. Toch zijn er nog mensen die na al de waarschuwingen toch het water ingaan om te duiken. De duik zelf gaat wel, maar o wee, als je de kant weer op wilt! Door de hoge golven worden de duikers als lucifersprikjes op de rotsen gegooid en bont en blauw komen ze op de kant. Een van de duikinstructeurs, met de bijnaam “silverback”, tilt een vrouw die met haar hoofd tussen de rotsen is gekomen uit het water. Ze heeft mazzel dat hij er staat. Later in de middag gaan we met Ester en Wiro nog naar het zwembad bij het Plaza Resort. Kleine Jasmijn vindt het prachtig. Om 19:00 uur zijn we terug op de boot. Jammer genoeg rollen we als een gek. Dat wordt nog wat vannacht.

maandag 15-11-2010

Rollerderolrol. We doen de hele nacht geen oog dicht en zodra het licht is verkassen we de boot weer naar de eerdere mooring, waar het veel minder deint. Kim doet school. Deze week gaan de lessen over de dierentuin. Kim tekent een mooie maar zeer gevaarlijke krokodil en plakt daar snel tralies voor. Jaja, zo’n beest is echt gevaarlijk! Na school scheuren Kim en ik in de dinghy even naar Habitat om te melden dat de borrel vanavond gewoon doorgaat. Om half 6 staan Karin, Roger en Wilco op het dock met een paar bakken Chinees eten. We laten ons het bier en het eten goed smaken het wordt een gezellige avond.

Dinsdag 16-11-2010

Heerlijk geslapen, lekker koel, geen gerollebol door de golven, een schoon bedje joepie. We beginnen de dag weer met een bakje en daarna de lessen. Om half elf komt Wiro langs om te melden dat Ester om 11:00 uur boodschappen gaat doen bij de Warehouse. Kim en ik gaan mee en op het dock komen we Tim en vriendin tegen die ook graag meewillen. De Warehouse ligt iets verder weg maar heeft meer keuze en is iets goedkoper dan de Cultimara die hier in het dorp is. Na de boodschappen eten we warm en relaxen even. Om half 5 stoppen we Kalki in haar bakje, ze moet vandaag naar de dierenarts. Karin en Roger moeten er ook heen met hun hond Ernie, dus kunnen we mooi meerijden. Kalki krijgt twee wormkuren en haar eerste shots tegen allerlei ziekten en nu maar hopen dat ze een hele gezonde kat gaat worden.

Woensdag 17-11-2010

Rustig dagje, eigenlijk niet veel van te vertellen

CURACAO ( HURRICANE TOMAS)

2010-11-18T04:46:00.000-08:00

27-10-2010

En toen was het opeens vreemd stil op onze boot. Pake en beppe zijn weer naar huis, en inmiddels goed aangekomen in hun oude vertrouwde Oentsjerk. Kim en ik gaan vandaag de eerste lessen beginnen. Ik duik in de lesstof en vind het eigenlijk best leuk om te doen. We beginnen met voorlezen van een verhaaltje. Er moet goed geluisterd worden want ná het verhaaltje worden er vragen over gesteld. Daarna gaat Kim een mooie tekening maken van iets wat ze hééél leuk vindt.. fietsen natuurlijk. We zingen liedjes en dansen op de melodie van het “Zigeunermeisje op haar steen”, Kalki en Streep krijgen ook dansles. Erg leuk onze eerste lesdag. Alleen vreemd dat het de eerste week over school gaat, terwijl kinderen die thuisscholing doen toch niet echt veel met een school te maken hebben.

29-10-2010

Na de lessen van vanmorgen, gaan we inkopen doen. Bas moet nog wat aluminium kopen voor een klus op Bonaire. Roger heeft hem gevraagd om de relingen van de boten die voor de duiklessen worden gebruikt te repareren. We vinden aluminium bij Dijtham. Het is erg duur maar Bas heeft het wel nodig. Dan weer naar Otrabanda om uit te klaren, weer over de bootjes brug naar Punda, terug over de brug onder de Juliana brug door, naar immigratie. Pffffff. Nog een stop bij de Mc Donalds waar een gekoelde binnenspeelplaats is. Dat vindt Kim helemaal leuk..Dan brengen we de auto terug naar Best Value en worden keurig in de vissershaven bij de dingy afgezet.

30-10-2010

We hebben gister uitgeklaard maar als we de computer aanzetten en het weersbericht bekijken blijkt dat er een dikke storm staat te broeden. Zijn naam is Tomas en het lijkt erop dat hij deze kant opkomt. We blijven eerst dus nog even beschermd in de baai van het Spaanse Water liggen.

31-10-2010

Vandaag krijgen we John van 'Elthea' op visite Hij weet veel over computers en verkoopt goede antennes. Daar willen we graag wat meer over weten. Na uitgebreide info kopen we een buitenantenne van 8dbi. Die wordt bevestigd aan de opbouw van onze zonnepanelen. Binnen wordt het aangesloten op een “Alfa long range USB adapter” die dan via een kabel door de werkplaats uitkomt bij de navigatie tafel waar we meest zitten te internetten. Daar kun je dus de antenne zo in de computer steken. Helemaal luxe. Verder heeft ie natuurlijk allemaal leuke hebbedingetjes, maar daar moeten we eerst nog even goed over nadenken.

Maandag 1-11-2010

Kalki, onze kleine poes, voelt zich al 3 dagen niet zo lekker en sinds gister wil ze niet eten. We vragen Han van de 'Condor' of hij ons even naar de dierenarts wil rijden. Han moet zelf om 11 uur bij de oogarts zijn en zet ons om half 11 bij de dieren arts af. De arts kan niet echt iets vinden. Alleen dat Kalki hoge koorts heeft. Ze krijgt een spuit met antibiotica en koortsverlager en natuurlijk krijgen we ook antibiotica en oogzalf mee naar de boot. Op de terugweg duiken we met zijn allen de Albert Hein in (jaja) die ligt toch op de route. Terug op de boot voelt Kalki zich goed en begint meteen te eten, gelukkig maar. Bas gaat de antenne installeren en Kim en ik doen schoolwerk. Na de aardappelen, broccoli met echte Nederlandse gehaktballen begint het te spoelen, echt niet normaal! Binnen 15 minuten zijn beide watertanks van 350 liter gevuld. Even later steekt de wind op en de boten in de haven beginnen aan hun ankers te trekken en draaien met de wind mee. Achter ons zien we de deklichten aangaan. De “Gabber” en nog een boot liggen tegen elkaar aan te botsen. De bemanning probeert ze dapper uit elkaar te houden. We zien dat ze er een paar stootwillen tussen de boten plaatsen en blijven eerst even zo liggen. Tja met dit weer is het ook niet te doen om je boot te verkassen. De wind neemt al snel weer af maar het regent de hele nacht.

vacantie Curacao Pake en Beppe 2

2010-11-10T06:05:00.000-08:00

Zaterdag 16-10-2010

Al vroeg is iedereen in rep en roer. We zeilen vandaag naar Bonaire. De wind is gunstig, 4-5 Bf uit Oostelijke richting. In het kanaal van het Spaanse Water naar zee worden de zeilen gehesen. Met de motor bij varen we pal zuid om Curaçao vrij te varen. Daarna noordoost richting Bonaire. We krijgen nog een paar tropische buien over ons heen en een stevige onweersbui. Dat maakt het even niet leuk. We varen aan de wind en het wordt een paar uur stevig hakken en Jantje is niet helemaal happy. Het is toch een mooie tocht onderweg zien we veel vliegende vissen. De vissen zijn ongeveer 10 cm lang en zweven op hun vleugels een behoorlijk eind boven de golven. Een leuk gezicht. Rond 17:00 uur leggen we de boot vast aan een mooring op de rede van Kralendijk, niet ver van Karels Bar.

17-10-2010

Er is op deze zondagmorgen al vroeg actie aan dek. De zeilen worden opgedoekt en de zonnetent weer opgehangen, zonder is het veel te warm onder de stralende zon. Eerst maar even afkoelen in het prachtige heldere water. Het is een lust. Tientallen vissen knabbelen aan de onderkant van het schip. De bodem is weer flink begroeid met schelpen en slierten wier. Bas en Kim snorkelen naar de kant, daar zijn nog meer soorten vis te vinden. In de middag maken we ons klaar voor de happy hour bij het Plaza ResortBonaire, een schitterend complex met een leuk zwembad, die direct veroverd wordt door Kim. Ze maakt direct contact met kinderen en heeft de meeste plezier. We liggen eerst nog een tijdje op de stretchers voordat het happy hour begint en start

en met een grote pull Heineken, heerlijk! Het wordt drukker bij de strandbar, een leuk muziekje vanaf een oude truc en een stoïcijnse diskjockey. Een van de gasten zingt een paar nummers van de groep “de Dijk”, we gaan er met een cocktail (mudslide) eens lekker voor zitten. Kim steelt de show door onverstoord met de zanger op het podium te gaan dansen met allemaal disco lichtjes om haar heen. Jammer genoeg is de batterij van het fototoestel leeg. Ook wij laten ons van de goede sportieve kant zien en hossen met de menigte mee op de dansvloer. Kim doet ook dapper mee tot ze bekaf bij pake in de armen in slaap valt. Wij feesten nog even door. Het is echt oergezellig om half 11 breken we op en varen met de dingy terug naar de KIM en zoeken moe de kooi op.

18-10-2010

Vanmorgen naar Customs om in te klaren. Moppers van de douane dat dit zaterdagavond meteen had moeten gebeuren en wij denken dat dan alles dicht is.In Kralendijk is het heet. Zeker na het bezoek aan het lekkere koele kantoor van Customs.In een duikzaak gaan we op zoek naar een duiklamp voor Bas. De dames zijn niet zo op de hoogte hoe de apparatuur werkt. Het tempo ligt ook niet al te hoog, de prijs wel.. Een bakje koffie met appelgebak(zelf gebakken) smaakt goed. In de supermarkt doen we wat boodschappen, Bas, Reina en Kim gaan hierna naar de boot en pake en beppe willen het dorpje nog even goed verkennen. Er is weinig te beleven, maar het is ook op het heetst van de dag het lijkt dat wij de enige domme Nederlanders zijn die door de hitte sloffen. Bij Karels nemen pake en beppe een lekkere frisse Corona pils. Een mevrouw uit zeeland geeft puffend haar verslag dat ze vaak naar Bonaire komt, maar dat ze ook blij is dat ze morgen weer naar huis kan waar ze door haar zoon wordt verwelkomt met een grote pan boerenkool. Na de oproep via de walkie talkie komt bas ons halen. Pake gaat meteen zijn nieuwe flippers uitproberen met verwoestende snelheid klieft hij door het water. Bas is gevraagd voor een lasklus aan de mast van een Nederlands schip wat op Santa Margaritha is gekocht, dit brengt weer wat geld in het laatje. Na het eten zakt iedereen onderuit met een mooi boek of een krantje.

19-10-2010

Klein Bonaire is een laag koraaleiland voor de kust van Bonaire. De bomen zijn hier in het verleden allemaal gekapt voor de productie van houtskool en het eiland heeft in de slaventijd jaren gediend als quarantaine eiland voor de zieke slaven. Ze werden hier afgezet met wat voedsel en wanneer ze het overleefden dan kwamen ze weer in het arbeidsproces. Ja, zo ging dat vroeger. Het snorkelen en duiken bij dit eiland is een belevenis. Na een honderd meter vanaf het strand duikt de bodem bijna loodrecht naar de diepte en op die rand is er een betoverende scala aan vissen, schildpadden en de mooiste koraal. Tijdens het snorkelen ontdekt Bas een koraalduivel (lionfish). Deze zeer giftige vis is een ecologische ramp voor de Caribische eilanden. Ieder maand leggen deze vissen 30.000 eitjes waardoor ze zich snel verspreiden. Ze hebben giftige uitsteeksels. Wanneer je als zwemmer er door wordt gestoken is het levensbedreigend en het dier eet veel jonge vis waardoor vissen geen kans krijgen zich te ontwikkelen. Voorzichtig is het visje gevangen en van alle kanten bewonderd, want het is een prachtige vis. Uiteindelijk is het doodgeslagen en met militaire eer diep begraven. De zon begint al te za

kken wanneer we terug varen. Inmiddels is de “Victory” van Jan-Bart en Monique ook aangekomen.

20-10-2010

We huren vandaag 3 scooters om het eiland te verkennen. Om 9 uur staan we voor de deur van het verhuurbedrijf aan de Kaya Grandi. Drie oude scootertjes staan op ons te wachten. Na de nodige instructies starten we richting het Gotomeer. Kim zit met een coole helm en bril bij Bas voorop en beppe zit achter de brede rug van pake. In het Gotomeer fourageren tientallen flamingo's en de omgeving is prachtig, het lijkt wel het wilde westen. In het plaatsje Rincon stoppen we voor een koel drankje. Het is al middaguur en we bestellen een portie nasi met wat lekkere dingetjes. Iets voorbij Rincon is een museum, Mangazina di Rei, hier woonden de slaven. Ze moesten iedere zaterdagavond vanaf de zoutpannen hier naar toe lopen om hier hun wekelijkse provisie en gereedschappen te ontvangen. Bijzonder is ook het hek van cactussen, ze

worden kruislinks neergezet en vormen zo een ondoordringbare afscheiding. Langs de Kaminda tras di Montana rijden we naar Kralendijk, het is bloedheet en de zon schijnt ongenadig. We stoppen bij een supermarkt om water te halen en smeren ons weer in met zonnebrand 50+. Op de Kaminda Sorobon slaan we linksaf over een stoffig hobbelig paadje naar Cai aan het Lac Cai, dit meer is erg ondiep en het water warm, we duiken erin om wat af te koelen..(hoezo afkoelen). Er liggen drie bergen conchschelpen. Jammer dat we die niet mee mogen nemen. Aan de andere kant van het meer is een surfschool “Jibe City” met een leuk restaurantje bij een klein strandje. We hebben wel weer een koel biertje verdiend. We rijden om het grote Pekelmeer en komen bij de bekende slavenhuisjes van Oranje Pan. Op een groot bord staat de geschiedenis van het Pekelmeer. Voor de Nederlanders met het echte VOC mentaliteit een prima handel, maar een ellendig bestaan voor die arme slaven. Dan te bedenken dat hier wel 10 man/vrouw in deze hutje sliepen en dan in het weekend helemaal naar Rincon moesten lopen voor hun eten. De scooters gaan terug naar de verhuurder en het was weer

een geslaagde dag.

21-10-2010

Ontbijt-lezen-koffie-zwemmen-lezen-lunch-lezen-zwemmen-bakje thee-lezen-eten-snorkelen-naar bed. Dit is het ritme van een luie dag.

22-10-2010

Vandaag staat een tocht naar het natuurpark “National Park Washington–Slagbaai” op het programma. We huren een pick up truck en rijden via Rincon naar de entree van het National park. Bij deze ingang is een kleine tentoonstelling over de slaventijd en de vegetatie en de hier levende dieren. Het park was tot de dertiger jaren een plantage waar het geneeskrachtige Aloë Vera werd verbouwd. De bossen werden gekapt en het hout werd verwerkt tot houtskool. Koraalbrokken werden in de kalkovens tot kalk gebrand. In het meertje Salina Matijs staan een paar prachtige roze flamingo's. De wegen zijn verschrikkelijk slecht, dit komt mede door de overvloedige regenval van de laatste weken. Aan de noordkust verwachten we een spuitende “blow hole”. Die is er niet. De Boca Chikitu kan nu wel in Boca trash veranderd worden. Er liggen echt duizenden plastic flessen en andere troep in de boca. Wat zijn wij mensen toch viespeuken. Het vroegere lighthouse “Malmock” is een ruïne. Je moet hier niet struikelen en vallen want de rotsige kalkbodem heeft vlijmscherpe punten. Kim staat in de ruïne en ziet mogelijkheden om hier een patatzaakje te beginnen. We spelen het spel vrolijk mee en eten hier heerlijke stenen patatjes en bitterballen. Bij het Slagbaai restaurant halen we echte patat en een pilsje. Het is hier een mooi strand om te snorkelen maar we gaan verder om de vogels en leguanen te zoeken maar jammer genoeg vinden we ze niet! Na de uitgang gaan we een onverhard pad in, die evenwijdig aan de kust loopt. We rijden langs grote windmolens, die 25% van de energie van het eiland leveren en komen bij inscripties van indianen die te maken hebben met sterrenkundige kennis van de indianen. In Kralendijk hebben we een afspraak met Karin en Roger, vrienden van Reina en Bas. Ze hebben elkaar 10 jaar geleden in Carriacou voor het eerst ontmoet. Na een gezellige borrel en een barhap varen we terug naar de boot .

23-10-2010

De auto moet om 10 uur terug zijn bij de garage. Reina, Bas en Kim doen nog even wat boodschappen want morgen varen we terug naar Curaçao. Onderwijl ruimen pake en beppe de boel op en geven de boot binnen even een goede beurt. We gaan uitklaren zodra Bas, Reina en Kim terug zijn. ’s Avonds nemen we afscheid van Bonaire met een heerlijk etentje bij restaurant “It rains fishes”. Die man die tegenover ons zat, was dat nou echt Maxime Verhagen? Jazeker! In zijn Twitter bericht stond dat hij een weekje vakantie had gehad! De zonnetent wordt alvast opgeruimd en binnen van alles zeevast gezet.

24-10-2010

Op de rede van Kralendijk worden de zeilen gehesen en in de stralen van de opgaande zon zeilen we voor de wind richting Curaçao. De “knientsjedagen” zitten er voor pake en beppe bijna op. Onderweg wordt de vislijn uitgerold en na een uurtje horen we de klik van de klem. We hebben beet. Bas trekt de handschoenen aan en haalt de lijn in. Er komt een prachtige vis boven. Een Sailfish. Een slanke vis met een geweldige rugvin en met een scherpe bek als een zwaardvis. Het is zo’n mooi beest dat er wordt besloten het dier vrij te laten. We zeilen nu pal voor de wind en de fok wordt uitgeboomd. Dat scheelt weer in snelheid maar een spinaker zou hier op zijn plaats zijn. Bij Curaçao worden we nog ingehaald door een stevige bui. De zeilen worden ingehaald en we varen op de motor het kanaal in naar het Spaanse Water. Het is weer zoeken naar een goede ankerplaats. We moeten wel buiten de gele boeien liggen want het is druk in de baai. We krijgen direct weer commentaar van de zeilschool. De “Victory” loopt ook binnen. Aan de spiegel hangt een grote wahoo. Trots laat Jan-Bart zijn vangst zien en hij belooft dat we een stuk zullen krijgen. Dat lijkt ons een goed idee.

25-10-2010

We moeten ons vandaag weer inklaren, wat een gedoe toch. We bellen rond voor een auto en huren eentje bij ene Marc. We zullen worden gehaald maar de monteur is zeker de weg kwijt want we worden pas na een dringend telefoontje na een uur gehaald. De auto is prima. We tuffen naar Willemstad doen de nodige administratieve handelingen en gaan nog een boodschap doen bij de Yamaha dealer. In de Amandelstraat 37 heeft Renny gewoond toen ze hier stage liep voor de Pabo. Op haar verzoek maken we een paar foto’s. Nog eens naar Mambo Beach en terwijl een tropische bui alle gasten van het strand verjaagt zitten wij aan ons galgenmaal. De Irish Coffee na afloop maakt de maaltijd rond en voldaan gaan we “schipwaarts”. Voor dinsdag 26 oktober is onze terugvlucht geboekt. We pakken de koffers, zoeken een plekje voor de cadeaus, nemen nog een laatste duik en na het douchen heeft Reina de Wahoo heerlijk gebakken. We laten de vis goed smaken. De tocht naar het vliegveld voert ons nog eens langs allemaal bekende plekjes en om drie uur worden de koffers ingenomen en worden we gesommeerd om direct door te lopen naar de douane voor de uitgebreide controle. Niks nog even een ijsje met de jongelui. Inmiddels is Reina even naar het toilet en bij haar terugkomst is Kim weg. Lichte paniek. Pake vindt haar terug bij de toiletten. Ze was achter Reina aan gelopen en in de consternatie had niemand haar gemist. Dat was schrikken. Bas en Reina waren even goed nijdig op haar en het afscheid verliep daardoor een beetje droevig. Vlucht 0785 had weer enige vertraging omdat alle bagage nog niet aan boord was. Om 17:20 uur vertrokken we met de Boeing 747-400 richting Amsterdam. We werden weer goed verzorgd. s Morgens om 07:30 uur landt het vliegtuig op Schiphol. Buiten is het echt Hollands weer. Het motregent, het is 8˚C en er staat een harde wind uit Z.W. Het is KOUD! Direct alle extra kleren aan en we lopen direct door naar het station. Om tien voor negen vertrekt de trein naar het noorden en om veertien minuten over elf staan we op het station waar Renny ons met Merel en Robin op staat te wachten. Thuis direct de kachel op 21 graden en om een uur of twee lagen we lekker even te bekomen van de reis onder ons donzen dekbedje.

Vacantie Curacao Pake en Beppe

2010-10-31T08:18:00.001-07:00

Verslag van de vakantietrip naar Curaçao en Bonaire van 5 oktober tot en met 26 oktober 2010 op het s.y. KIM door pake Sjolle Wieringa.

4-10-2010
Vanmorgen de laatste inspectie van de koffers en de reisbescheiden.
Een bakje koffie en dan staat buurvrouw Hen Kloosterman, de taxichauffeuse, klaar om ons naar het station te brengen.
13:05 vertrekt de intercity naar Schiphol en rond half 4 komen we aan. Met de shuttlebus naar het hotel A4. Na een hazenslaapje gaan we dineren. De keuze valt op een mosselenpannetje, heerlijk.

5-10-2010
We worden om 06:00 uur gewekt, douchen en dan naar het ontbijt! Het is al druk met veel passagiers die vanmorgen ook vertrekken.
Om 07:20 uur vertrekt de bus naar de luchthaven. Na de bagage afgeleverd te hebben kunnen we direct door naar de douane, dan nog een uitgebreide bagage controle en dan halen we nog even een sterke bak koffie en gaan naar gate F5 voor de KLM vlucht KL0785. Wat een mensen gaan er in een Boeing 747-400!
Weer een bagage check! Door de uitgebreide controle gaat de vlucht een half uur later dan gepland.
Tijdens de vlucht vermaken we ons met lezen, filmpjes zien, slapen en een paar keer een blokje om lopen om weer wat gevoel in de benen en achterwerk te krijgen.
We naderen Sint Maarten met een straffe zuidenwind en regen. Dat maakt de landing op de west-oost baan moeilijk. We komen vlak over zee aan, dan een strandje een hek landingsbaan. Het toestel landt erg schuin en komt met een stevige klap op de grond een paar dames gillen het uit.
Buiten hoost het van de regen en de gezagvoerder meldt dat de aankomsthal blank staat, we vertrokken 2 uur te laat.
We landen op Curaçao om 16:15 uur (i.p.v. 14:45 uur) na alle formaliteiten en weer een bagagecheck komen we buiten! Wie staat daar! Onze Kim, ze is een beetje verlegen maar krijgen een dikke knuffel. Een hartelijke welkom van Bas en Reina. Fijn om elkaar weer te zien.
De boot ligt in het Spaanse Water en onderweg eten we een lekkere pizza.
Aan boord van de Kim nog even bijpraten en dan gaan pake en beppe snel naar bed.

6-10-2010
Volgens Reina is deze hele week, een verjaardagsweek! We kunnen alvast beginnen met cadeautjes aan Kim te geven. Het wordt het spel van Dora! Groot succes, meteen wordt het eerste spelletje gespeeld. Pake en beppe verliezen dik van Kim!
De geleende auto moet terug en morgen gaan we op zoek naar een andere auto.
Vandaag doen we het lekker rustig aan. Even bekomen en de laatste nieuwtjes uitwisselen.

7-10-2010
Na een ontbijtje, lekker aan dek in de korte broek en in de stralende zon, gaan we op zoek naar een auto. Eerst gaan Bas en pake naar Ymke, maar die heeft geen auto meer staan. Dan naar Jan Thiel baai, daar vragen we de portier of hij weet waar we een auto kunnen huren. Na wat telefoontjes komen we bij de manager van het resort, dhr. Leon Huysmans. Hij heeft een VW crossfox te huur voor een goede prijs, dus dat doen we dan! Leuke auto.
Op naar Willemstad. We parkeren de auto in Otrabanda bij het stadion. We willen dan over de pontjesbrug naar Punda. Er komen net een paar enorme zeeschepen aan die door de Sint Annabaai naar het Schottegat moeten. Nu moeten we met de pont.
Aan de handelskade zijn tientallen terrassen aan het water en met het zien daarvan krijgen we plotseling verschrikkelijke dorst en drinken een biertje, heerlijk gekoeld in een emmertje met ijs.
Daarna wandelen we langs de kraampjes van de drijvende markt en door de straatjes van Punda waar Reina helemaal verliefd wordt op een mooie zonnebril.

8-10-2010
Bas en Reina gaan naar Willemstad om cadeautjes voor Kim te kopen. Pake en Beppe blijven op Kim passen.
Kim zal ons vandaag de weg wijzen naar de ronde toren van Fort Beekenburgh (nee geen Beerenburg). De toren wordt beklommen en het laatste stukje, om op het geschutsplatform te komen, is wel erg moeilijk door een versleten roestig laddertje maar we halen het. Een prachtig uitzicht!! Vlak voor ons ligt een futuristisch superjacht van een rijke Russische bankdirecteur, de “A”.
Terug bij het restaurantje aan de Caracasbaai krijgt Kim een superijsje en wij nemen een Polar biertje met een hapje speciaal Curaçaos eten geitenvlees en maïsmeel (funga). Best wel lekker, alleen het vlees zit vol met bonken.
Kim heeft ons weer mooie en spannende dingen laten zien.
s' Avonds gaat het regenen het hoost. Onweer breekt los precies boven het Spaanse Water. Bliksemflitsen en meteen een knal, prachtig vuurwerk, maar ook wel een beetje eng.

9-10-2010
Nog één nachtje slapen en dan.......
Pake en beppe gaan samen Willemstad verkennen. De auto staat in Otrabanda. We wandelen over het Brionplein waar allemaal activiteiten zijn als voorbereiding op het onafhankelijkheidsfeest van morgen.
Maxima en Alexander zijn ook al gesignaleerd. Er is een helikoptershow door de marina Een groot marina schip ligt in de Annabaai en is behangen met vlaggen maar of het feest hier echt wel leeft, is zo niet te zien.
We bewonderen de straatjes en steegjes van Otrabanda met de eenvoudige Hollandse huisjes in de kenmerkende kleuren van Curaçao.
Punda is anders. Hier zijn mooie winkels en kantoren. Veel oud Hollandse architectuur.
Op de boot heerst koortsachtige drukte om de slingers en ballonnen op te hangen. De taart wordt gehaald. Cadeautje afmaken voor Monique van de “Victory”. Ze is morgen ook jarig en komt morgenvroeg om een bakje met Jan Bart.

10-10-2010
Al vroeg horen we actie in de slaapkamer van Kim: “mag ik er uit!!!”
Dan begint het feest direct! De kamer hangt vol met slingers, vlaggen en ballonnen. De tafel staat vol pakjes. Nu gaan we uitpakken!!
De pakjes worden opengescheurd, maar toch blijft Kim om haar heen kijken naar het hoofdcadeau. Pake en beppe laten haar niet langer wachten. Ze krijgt een groot papier waar op staat: “je cadeau staat in de werkplaats”. Prachtig dat verbaasde gezichtje, want daar staat de oranje/zwarte fiets met een mandje.
Er wordt meteen gefietst, van voor uit de slaapkamer naar de keuken. Streepie, de kat komt in het mandje en laat het haar allemaal welgevallen.
De rest van de cadeautjes is ook een succes, een prachtig hangertje van Marlijn, leuke boeken van pake Jan en Susan, spelletjes en kleertjes van Renny en Marcus. Merel en Robin. Een totebel van Karin en Roger, om voor Streepie visjes te vangen, het kan niet op.
Om half elf visite van Jan Bart en Monique met een lekker bakje koffie met gebak alweer worden er cadeautjes uitgewisseld. Een mooie zaklamp voor Kim en een zelf gemaakt cockpitlampje voor Monique.
s' Middags moeten we van Kim naar de wal. De fiets moet uitgeprobeerd worden. Nou dat gaat prima, de zijwieltjes zorgen voor de nodige stabiliteit en de knie- en elleboog beschermers voor de veiligheid.
Kim vind het geweldig!
s' Avonds naar de BBQ aan boort van s.y. Victory. Veel gezellige mensen van verschillende pluimage. Van ervaren zeezeilers tot sociaal werkers.

11-10-2010
De planning was om vandaag of morgen naar Bonaire te zeilen, de harde wind is spelbreker. Dus we blijven nog een paar dagen in de Spaanse Wateren liggen.
Eerst maar even proberen de auto een paar dagen langer te huren. Dat lukt en we rijden naar Mambo Beach voor een bakje. Een mooi hotel met duikschool, winkeltjes en leuke restaurantjes.Kim vermaakt zich in de zee als wij genieten van ons bakje.
Janny heeft nog wel zin in een mooie bikini. Ze vraagt zich af of dat nog wel kan op haar leeftijd. Natuurlijk kan dat! Winkeltje in, winkeltje uit en in de bikini shop wordt er een gevonden die heel mooi staat, maar je weet: weegschalen moeten nog even wikken en wegen. In Punda was ook een mooie winkel maar die is niet meer, dus op naar het Suikertuintje een nieuwe mall met mooie nieuwe winkels maar geen mooie bikini.
Weer terug naar Mambo Beach, daar treffen we een stel jonge lui uit de Harkema die met heit en mem in het hotel logeren.
De bikini wordt gekocht en de aankoop vieren we met een hapje en drankje.

12-10-2010
De tocht over het eiland begint met een bezoek aan de grotten vlak bij het vliegveld.

Een mooie grot die ooit eens is ontdekt door de slaven die de vlakbij gelegen plantage ontvluchten en in deze grot schuilden.
De grot is ontstaan in de ijstijd. Het water zakte en de koraalrotsen kwamen boven water en het zachtere kalk spoelde weg.
In de grot huizen langneus vleermuizen. Deze vleermuis wordt niet langer dan 10 centimeter en leeft hoofdzakelijk van de vruchten van de cactus, tientallen fladderen rond in de donkere spelonken. De kleuren op de wanden zijn feeëriek.
We rijden naar de westkust. Onderweg gaan we blowholes bewonderen bij Boca Tabla.
De Boca Pistol is het meest spectaculair. De golven van de oceaan slaan hier op de kust. Er vormen zich smalle spleten waar het water zich doorheen perst en op het einde van de spleet slaat de golf met een klap omhoog als een fontein. Mooi gezicht!!
In het dorp Westpunt zoeken we om een restaurant waar we tv kunnen kijken er speelt een leuke wedstrijd in Nederland, die Bas graag wil zien.
Kura Hulanda Lodge (een prachtig resort) heeft in de bar een TV toestel maar geen Nederlandse voetbal. Jammer voor Bas.
Dan maar een hapje en een Polar pilsje.
Kim is inmiddels op onderzoek uit en vindt tussen de struiken bij de duikschool een klein poesje. Het poesje is lief en aanhankelijk en de bemanning van de KIM is nog op zoek naar een vriendje voor Streepie. Volgens de bardame is het katje van niemand dus besluiten we het mee te nemen.
Dan komt er een jonge dame het katje opeisen. Ze heeft ook de andere twee poesjes uit het nestje en wil de derde ook adopteren. Na enig overleg wordt dit toch de tweede scheepskat op de Kim.
Nu moet de poes nog een naam. We zitten hier op Kalki Beach, dus het wordt Kalki. De bardame heeft ook een prachtige naam maar die is te lang en te moeilijk dus het is en het blijft Kalki.
We rijden terug via Santa Cruz, Soto en Sint Willebrordus.
Op de boot zien we met spanning naar de confrontatie met Kalki en Streepie. Het is allemaal nog even wennen maar het gaat goed. Kalki smult heerlijk van haar eerste kattenbrokken en legt zich op de bank heerlijk te slapen.

13-10-2010
Reina, Bas en Kim gaan naar Willemstad
Bas moet zijn lasapparaat halen en met Gijs de werfbaas overleggen over werk, er wordt een wormen kuurtje gehaald voor Kalki en boodschappen gedaan bij de AH.
Pake en beppe blijven aan boord, lekker relaxen, boeken lezen en zwemmen.
We gaan een flinke wandeling maken langs het quarantaine gebouw naar het strandje van Baya Beach.
Lekker gezwommen en na de lange wandeling terug staat Reina ons op te wachten. Even een Polartje bij het barretje en dan naar de boot.

14-10-2010
Vanmorgen wordt de nieuwe fiets weer eens aan land gebracht. Kim laat, zwaar beveiligd door knielappen elleboogbeschermers en handschoenen, haar fietskunsten weer even zien, het gaat steeds beter.
In de namiddag gaan pake en beppe naar een interessante excursie door architect Anko van der Woude over de bouwgeschiedenis van Otrabanda. Hij laat ons zien hoe de traditionele Nederlandse bouwstijl, met de rode dakpannen en smalle panden, door het warme klimaat verandert in een aangepaste stijl met veranda’s en dakvormen!
Aan het huis wordt een brede galerij gebouwd waardoor bewoners buiten uit de zon konden zitten. Tijdens de tropische buien zat men niet droog. Dan worden de ramen met blinden, de z.g. shutterramen ingevoerd.
In het vroeger vervallen gebied is veel opgeknapt maar er is nog veel te doen. De Nederlandse steun is nu weg en het is maar de vraag of de Curaçaose regering geld zal vrijmaken voor restauraties.
Een heel mooi particulier initiatief is Hotel Kura Hulanda. De eigenaar wilde van een vervallen wijkje een hotel met restaurants en bedrijfjes maken waarbij de identiteit van de wijk behouden bleef. Dat is uitstekend gelukt en het is een lust om door dit complex te wandelen.

15-10-2010
In de vroege morgen rijden we via Juliana brug naar Otrabanda. We gaan morgen naar Bonaire en we moeten uitklaren.
Er ligt weer een reusachtig cruiseschip aan de pier, tientallen varende toeristen scharrelen langs de moderne winkels die in het oude Riffort zijn gebouwd.
Bij de entree van het fort is een fontein die heel bedrieglijk van alle kanten zijn stralen onhoog spuit. Daar moeten we natuurlijk even doorheen lopen.. pake houdt het niet droog, Kim wel.
In het fort halen we een lekkere kop ijs koffie met appeltaart bij het DE cafe. Lekker!!
Op de hoek van de Handelskade en de straat met de drijvende markt is Customs. Door het ontbreken van moderne communicatie duurt het uitklaren wel een uur dat is toch niet meer van deze tijd, want daarna moeten we nog naar 'immigratie' dat is weer een heel eind lopen, over de pontjesbrug, onder de hoge Juliana brug door in een superklein kantoortje in het havengebied.
Hierna lopen we langs en door het wijkje Kura Hulanda. Voor de lunch gaan we naar het seafood restaurant aan de Annabaai.
Terug op de boot worden de bootschappen opgeruimd, de boot wordt zeeklaar gemaakt en de dames brengen de huurauto terug naar Jan Thiel Resort.
Reina maakt vanavond bami met saté stokjes, lekker! We gaan niet te laat naar bed. Morgen een drukke zeildag.

HURRICANE EARL

2010-09-13T06:29:00.000-07:00

VAN SAINT JOHN USVI NAAR BONAIRE

Vrijdag 27 augustus 2010
Na een gezellige en drukke tijd op St. John USVI wordt het voor ons tijd om snel te vertrekken. Hurricane Danielle is ons noordelijk voorbij getrokken. De verwachting is dat hurricane Earl dicht langs of over St. John komt en achter Earl ligt alweer een nieuw lagedrukgebied klaar als broedplaats voor een volgende hurricane. Het wordt ons te link met deze weersverwachtingen!
We nemen afscheid van een paar vrienden en Kim gaat nog een paar uurtjes met haar vriendjes Simon en Gabe naar het strand.
Om 14.30 uur gooien we het anker uit in Round Bay. Het vlak van de boot moet worden schoongemaakt van alle aangroeisel. Met haar 53 ft is dit wel even meer werk dan onze vorige boot van 35 ft.
Na een paar uurtjes ploeteren zijn we klaar en hebben onze privé tuin weggekapt. Door dit werkje varen we straks 2 knopen sneller, dat is wel fijn als je snel naar het zuiden wilt.

Zaterdag 28 augustus 2010
Om half zeven worden we gewekt door Kim. Nog even keetlellen op bed en dan komen we echt in actie.
Na een bakje en ontbijt zetten we alles zeilvast en varen om 09.00 uur de baai uit.
De zeilen worden wel gehesen maar de motor blijft aan, er staat helemaal geen wind.
Na een uurtje varen hebben we een verstekeling aan boord een klein geel vogeltje zit afgepeigerd op de reling, we laten hem lekker zitten zetten een bakje water voor haar neer maar we hebben geen idee wat dit vogeltje eet.
Als het een beetje is bijgekomen komt het bij ons op de hand zitten en in je haar. Later wil het naar binnen in de kajuit. Een slecht idee vanwege onze nieuwe scheepskat “Streep” die we in St. John hebben gekocht. Als ze het steeds blijft proberen gooien we het vogeltje tot 4 keer de lucht in zodat ze naar St Croix kan vliegen. De laatste keer is dat, denk ik, gelukt we hebben haar niet weer gezien.
s' Avonds eten we pannenkoeken en om 20.00 uur heb ik de eerste wacht met een prachtige heldere maan.

Zondag 29 augustus 2010
Het is vandaag hééél warm en windstil. Ideaal is het natuurlijk niet als je gaat vertrekken omdat er een hurricane aankomt. De hurricane zuigt alle wind weg en dus motoren wij door de windstiltes.
Het is echt bloedheet op de boot. Je kan niet zonder schoenen op het dek lopen. Kim zit de hele dag in haar “warme” badje en onze kat Streepie loopt de hele dag met zijn bekkie open. Bas en ik proberen zo veel mogelijk in de schaduw te blijven en hebben een klein zeiltje boven de cockpit gehangen.
s' Avonds eten we pas als de zon onder is, anders is het te warm om iets naar binnen te werken.
Om 19.30 uur ligt de hele meute plat. Ik doe de eerste wacht en zelfs s' nachts hoeven de kleren niet aan.

Maandag 30 augustus 2010
Joepie een bewolkte dag!!! Met zelfs een klein briesje!
We hebben de autopiloot op tracking. Dat betekent dat hij echt alles zelf doet. Hij stuurt het schip van A naar B. Is er stroming o.i.d. dan stelt hij dit zelf bij.
Met zonsondergang krijgen we bezoek van een school dolfijnen. Ze blijven niet lang bij het schip, toch altijd leuk om ze even te zien.

Dinsdag 31 augustus 2010

Om 07.30 uur maakt Kim me wakker! “Mama, land in zicht”!! We zeilen rond de westkust van Bonaire en leggen de boot om 09.00 uur vast aan een mooring bij Kralendijk. Er mag hier niet geankerd worden vanwege de bescherming van de koralen en het rif.
Bonaire is een leuk eiland met leuke pastelkleurige huisjes. Het eiland is een echt duikparadijs. Op elke hoek van de straat is een duikshop en de kust heeft heel veel mooie duikplekjes. Allemaal hebben ze hun eigen naam, zoals Alice in wonderland, Small wall en natuurlijk de Hilma Hooker waar het schip Hilma Hooker als wrak op de bodem ligt.
Om 10.30 uur gaan we aan land om in te klaren. Het gaat er erg gemoedelijk aan toe, een heel verschil met de USVI.
De douane beambte begint een heel verhaal over het snorkelen op St. John. Hij vindt het daar eigenlijk veel mooier dan hier!
Als het inklaren achter de rug is gaan we achter het beloofde ijsje van Kim aan. We belanden in een snackbar en na weer een jaar eten we frikadellen, kroketten en een patatje oorlog! Njammie!
Terug op de boot plonst Kim meteen het water in. Op het moment dat ik een duik wil nemen, zie ik dolfijnen in de haven. Snorkels worden in de dingy gegooid en we gaan erachteraan. Als we een hele grote groep bij elkaar zien en ze zijn dichtbij, duiken Kim en ik het water in. Er zwemmen wel 20 onder ons en ze maken allemaal piepende en klikkende geluiden. Langzaam zwemmen ze langs ons, alsof ze even aan het uitrusten zijn.
Als we in de dingy zitten, zwemmen ze voor ons en proberen voor de boot te blijven zwemmen. Kim ligt plat voorop, maar ze kan ze net niet aanraken.
Dan is Bas aan de beurt. Als we dicht bij een groep dolfijnen zijn wil Bas snel te water. Hij lanceert zich zelf met flippers en snorkel te water. Al snel is hij weer boven met zijn snorkel schots en scheef op zijn hoofd... Deze poging is mislukt..
Na een uur zijn we een heel eind uit de kust en is het hoog tijd om terug te keren.
WAT EEN GEWELDIGE ERVARING!

GRENADINES

2010-04-27T18:28:00.000-07:00

SANDY ISLAND
Het wordt tijd om weer eens wat andere eilanden te gaan bekijken. We hebben lang genoeg in Tyrrel Bay gedobberd. Bas heeft hier zijn eerste klus gehad en heeft bij ons de watermaker ingebouwd.
We hoopten dat het pakketje wat Pa naar Carriaco had gestuurd nog zou komen... Nou vergeet het maar. Wat was er gebeurt. Het pakje was naar Curaçao gezonden!
Om 14:30 uur halen we anker op en vertrekken naar Sandy Island. Het eiland is een mooie witte zandplaat omringt met een rif waar je prachtig kunt snorkelen.
Zodra het anker goed de bodem is verankerd, gaan we naar het strand. Kim kan niet wachten, we exploreren het eiland, maken zandkastelen en zetten onze eigen koraalrif steen als baken op een duintje.
Dan ontdekt Kim een leuk spelletje. Ze gaat op een zandrichel staan en als die afbreekt glijd ze een heel eind naar beneden.. dikke pret.
Als de zon bijna onder is varen we terug naar de boot.
De volgende morgen gaan we naar het dorpje Hillsborough - Carriacou om uit te klaren, ik koop nog snel wat enveloppen en stuur een paar mooie tekeningen van Kim naar haar nieuwe nichtje Roos.
Als alle formaliteiten gedaan zijn gaat het anker weer op en vertrekken we naar Union Island, een eiland 7 mile/12 km verder.
Hier klaren we in voor de Eilanden van de Grenadines die bij St Vincent horen.
In het restaurant Bougainvilla kijken we met Kim nog even in het aquarium er zwemmen vissen in die je ook in de zee kan zien, een groene morene maakt veel indruk, die ziet er wel een beetje eng uit.
Op de terugweg naar de boot drinken we wat op Happy Island, een zelf gebouwd eiland op het rif en echt wel een happy eiland! (zie Google Earth / Union Island – Happy Island).
We liggen met het anker op een richel vertrouwen het niet en besluiten door te varen naar Mayreau, daar leggen we de boot in Saline Bay het is daar lekker rustig met een groot strand voor de deur en terwijl ik het eten kook gaan Bas en Kim nog even keetlellen op het strand. Dol enthousiast komt Kim terug ze hadden salamanders gevangen..

RONDJE MAYREAU
We zijn lekker vroeg op pad (wat wil je ook met zo'n dochter die om half 7 wakker is).
Vandaag gaan we Mayreau rondwandelen, we steken vanuit Saline Bay dwars over naar de Zuidoostkant van het eiland daar wandelen we langs mooie witte stranden met wuivende palmen. Op een gegeven moment kunnen we niet verder en moeten we langs rotsen klimmen om op een pad te komen die door de bush loopt. Hier vandaan kunnen we de Tobago Keys goed zien liggen.
We komen op een strand wat ons naar Salt Wistle Bay brengt. We nemen een frisse duik en Kim klimt in de palmbomen.
Vanuit Salt Wistle Bay gaat er een echte weg naar Mayreau Village. We hadden gehoord dat Dennis Hideaway daar een zwembad had aangelegd! ... Een zwembad in zo’n primitief caribisch dorpje .. Geen gezicht, maar kim geniet ervan en terwijl Papa en Mama van de Pina Colada's genieten is Kim heerlijk aan het afkoelen in het zwembad.
Het volgende doel is Tobago Keys.

TOBAGO KEYS
De Tobago Keys zijn geweldig. Het zijn een paar kleine eilanden die binnen een rif liggen die de vorm heeft van een hoefijzer (horse shoe reef). Voor het eilandje Baradel is een “grasperkje” onder water waar schildpadden lekker van smullen terwijl wij ze al snorkelend aan het bewonderen zijn.
Op het eiland zien we veel Iquanas (leguanen). Dat zijn nu Kim haar grote favorieten.
Voor Jamesby ontdekken we een mooie plek om te snorkelen. Er zwemmen grote scholen doktersvisjes, snappers, blue runners en noem ze maar op. Het koraal ligt er hier ook nog erg mooi bij, grote hersenkoralen en olifantoren.

Op 3 april vertrekken we naar Petit Nevis met een mooi windje van 10 knopen tutteren we langzaam die kant op. We hebben de vislijnen uit maar vangen niets.
We zeilen naar Friendship bay op Beqiua maar zien al de boten daar flink heen en weer gaan. Dat wordt niks, we keren het schip gaan op de motor snel terug naar Petit Nevis.
Petit Nevis is een klein eilandje ten zuiden van Bequia waar een ruïne staat van een oud walvisstation. Er wordt zo nu en dan nog een walvis gevangen op Bequia. Stoere mannen doen dit op de ouderwetse manier. Met kleine houten zeilboten en harpoenen die met de hand gegooid worden. Er mogen maar 4 per jaar worden gevangen maar omdat het een moeilijk en zwaar karwei is gebeurd dit nog maar zelden.
Achter Petit Nevis liggen we lekker rustig en liggen naast een mooi rif, we gaan nog even met Kim het strand op om uit te razen na de lange tocht. Om 5 uur beginnen de muskieten ons aan te vallen en dan zitten we heel snel in de dingy terug naar de boot.

KIM GAAT SNORKELEN 4 april 2010
Kim wil ook snorkelen! Sinds Kim op de Tobago Keys een meisje van 4 heeft zien snorkelen wil ze zelf ook! We oefenen achter het schip bij het platvorm. We doen het masker heel goed op dan houd ik de handen onder Kim haar buik en ze kan dan rustig haar hoofd onder water steken en door haar snorkel ademen. Dat is natuurlijk wel een beetje vreemd, ademen onder water, dus moet ik Kim vaak vertellen dat ze moet blijven adem halen.
Na een tijdje gaat dit goed en snorkelen we een rondje om de boot. Kim gaat snel en goed maar ze ziet niets. We gaan nog even bij het platvorm om ons heen onder water kijken..
“IK ZIE EEN VISJE”, hoor ik opeens door het pijpje. Nu heeft ze het door!
Snel wat drinken en dan naar het rif met papa. Mama zit in de dingy op de uitkijk terwijl papa en Kim aan het snorkelen zijn. Kim is niet meer uit het water te slaan maar na een uur bibbert ze zo erg dat we haar in de dingy zetten met 3 handdoeken om haar heen.
Papa en mama zijn super trots dus we hebben feest!!
Lekkere chippies en drinken. En dan het vissenboek erbij om te bekijken wat Kim allemaal heeft gezien onder water. De trompetvis blijft favoriet.

SCHILDPADDEN 6 april 2010
Al vroeg zijn we op pad om schildpadden te bekijken bij de Old Heg Turtle Sanctuary waar Mr. King de schildpadjes verzorgt die hij van het strand gehaald heeft. Hij vangt ze door een band om een nest te leggen. De eieren komen uit maar de schildpadjes kunnen niet weg kruipen. Hij laat ze opgroeien tot ze groot genoeg zijn en terug kunnen worden gezet. Daardoor hebben ze meer kans om te overleven.
Van de 3000 schildpadjes die er geboren worden overleeft er maar 1!!
De meeste schildpadden in de Sanctuary zijn Hawksbill turtles deze schildpadden hebben een bek als een snavel en leven op het rif. Ze eten hier ook van waardoor het rif gezond blijft.
Er zijn ook een paar Greenturtles. Deze schildpadden eten zeegras en wier en hebben een ronde bek met kleine tandjes.
We komen er achter dat de schildpadden veel zenuwen hebben onder hun schild en als je ze aait of kriebelt zijn ze soms heel kittelig, dikke pret! Schildpadden kietelen!!
Als we uitgekeken zijn lopen we naar Industrie Bay. Daar drinken we een drankje in een gezellig strandtentje. We raken aan de praat met twee mannen van het eiland die vertellen dat er op het eiland nog steeds schildpadden gegeten worden, lekkere tegenstrijdige wereld hier. De een vangt ze om te overleven en de ander vreet ze op.
Van een van de mannen krijgen we een lift terug naar Admirality Bay hij blijkt de eigenaar van Salti Dog te zijn en vertelt dat hij zijn tent dicht heeft moeten gooien vanwege de crisis.
Als we terug zijn in de baai eten we een lekker hapje bij de Mexicaan. Kim eet snel haar eten op want ze moet op hagedissen jacht en zodra Bas het eten ook op heeft gaat hij mee op jacht en vangt een hagedisje die hem meteen in de vingers bijt. Kim heeft dikke pret, een paar weken geleden is zij ook in de vingers gebeten door een hagedis. Van de serveerster leren we dat je de hagedisjes achter hun kopje moet vastpakken. Kim wil ze ook wel vastpakken maar vindt het zoooo spannend!

ROOS WIERINGA

2010-04-23T16:35:00.000-07:00

Al zeilend door het Caribische gebied gebeuren er in Nederland allemaal spannende dingen.
Op maandag 22 maart was ons schoonzusje Renny opgenomen in het ziekenhuis met een veel te hoge bloeddruk, ze is hoogzwanger en wanneer dat te lang duurt kan het gevaarlijk worden voor moeder en kind.
Op 24 maart is Renny bevallen en we zijn tante, oom en nicht geworden van een mooi meisje, Roos Wieringa.
We zijn super trots en vinden het natuurlijk jammer dat we haar niet even in levende lijve kunnen bekijken en knuffelen.

WATERMAKER

2010-04-23T16:27:00.000-07:00

Wij hebben dringend een watermaker nodig. We kunnen ons niet afspoelen wanneer we een frisse duik in het zoute water hebben genomen. Na veel denkwerk hoe en waar de watermaker gemonteerd moet worden, een klus op een zeilboot, een donatie van de fam. W. te O. en 10% korting van de leverancier besluiten we dan toch om het apparaat uit Trinidad te halen.
Op 16 maart, 15:00 uur hijsen we het anker en we gaan via de oostkust van Grenada. We nemen deze route om niet in de “flapperwinden” te komen en we zeilen strak aan de wind met gereefd grootzeil en de grote fok om Bird Island richting Trinidad. In de loop van de nacht krijgen we een ruimere wind en laten de zeilen een beetje vieren. Tegen de ochtend valt de wind helemaal weg en moeten we nog twee uur motoren om bij Chaquaramas aan een mooring aan te leggen.
Na het inklaren hebben we een borrel verdiend en nemen de lunch op het terras “Sail” van de werf Power Boats. Lekkere salade met gegrilde kip en hapjes.
Onze vriend Fred belt met Echo Marine en regelt dat de watermaker morgen vroeg bij Power Boats wordt afgeleverd.
De volgende morgen beginnen Bas en Fred direct met het installeren, ook om te kijken wat er misschien nog aan andere onderdelen nodig zijn en die hier op de werf wel te krijgen zijn.
Inmiddels ga ik wat andere dingen regelen, zoals de was doen, boodschappen halen. Op Trinidad zijn de boodschappen redelijk goedkoop, dus stoppen we boot goed vol.
Om 16:00 uur is het einde werkdag en is het tijd voor Kim en gaan we naar het zwembadje (5 x 5) en Coral Cove. Het is heerlijk om na zo’n dag in het water te duiken. Het is echt bloedheet op Trinidad.
Ondertussen hebben we ook weer contact met Jan Bart en Monique. Hun boot de “Victory” staat nog steeds op de kant voor onderhoud. Ze komen dan vaak om even gezellig mee te gaan zwemmen. Zaterdag ga ik een dagje met Monique shoppen. Nadat we tweehonderd winkeltjes binnen zijn geweest heeft Monique een leuke rok en een schattig jurkje. Ik heb allemaal leuke dingen voor Kim en broekjes voor Bas, maar voor mezelf kan ik weer eens niets vinden en dan ging ik nog wel de stad in om mezelf eens lekker te verwennen.
Na een heerlijke lunch bij de Chinees, zeven euro voor twee personen, gaan we terug naar Chaquaramas en duiken daar snel het zwembad in.
Zondag is het tijd voor afscheid en we eten op de boot met zijn allen Curry.
Maandag vertrekken we. Er wordt uitgeklaard, boodschappen gedaan, water ingenomen aan het dock, boot vaarklaar gemaakt na al dit gevlieg en gedraaf gooien we de trossen los en varen om 17:00 uur de haven uit. ’s Nachts varen we weer langs de oostkust van Grenada en we gaan als een speer en varen om 08:30 uur de Tyrrel Bay binnen.
Later horen we van Fred dat ze de boot die tegelijk met ons vertrok, maar de westelijke route langs Grenada richting Prickly Bay had genomen, hebben proberen te overvallen. Dat is overigens niet gelukt omdat de mensen niet aan boord konden komen. Gelukkig maar.
Na nog een paar dagen installatiewerk draait op 26 maart onze watermaker als een zonnetje. De dag daarop heeft Bas nog een douche geïnstalleerd op het achterdek. Wat een luxe, heerlijk.

GRENADA- CARRIACOU

2010-04-06T13:57:00.000-07:00

12 februari 2010
We liggen in Grenada voor het Grand Anse strand voor anker. Het heeft hard gewaaid en er wordt voor de komende dagen een hoge deining verwacht en we willen daarom we morgen verder varen.
We staan vroeg op en gaan nog even het stadje verkennen. St. George is een mooi oud stadje rond een havenkom gebouwd. Vroeger werden de pakhuizen gebruikt voor de handel en opslag van kruiden,fruit en rum. Ze zijn nu verbouwd tot banken en hotels.
We lopen door de Sendall tunnel uit 1894 naar de westkust. Hier is een markt waar de lokalen hun groenten, fruit en vis verkopen. Wanneer we een straatje naar rechts inslaan komen we bij een kerk uit 1609. Door hurricane Ivan is het dak er af gewaaid. We hopen dat er geen mensen in zaten toen dat gebeurde.
Terug bij de haven doen we nog wat boodschappen en eten een hapje.
Daarna gaan we lekker naar het Grand Anse strand met Henri, Lotte en Silke.

13 februari 2010
Om half 7 staan we op en na het ontbijt halen we het anker op en vertrekken naar het eiland Carriacou.
We zeilen langs de westkust van Grenada. De wind komt van alle kanten door de valwinden die over de heuvels de zee opwaaien.
Als we Grenada ronden krijgen we wel 35 knopen wind om de oren en zijn dus erg actief aan het zeilen. Erg leuk want de zee is vrij rustig we gaan als een speer!
Om 13:00 uur zeilen we de Tyrrel Bay op Carriacou binnen.
Na een lekkere lunch gaan we naar de kant om een kroegje of restaurant met een TV toestel te zoeken. Sven Kramer schaatst vandaag de 5000 meter en dat willen we wel even zien. In een oud vervallen barretje zien we een tv staan. We vragen of ie het doet en jawel hoor, twee minuten later zitten we met nog wat lokalen en een Cariebje (pilsje) in de hand naar het schaatsen te kijken.
Een mooie wedstrijd. Sven wint! Joepie, onze dag is weer goed.
Op de terug weg nemen we de kortste route. Die is over het strand.
Het water is flink hoger gestegen en we komen kleddernat terug bij de dingy.

14 februari 2010
Aan de noordkant van de baai zien we een boot liggen die ons erg bekend voorkomt. Vanmiddag zullen we eens gaan kijken of het is wie we denken dat het is.
We gaan met Kim naar het mangrovestrandje om te gaan zwemmen. Onderweg er naar toe kijken we nieuwsgierig achter in de boot en ja hoor, net als 10 jaar geleden staat Don Hanssen heerlijk in zijn kombuis te koken. We roepen Don en hij herkent ons meteen. Tien jaar geleden hebben we heel wat tenderloins en glazen wijn op deze boot genuttigd.
Don nodigt ons aan boord en vertelt ons dat hij een huis heeft ontworpen wat rond is als een bol en dat hij het aan het bouwen is. Hij is ook bezig met tekeningen voor een nieuwe Marina in Grenada.
Hans, de zoon van Don die 10 jaar geleden ook op boot woonde is piloot geworden en vliegt vanuit Vieques.
Er is weer eten voor iedereen en na een gezellige avond met onze goede vriend gaan we voldaan weer naar ons bootje.

15 februari 2010
We zijn van plan om een tijdje in Carriacou te blijven liggen en we vragen ons af of Kim het leuk zou vinden om hier een paar dagen naar een school te gaan, ja dus!
Ik ga in de Marina (wel een beetje een groot woord voor deze marina...) vragen of ze weten waar de school is en of het mogelijk zou zijn dat Kim een paar dagen op de school mee kan draaien. Toevallig zit het zoontje van de havenmeester op school en is ook vier jaar. Als je hier vier jaar bent, moet je naar de Harvey Vale school. De klassen beginnen tussen half 9 en 9 uur.
‘s Middags wandelen Kim en ik even naar de school om te kijken hoe het er uit ziet. .

16 februari 2010
We zijn al vroeg op pad. Als we op de school aankomen mag Kim even in de klas rondkijken en morgen mag ze meedoen ..Leuk en spannend!!
We wandelen nog even door naar zuid Carriacou het uitzicht is hier geweldig. We zien White Island, Saline en Kickém Jenny. De zee is knetterblauw en de stranden spierwit.
‘s Middags gaan we met de dingy naar de mangroven aan de noordkant van Tyrrel bay. Het water is helder, we zien we zien conches (grote zeeschelpen) en up side down jelly fish liggen (ondersteboven kwallen). Deze kwallen liggen echt op hun kop op de zeebodem en niemand weet waarom ze dit doen..
Don vertelde dat de lokalen hier vissen en met grote haaien uit deze mangroven komen. Dus zwemmen doen we maar niet vandaag.
Om 16:00 uur is het tijd voor het strand en op TV naar het schaatsen zien. Kim speelt hier steeds met Natysha

17 februari 2010
De grote dag voor Kim.
Om half 9 staan Kim en ik al bij de school. Ik wil de lerares nog even wat vragen voor de les begint, we zijn dus een beetje vroeg.
Wanneer de andere ouders doorhebben dat ik nog even blijf geven ze mij de verantwoordelijkheid over 30 kinderen die ik niet ken en vertrekken met de woorden: “don't let them fight” en “look out that they don't fall from the wall” Gloep. Deze vrouw staat in het vervolg niet weer zo vroeg bij de school.
Om kwart voor 9 komt de juf op school en ze stelt me gerust over een paar dingen en ik mag gelukkig vandaag blijven om te kijken hoe het gaat.
Op deze school hebben de kinderen geen tafels of stoelen iedereen zit op de grond.
Als de les begint gaan alle kinderen staan. De dag wordt ingeleid met een gebedje daarna word er gezongen en gedanst, na het laatste liedje gaan de kinderen zitten.
Dan is het tijd voor de les over het weer. De juf heeft daar een mooie schijf voor. Ze vraagt: “wat voor weer is het vandaag?” Alle kinderen weten het antwoord: “Sunny”! En wat is het nog meer? “Windy”! Allebei helemaal goed. Volgens mij is dit stiekem elke dag hetzelfde.
Dan zijn letters aan de beurt en er worden zelfs een paar woordjes aan elkaar gebreid.
Om 10:15 uur is het tijd voor een snack. Zodra die naar binnen is gaan de kinderen spelen in een speeltuin.
Tijdens de lunch krijgt iedereen een bord eten. Deze keer kip met rijst en bonen. Ik zie ook dat niet alleen Kim maar ook andere kinderen niet echt goed eten.
‘s Middags wordt er gelezen en worden er vragen gesteld over het verhaal. De jongere kinderen vallen in slaap en mogen dan in een ander lokaal op een kleed gaan liggen slapen.
Een jongen van bijna vijf was erg slaperig maar mocht niet gaan liggen en hij moest de rest van het verhaal blijven staan. Arme jongen, hij viel bijna om.
Om twee uur hangt Kim helemaal moe over me heen ik vind het genoeg geweest voor vandaag.
We wandelen terug naar de dingy, dat was een leuke eerste schooldag.

19 februari 2010
We brengen Kim naar school maar ze is vandaag om 11:30 uur weer vrij omdat er geen water is om de lunch te maken.

20 februari 2010
Al vroeg zijn Henri, Lotte en Silke op de Kim.
De s.v. Waterman is gister te water gegaan en gelijk door gevaren naar Tyrrel Bay.
De hele meute duikt meteen het water in, dan heeft Silke een super idee om de heuvel aan de zuidkant van de baai te gaan beklimmen. Eenmaal op de heuvel kunnen we de baai mooi overzien. De bootjes schommelen rustig achter hun anker.
Vanaf de heuvel zien we in de verte een strand met palmbomen! Aha, die is voor ons! We kijken goed waar we langs moeten en dalen de berg af. Dan struikelen over een gek glibberig paadje, langs een paar grote omheiningen dan staan we plotseling tussen de mangroven en kunnen niet verder. Goede raad is duur, maar de broeken gaan uit en we waden door het water naar het mooie strand. Jammer genoeg staat er niet veel water maar Kim, Lotte en Silke nemen toch een frisse duik.
Het bosje met de palmbomen is omringd met een groot hek. We lopen er omheen en zien een gat in het hek, we kruipen erdoor en even later lopen we tussen een grote kudde geiten.
Ik zie een klein geitje in een halve ton liggen en denk dat het net geboren is, maar als ik beter kijk zie ik dat het vastzit met zijn pootje. Het pootje zit in een grote scheur en wil niet voor- of achteruit. Ik durf er niet echt aan te komen, maar als ik later het geitje wat naar achter duw, schiet het pootje los. Het geitje is helemaal van slag en loopt ons alles achterna. Dat is niet zo handig. Het beestje moet terug naar de moeder. Bas blijft achter en wij rennen naar het gat in het hek. Dan komt Bas eraan sprinten. Het geitje heeft inmiddels de moeder weer gevonden, joepie!
Na onze avonturen drinken we nog een pilsje op de Waterman. Dan snel naar de Kim voor de 1500 meter mannen! Tuitert wint!

21 februari 2010
Vandaag gaan we met de Waterman naar White Island, een klein eilandje ten zuiden van Carriacou met wit strand en palmbomen.
De Waterman is een catamaran en steekt niet diep. Zo kunnen we lekker dicht bij het strand gaan liggen. We zwemmen, snorkelen, wandelen en plukken en “slachten” de kokosnoten.
Ik snorkel met Silke om een rif heen we zien mooie gekleurde vissen, naaldvissen en zelfs nog een kreeft!
Om 16:00 uur tuffen we terug naar Tyrrel Bay. Daar maakt Lotte heerlijke lasagne, smullen maar!

22 februari 2010
Half 9 halen we de familie van de Waterman. Silke en Kim gaan vandaag samen naar school en de rest gaat naar Hillborough.
In Hillborough gaan we naar het Carriacou museum, op Carriacou zijn veel opgravingen gedaan waarbij menselijke botten, potten en sieraden zijn gevonden.
Op het eiland woonden vroeger de zachtaardige Arawak indianen. Ze werden overvallen door de Caribe indianen uit Venezuela, die waarschijnlijk op zoek waren naar mooie vrouwen omdat ze in hun eigen stam niet mochten trouwen.
De indianen leefden hoofdzakelijk van schildpadden waar toen zoveel van waren dat het net leek of er geen zand op het strand lag maar alleen stenen (schildpadden dus).
Na het bezoek aan het museum zijn we hongerig geworden en eten een echte Caribische lunch Ik had lambi met rijst, casava bakka banna en kalaloo. Bas had een roti.
Half 3 staan we met zijn allen braaf bij de school om de meiden weer op de halen.

24 februari 2010
Help!!! Blue (Kim’s knuffel) ligt nog op de Waterman en die is gister vertrokken! Gelukkig ontvangen ze ons mailtje op Union. Ze vragen daar bij allemaal boten of ze misschien naar Carriacou gaan en ja hoor, de 25e komt Blue bij ons terug aan boord.
Kim houdt haar de eerste paar dagen goed in de gaten..

27 februari 2010
Don nodigt ons uit om het huis en het eiland te gaan bekijken.
Dat lijkt ons wel wat. Wanneer we in Dons geleende auto zitten start deze niet!
Don heeft steeds ruzie met de autosleutels. Hij kan ze niet uit het contact krijgen en daardoor blijft de auto op contact staan en loopt de accu leeg.
(Don's jeep wordt gestart door de dynamo kort de sluiten).
Bas en Don spoeden zich naar de boot van Don en halen een geladen accu op, De startkabels aansluiten en starten maar.
We rijden naar de top van de High North waar Don zijn “BOL”- huis aan het bouwen is. Het idee om het huis rond te bouwen is ingegeven door het uitzicht, vanaf de heuvel heb je een prachtig uitzicht in alle richtingen, aan de ene kant zie je Union liggen en de andere de Sisters en Diamont Rock.
De helft van de 'BOL' zit onder de grond en fungeert als sistern (wateropvang) de andere helft ligt boven de grond en wordt het huis. Het dak wordt straks bedekt met stenen, kleinere stenen, zand en gras zodat het water wat opgevangen wordt meteen wordt gefilterd. Het huis word gebouwd van ferro cement op de foto's zie je het skelet. We vinden het een heel speciaal huisje.
Na het huis rijden we naar de ruïne van een oude molen waar 3 papagaaien wonen. Zodra we in de buurt komen maken ze een heidens kabaal en vliegen weg. We schrikken ons een hoedje, Kim vindt het allemaal prachtig en klautert met papa door de molen.
Dan is het tijd voor de noordkant van het eiland waar de boten op Carriacou (carriacou sloops) worden gebouwd. De boten worden gewoon in de achtertuin of naast de kroeg gebouwd. Echte vakmensen zijn er bezig en Don kent natuurlijk veel van die mannen omdat hij zelf ook een houten boot heeft en hier al een tijdje woont.
Hij doet nog even zaken terwijl ik met Kim schelpen ga zoeken, grote hopen conch schelpen liggen op het strand. Bas is natuurlijk erg geïnteresseerd in de houten boten en kijkt zijn ogen uit. We nemen nog een biertje en gaan terug via Hillsborough.
Alweer een leuke dag.

PRICKLY BAY- GRAND ANSE

2010-02-17T08:43:00.000-08:00

donderdag 4 februari 2010
Er moeten boodschappen worden gedaan in het dorp. Het busje brengt ons weg, maar halverwege lijkt het ons ook wel leuk om even in St. George te gaan kijken.
Wanneer we langs de haven rijden, zien we het jacht “Buster” liggen. We laten het busje stoppen en lopen de kade op. Na veel roepen en fluiten komt er beweging aan dek en tot onze grote verbazing komt er een mooie blonde dame uit de boot. Ze springt in de dingy en haalt ons op. Het is Ineke, de vrouw van Fred, een gezellige dame die wel 20 jaar met Fred en hun grotere zeiljacht “Buster”, charters heeft gedaan in de Cariben.
Op de boot ligt Fred met kop en kont in de motorkamer. Het probleem is dat de motor steeds stopt, omdat er ergens lucht in de dieselleiding wordt gezogen, maar Fred kan de oorzaak maar niet vinden.
Na een koud biertje gaat Bas ook eens meekijken. Na een half uur is het weer tijd voor een biertje, maar het probleem is nog steeds niet opgelost. Dus weer de motorkamer in. Kim helpt ook dapper mee en loopt met haar voetjes door de diesel en dan lekker over Fred zijn bed heen!..Ooops.
Anderhalf uur later is het probleem gevonden. Het nieuwe Racor filter heeft vier aansluitpunten, waar maar twee van worden gebruikt de andere twee moeten goed luchtdicht afgesloten worden. Als dat gedaan is loopt de motor weer als een zonnetje.
We tuffen met de “Buster” naar buiten haven en ankeren daar. Ieder heeft zin in een frisse duik. Ineke verzorgt een lekkere BBQ met steak en kip. Mjammie.
Voldaan en met een volle buik worden we weer op de kade afgezet. Een taxibusje wordt aangehouden en we racen naar terug naar Prickly Bay. De boodschappen komen later wel eens.

vrijdag 5 februari 2010
Zondag zijn er wedstrijden met traditionele sloepen van het eiland, dat lijkt ons helemaal leuk. Het idee is om bij het witte strand van Grand Anse te gaan liggen. We gaan aan land om de bemanning van de “Waterman” te halen, die hebben vast wel zin om een eindje met ons te varen.
Om 11:00 uur anker op en vertrekken we naar Grand Anse. Het mooie witte strand is al van ver te zien.
Het anker gaat uit achter de “Buster”. Kim en Silke liggen 10 minuten later in het zilte nat. Het water is glashelder en de bodem is goed te zien.
Na de lunch gaan we even het strand op.
We eten ‘s avonds echte Nederlandse molenpannenkoeken en om 19:30 uur gaat de hele horde naar de kant.
Kim gaat op bed en wij kijken daarna een filmpje.

Zaterdag 6 februari 2010
Al vroeg varen er allemaal sloepjes en racebootjes met grote boeien naar Grand Anse. Ik moet nog snel wat boodschappen halen en wanneer Fred en ik bij de boot terugkomen, zijn Kim en Bas alvast vertrokken. Snel de bikini aan en we racen naar het strand heerlijk en wat een spektakel, sloepen met mooie gekleurde zeilen doen mee aan deze race ze varen met 4 bemanningsleden op een sloep. Vier sloepen worden in het water gelegd met 3 mannen in de boot. De vierde man start bij een starttafel. Zodra het startschot wordt gegeven, rennen ze naar de boot springen er in en de wedstrijd kan beginnen.
Bij het eindpunt moet de boot over de finishlijn die vlak bij het strand ligt en dan rent de vierde man weer naar diezelfde tafel en soms met een close finish is dat geweldig spannend. Iedereen staat te juichen en te springen als de boten er aan komen. Soms springt hij te vroeg en gaat hij kopje onder en moet dan de rest zwemmen. Sorry hoor, zeilen gaat sneller...
Na de wedstrijd gaan we even naar de jachtclub om te kijken of we een auto kunnen lenen van een vriend van Fred. De vriend stond op de parkeerplaats aan zijn auto te sleutelen, misschien toch niet een goed idee.
We halen wat eten bij een Caribische restaurant. Iedereen is moe en vooral Kim, ze heeft de hele dag in de zee gespeeld.

Zondag 7 februari 2010
Half 10 zet ik de VHF aan en hoor dat de “Waterman” de “Molner” oproept, achteraf blijkt dat ze ons al eens hadden opgeroepen maar we hebben het niet gehoord.
Gelukkig krijgen ze een lift en klimmen 09:45 uur aan boord.
Kim, Lotte en Silke gaan lekker spelen en wij drinken een bakkie, na de lunch gaan we het strand, waar de kampioenen van gister strijden voor de eerste plaats.
Deze keer waait het hard en komt er een dikke deining binnen wat het allemaal nog spannender maakt.
Kim en Silke liggen de hele middag in het water. Kim word een keer helemaal meegesleurd. Een grote golf breekt over haar koppie en daar ging ze!! Ik schrok me rot en stond binnen een halve seconde in het water, maar Kim strijkt zich een keer door haar blonde haar vol zand en zegt: “ ik ga nog even zwemmen hoor mama” en stapt zo de volgende breker in!! Wat een bikkel hey..
Op de boot drinken we nog een biertje en eten een bord spaghetti, Fred en ik doen de afwas en Bas brengt de visite naar de kant.

Maandag 8 februari 2010
Klusjes dag. Ja dat dacht je..
Na het ontbijt gaat Bas naar Fred om hem met de zonnepanelen monteren te helpen. Terwijl hij daar zit, ziet hij opeens grote steile golven die recht op de boot afkomen rollen. Nog even dan breken de golven! Fred ligt nog dichter bij het strand, dus ook eerder in de brekers, is al helemaal niet blij, ze verkassen de “Buster” maar als Bas naar sv KIM zal komen, doet de buitenboordmotor het niet, aaargh!! Fred brengt Bas snel naar de boot. We halen als de vliegende weerlicht het anker op en verkassen. Dat scheelde maar een haar. Oef.

TRINIDAD-GRENADA

2010-02-06T05:27:00.000-08:00

6 januari 2010
Vandaag vertrek van Scotland Bay naar de haven van Chaquaramas op Trinidad. Het lokt ons niet erg aan want bij Chaquaramas is een haven waar mensen heen gaan om aan hun boot te werken. Het is ook niet een echt leuke baai met strandjes en palmbomen. Het is gewoon een industriehaven.
De reden om hier heen te gaan is om een nieuwe watermaker te kopen. Bas heeft van zijn broer een gebruikte watermaker gekregen, maar die blijkt niet geschikt voor gebruik op onze boot. De goede gaan ver boven ons budget.
Er worden nog wat boodschappen gedaan en er worden wat dingen geregeld.
De boot is net volgeladen met etenswaren, we staan op het punt naar Grenada te vertrekken, en wat denk je, komt het Nederlandse zeiljacht de Pjotter binnenvaren met een gezin aan boord met de kinderen Emma en Macsen. Na de kennismaking gaan we gelijk met zijn allen zwemmen en na afloop pizza’s eten. Emma heeft de leeftijd van Kim en komt op de boot met haar spelen. Kim vindt het prachtig en Emma is meteen haar dikke vriendin.
Later komt ook nog de Tangaroa binnen en daar zijn twee meisjes aan boord. Het zeilschip de Victory ligt bij powerboats op de kant en ziet er zielig uit. Met alle families en de hele horde kinderen gaan we meestal ‘s middags om een uur of vier zwemmen met een biertje erbij wordt het een gezellige boel. Kim leert hier zonder de bandjes zwemmen en wil ze later ook niet meer om.

19 en 20 januari 2010
De 20e willen we echt verder gaan de 19e komt Emma nog even aan boord om te spelen en ‘s middags nemen we bij het zwembad afscheid van de Nederlanders.
Wanneer ik de volgende morgen wakker word, kan ik de rechterkant van mijn gezicht niet meer bewegen. Ik schrik daar vreselijk van en vraag op het cruisersnet om een dokter. Gelukkig kan ik een afspraak maken met dokter Grant en gaat er nog een cruiser naar haar toe, zodat ik met hem in de taxi mee kan rijden.
Na het gesprek met de arts en wat testen blijkt dat ik het Bell's Palsy syndroom heb, wat betekent dat er een gezichtszenuw door een ontsteking beknelt is geraakt en daardoor de spieren in je gezicht niet meer aanstuurt. De helft van je gezicht is verlamd. Meestal geneest dit na 6 tot 8 weken, maar soms is de zenuw zo erg beschadigd dat het blijvend is. Ik krijg twee soorten heftige medicijnen mee naar de boot en nu maar afwachten of mijn scheve koppie weer bijtrekt.
Terug op de boot gooien we het schip van de mooring los en varen naar Scotland Bay om daar een paar dagen van de schrik te bekomen.

maandag 25 en 26 januari 2010
Terug in Chaquaramas hebben we nog een paar gezellige dagen met de Nederlandse gezinnetjes en hebben zelfs een echte Nederlandse BBQ in de regen.
De 26e klaren we uit. Het is tijd om naar Grenada te gaan. Met onze clearance papers halen we nog een paar dozen wijn en bier. Op deze manier hoef je er geen belasting over te betalen. Op de eilanden is drank erg duur, behalve rum natuurlijk. Dat wordt overal gebrouwen en niet te duur verkocht.
*
Na alle boodschappen en drank te hebben gestouwd wordt er nog even lekker gedoucht. Lekker opgefrist wordt koers gezet naar Scotland Bay, daar eten we wat en maken de boot klaar voor de reis. Om 08:15 uur ligt Kim op bed het anker wordt opgehaald en op richting Grenada.
We varen ‘s nachts omdat er in december een boot tussen Grenada en Trinidad is overvallen door piraten. De piraten waren afkomstig uit Venezuela waarschijnlijk Peninsula de Paria ze voeren in een pirogue met drie grote motoren. De boot is overdag om een uur of één overvallen.
Deze nacht zijn ze zeker niet actief. Het waait een halve storm, 25-35 knopen. Het regent pijpenstelen. De zee is ruig en het wordt steeds ruiger door de harde wind. We knallen aan de wind, dit is zeker niet een comfortabel tochtje, helemaal niet voor piraten in een klein bootje.
Om half 10 ligt Prickly Bay voor ons en we zijn helemaal verbaasd als we zien hoeveel boten er in de baai liggen. Dat was 10 jaar geleden wel anders. Ook wel vol maar niet zo vol. Achter in baai de wordt het anker uitgegooid en we gaan aan land om in te klaren. De douane was erg vriendelijk, heel wat anders dan toen we hier voor het eerst kwamen.
We drinken een biertje bij ons oude, vertrouwde barretje en vragen aan de tuinman of hij een kokosnoot voor ons uit de boom wil plukken. Hij zit in no time in de boom en kwam terug met twee mooie kokosnoten. Kim was het vanaf Nederland al beloofd.
Op de boot wordt er een rietje ingestoken en zo zitten we lekker uit een kokosnoot te drinken. Het smaakt niet als een snoepje, zoals Kim had gedacht had.
‘s Middags komt de bemanning van de ''Waterman' bij ons aan boord. We hebben een zeil voor hen meegenomen uit Trinidad.
Na even kletsen begint er bij mij opeens een lichtje te branden. Henri, Akke en Lotte? Die hebben we 12 jaar geleden op Bermuda ontmoet, toen was Akke net zwanger van Lotte. Door haar zwangerschap was ze erg zeeziek. Henri moest toen hun boot alleen naar de Azoren zeilen. Bas en ik deden toen een delivery op een Irwin 43, “The Phantom D”, die we van de Cariben via New York naar Toronto hebben gezeild.
‘s Avonds om 20:00 uur lag de hele familie op de KIM in een diepe slaap.

TOBAGO-TRINIDAD

2010-02-06T05:16:00.000-08:00

27 december 2009
Vanmorgen al vroeg de was weggebracht.
Kim en ik zijn daarna naar het strand gegaan. We willen heel graag snorkelen maar er staan te hoge golven, zo jammer want Kim is hier al dagen klaar voor. Ze heeft hele dagen haar snorkel op.

28 december 2009
Bas wil graag even op de boot blijven om een boek te lezen dus gaan Kim en ik op avontuur en dat werd het. Bij het dingy-dock was het feest. Er komt een hoge deining binnen waardoor het erg te keer gaat bij het dock en tot overmaat van ramp ligt er ook nog een grote houten boot aan de kade die alle kleinere bootjes plet. Ik leg ons bootje aan de houten boot en ga de was halen. Gelukkig geeft de wasserette meneer ons een lift terug naar het dock en met veel vlieg en kunstwerk en wat hulp zitten we weer in onze dingy op weg naar de boot.
Na de lunch had Kim het super idee om even te gaan wandelen. Bij het dock is het ondertussen nog erger geworden een paar lokalen waren druk bezig de dingy’s uit het water te halen zodat ze niet onder het dock te pletter zouden slaan. Een oudere man hield zijn bootje niet meer en ging over de kop. Alle boodschappen dreven in het water, gelukkig werd hij door de eilanders geholpen. Hij was knap in paniek.
Omdat alle kleinere dingy’s nu uit het water waren kon die van ons in het midden van het dock liggen en werd ie goed in de gaten gehouden door de lokale rasta's.
Kim en ik zijn een weggetje links ingeslagen langs gezellige Caribische huisjes liep er een pad omhoog de bush in. Iets hoger had je een prachtig uitzicht op de baai en Kim haar favorieten waren natuurlijk alle geiten die je tegenkomt. Weer een pad naar links en de komt een hele lange trap tegen met prachtige natuur eromheen die naar Pirate Bay gaat. Halverwege die trap zien we een rood met zwarte slang omhoog glibberen. Op het strand was veel kabaal. Later komen we er achter dat er een vissersboot over de kop was geslagen.
Op het strand komt er een ongelooflijke branding binnen. De lokale jeugd heeft er grote gevechten mee en spoelen zich daarna af met zoet water, wat in een stroompje van de heuvel komt.

29 december 2009
Vandaag kunnen we niet naar de kant. De deining is zo hoog geworden dat het niet meer vertrouwd is.

30 december 2009
We besluiten om naar Store Bay te varen. Daar is een groot rif: “pigeon point”. We hopen dat we daar met de boot achter kunnen schuilen. Na het ontbijt gaat het anker op, de deining is inmiddels zo hoog geworden dat we de bootjes naast ons soms niet meer kunnen zien.
Onderweg vangen we een tonijntje maar we vinden hem te klein voor de pan.
In Store Bay is het ook hopeloos. We komen er niet uit wat we moeten doen. We willen heel graag het eiland bekijken. Het schijnt erg mooi te zijn maar het lijkt er op dat we de eerste dagen niet naar de kant kunnen. We zien een jonge vent in zijn rode dingy naar een strandje peddelen, 100 meter van het strand slaat de dingy om en vliegt een eind de lucht in en ligt meneer te water.
Na weer een dag rollebollen en op de boot vertoeven, gaan we op bed. We zien morgen wel verder.

TRINIDAD
31 december 2009
Om half 4 word ik wakker en als ik naar buiten kijk zie ik dat er niets is veranderd. Nog steeds reuze golven die met volle kracht op de kant breken.
Ik heb Bas gewekt en een uur laten zijn we onderweg naar Trinidad. Het is natuurlijk ook niet leuk voor Kim om na 19 dagen op zee weer een week op de boot vast te zitten. Om 12:00 uur lopen we in een dikke regenbui Scotland Bay binnen. Het is er heerlijk rustig en na de regen duiken we meteen het water in. Na de lunch gaan we nog naar een strandje waar we nog wat Nederlanders ontmoeten die naar Scotland Bay zijn gekomen met een vriend van het eiland in zijn sportvissers boot “Big Daddy”. We hebben nog even op het strandje rondgedwaald. We moesten Kim waarschuwen voor een manchineelboom. Een boom met kleine appeltjes die erg giftig zijn en als je de bladen van deze boom aanraakt, kun je je daar erg aan branden. Nog even slingeren aan een liaan en we gaan terug naar de boot. Kim ligt al snel in haar mandje en wij hebben heerlijk rustig het Oudejaar uitgezeten met op de achtergrond flitsen van het vuurwerk.
Van 1 tot 4 januari 2010
We hebben heerlijk genoten van de rustige baai. Lekker zwemmen, wandelen en rondhangen.
Bas heeft nog een middag met de locals zitten pimpelen. Een groep mannen uit het binnenland van Trinidad die een dagje uit waren. Ze waren lekker aan het vissen, kokkerellen en drinken. Koken kunnen ze, Bas kwam terug met gestoofde armadillo.

5 januari 2010
We zien ’s morgens dat er een Nederlandse boot naast ons in de baai ligt. Bas, Kim en ik zwemmen naar de “Victory” met Monique en Jan Bart. We worden uitgenodigd voor een bakje koffie. Kim is altijd blij dat ze Nederlands kan kletsen met iemand anders dan papa of mama en kletst Monique de oren van het hoofd.
De “Victory” komt net uit Suriname en hebben problemen met hun roer. Ze zijn onderweg naar Chaquaramas om het te laten repareren, maar willen nog even van dit heerlijke rustige baaitje genieten voordat ze eraan beginnen.
Laat in de middag nodigen wij hun uit voor een biertje het wordt gezellig laat voor we in ons bedje kruipen.

KAAP VERDEN- TOBAGO

2010-02-06T05:09:00.000-08:00

8 december
Deze nacht was niet echt rustgevend.. Vlak voor het donker werd, worden een paar boten gewaarschuwd dat een groot schip binnen zou varen en dat ze op moeten schuiven, dus een franse knakker dacht, kom, laat ik mijn anker nou eens vlak naast dat aluminium schip gooien dan lig ik goed. Dat hebben we geweten, de hele nacht hielden wij wacht omdat ons roer bijna over hun ankerketting knalde en er was geen ander plekje meer te vinden waar wij met ons schip even konden gaan liggen, de Fransen lagen heerlijk te slapen en dan nog te bedenken dat wij nog een nachtje bleven om goed uit te rusten voor de reis.
Om 7 uur hebben we er genoeg van na een snel ontbijt gaat het anker op en beginnen we “lekker uitgerust” de grote oversteek.
Het eerste deel van de dag is er weinig wind en om toch een beetje bij de eilanden vandaag te komen varen we een stuk. Later op de middag steekt de wind op en kunnen we met halve wind verder zeilen.
s' Avonds is er helemaal geen maan dus op mijn eerste wacht is het echt pikkedonker met een geweldige sterrenhemel. Toch moet het wel weer even wennen, zo het donker invaren op vol vertrouwen...

12 december 2009
2 uur ’s nachts word ik door Bas gewekt er is een lichtje aan stuurboord.
We zien een rood licht wat betekent dat de boot vóór ons langs zou moeten varen maar het blijft maar aan stuurboord hangen, naast de boot aangekomen zien we opeens een groen en een rood licht en een grote boeggolf.. wij doen snel de zeilen naar stuurboord en geven plankgas, de dek lichten hebben we aan! Dan komt er een zoeklicht van de andere boot en draaien ze bij... zo dat kost ons weer 5 jaar van ons leven. Op ramkoers midden op de oceaan!!!!

13 december 2009
We vragen ons af hoeveel we de klok moeten bijstellen op de reis ik haal het boekje over Suriname er bij en zie dat we -4 uren van Nederland zitten als we er aankomen.
Ik snuffel nog wat verder in het boekje en tot mijn grote verbazing lees ik dat we een visa nodig hebben om Suriname in te mogen? HUH??
We hebben allebei geen zin in bureaucratie en eigenlijk ook wel zin om lekker op een palmstrandje te liggen in de Cariben dus: Tobago, here we come!!
s' Nachts zien we de boot weer waar we gister bijna een aanvaring mee hadden. We vinden dit een beetje vreemd, we doen de verlichting uit en gaan met een grote boog om ze heen..

16 december 2009
We hebben het record dobberen gebroken!! We liggen al 4 dagen te dobberen en nu gaan we echt niet voor- of achteruit. Natuurlijk gooien we, hoe dan ook, onze lijntjes uit in de hoop een visje te vangen deze keer hebben we ze net iets te lang laten hangen en hadden een eng monster aan de lijn met lange naald tanden en grote zwarte ogen. Bas kreeg het beest zonder het aan te raken van de haak. In het donker wordt er dus niet meer gevist. Vandaag kwamen er twee schepen langs varen, gelukkig kijken we nog steeds elke 15 minuten. Dus kunnen we uitwijken als het nodig is.
Kim voelde zich niet zo lekker vannacht en heeft overgegeven. We denken dat ze te veel pannenkoeken heeft gegeten.

19 december 2009
Daar gaan we weer!! 15 tot 20 knopen plat voor het lappie. Het is erg comfortabel op de boot, de zee is erg vlak.
Meteen hebben we beet aan beide lijnen we halen een dorade binnen van ongeveer een meter en een wahoo van een meter. De dorade laten we weer gaan een wahoo hebben we nog nooit gevangen en die willen we proeven, het is een lange vis net als een barracuda alleen heeft hij een andere bek met allemaal kleine zaag tandjes. Ik maak er s' avonds kibbeling met koolsla en knoflooksaus van! Njammie.
We komen hier midden op zee nog steeds vogels tegen. Een lijkt op een boobie maar net iets dikker, ook komen er 2 witte vogels langs met pluimen aan de staart, misschien een paradijs vogel? Dan heb je nog dat kleine zwarte vogeltje wat net als een dolfijn steeds vlak boven het water voor de boot langs zweeft.
Ik hoor altijd dat, als je weer bij land in de buurt komt, je vogels gaat zien. Maar wat moeten deze vogels hier dan midden op de oceaan?
Aan boord is alles lekker relaxed, Kim en ik zijn veel aan het knutselen en Kim kan ook goed helpen met koken en dingen pakken. Lekker in badje spelen is ook altijd leuk, maar nu we weer sneller varen is dat niet echt handig.

TOBAGO
26 december 2009
LAND IN ZICHT!!
Op de motor en zeilend gaan we op het eiland af. Door rare stromingen lijkt het net of we recht op een stel rotsen afvaren genaamd: Adios rocks, maar volgens de GPS gaan we precies goed.
Kim is helemaal klaar om haar eerste vissen in de Cariben te zien. Ze heeft haar snorkel al op, om 11:00 uur gooien we na 19 dagen op zee de kromme spijker in de baai.
De dingy gaat te water en we gaan het land op. Kim doet een paar stappen naar links en een paar naar rechts nog een paar naar links en heeft daarna haar land benen weer gevonden. Bij ons duurt dit iets langer.
Het eiland is erg groen we zien mangobomen, bananenbomen, papaja bomen, palmbomen noem ze maar op.
De mensen zijn allemaal opgedirkt voor de kerst. Mannen in zwarte pakken met een zwarte hoed en witte strik, de vrouwen dragen jurken in alle kleuren van de regenboog.
Het inklaren kost ons een kapitaal. Niet echt een goed idee om op tweede kerstdag binnen te varen.
Na nog een wandeling door het dorp en een paar snelle pannenkoeken, liggen we om 19:30 uur allemaal onder zeil.

GRAN CANARIA- KAAP VERDEN (SAL)

2010-02-06T05:03:00.000-08:00

29 november 2009
Vandaag is het onze beurt om uit te varen. De boot is weer vol geladen. Bas heeft nog wat dingetjes gemaakt en geïnstalleerd dus we zijn er klaar voor.
Om 12:00 uur tanken we diesel en gooien de watertanks vol. Om 13:00 uur varen we de haven uit. We wachten gaan goed, we hebben nu een kookwekker die we om de 15 minuten zetten erg handig.

Op 1 december zien we een zeiltje voor ons en de eerste vliegende vissen liggen aan dek. Als ik onze vislijn binnenhaal is de haak weg! We hadden beet dus!
We gaan als een speer we lopen zoon 8 knopen soms gaat het zo relaxed dat we niet eens doorhebben dat we zo snel zeilen.

4 december om ongeveer 13:00 uur zeilen we Palmera op het eiland Sal binnen. We drinken een borrel in de kuip en gaan om 16:00 uur naar de kant om in te klaren. Aan de kant is het een gezellige boel,. er staat een klein cafeetje aan de kade waar de vissers binnenkomen met soms erg grote vissen die daar meteen worden geslacht.
We lopen gelijk Nederlanders tegen het lijf van de boot “Pjotter” die ons vertellen dat we om in te klaren alleen even naar de politie moeten en niet helemaal naar het vliegveld, zoals in de cruising guide staat. We belanden met Martha en Kees op het terras en drinken gezellig een biertje, deze dag wordt er niet meer ingeklaard...

5 december zijn we lekker vroeg wakker want Kim heeft wat in haar schoen gekregen van sinterklaas!! Na wat omprutsen op het schip gaan we naar de kant om in te klaren een stempel in je paspoort en klaar is Keessie. We gaan daarna nog even het strand op met Kim, maar dat viel een beetje tegen. Het was er erg vies met allemaal oude blikjes en glas. Kim had natuurlijk wel dikke pret in het water, op de terugweg kwamen we een meisje tegen die Kim over het haar streek en in haar wangen kneep. Kim vond het maar gek maar het was goed bedoeld, mensen zijn hier erg aardig.
Terug op de boot kregen we te horen dat we moesten verkassen omdat er een grote tanker de baai in moest, toen we het anker probeerden omhoog te halen ging dat dus mooi niet.
Na 20 pogingen dook Trulio de havenmeester het water in en had het anker zo los, wat toch wel op 8 meter diepte lag. Op onze nieuwe ankerplek lagen we gelijk weer muurvast..
Laat in de middag nog een borreltje gedronken op de “Pjotter”. Martha en Kees wilden graag wat informatie over de Cariben.

6 december 2009
MAMA, PAPA er zit wat in mijn schoen!!!!! Om half 8 was Kim wakker, ze was helemaal opgewonden door de sinterklaascadeautjes en alles wat er bij hoort. Er zaten allemaal pepernoten in de schoen en Kim had wel twee cadeautjes, na het uitpakken is er hééél hard gezongen voor ome Marcus, hieperdepiep, we hopen wel dat hij het gehoord heeft in Nederland.
Na een bakje koffie met Kees en Martha, die de boot even kwamen bekijken gaan we het eiland op om met de bus naar Santa Maria te gaan. We lopen de snelweg op en al gauw stopt er een busje die ons naar Aspargos brengt daar staat de volgende te wachten om naar Santa Maria te rijden, maar het duurt nog wel een uur voordat we eindelijk gaan. de chauffeur blijft rondjes rijden in het dorp om meer mensen op te pikken, volgens Bas en mij had hij voor die benzine beter naar Santa Maria kunnen rijden.
!2 jaar gelden zijn we ook in Santa Maria geweest. Er was toen een strand bij een oud vervallen dorpje. Er stonden toen hier en daar een strandstoel, maar nu is het een en al toerisme. Er zijn grote hotels uit de grond opgerezen en dus de prijzen ook. Iets wat erg tegenstrijdig is met de rest van het eiland waar je de bus kan pakken voor 50 eurocent. Maar goed, dan zit je als het meezit ook wel met 15 man in het busje zoals wij vandaag.

7 december 2009
Morgen gaan we weer verder. Dus moeten er wat dingen geregeld worden. Om 10:00 uur gaan we naar de kant, eerst even internetten om te kijken wat het weer gaat doen en om een snel berichtje naar huis te schrijven om te laten weten dat we veilig zijn aangekomen en vandaag ook weer vertrekken.
Daarna uitklaren wat deze keer niet meeviel omdat we elkaars taal niet spreken. We moeten vanmiddag weer terugkomen om de scheepspapieren weer op te halen, dikke shit!
We gaan nog even naar Kees en Martha die vandaag vertrekken naar Mindalo. Daarna gaan we de boot klaarmaken voor vertrek. Net toen Kim en ik de bananencake in de oven willen zetten wordt er hard op de boot geklopt. We moeten weer verkassen voor de boot die 3 dagen geleden al binnen zou varen, ja daaag...
Om half 5 gaan we de scheepspapieren halen en besteden we het laatste geld aan tomaten.

PORTIMAO

2010-02-06T04:58:00.000-08:00

8 oktober 2009
Watervangen, vandaag hoost het...het water komt met bakken uit de lucht. We schrobben het dek en maken van stukken isolatiemateriaal 'stops' voor de loos poorten dan een dammetje voor de vuldop van de watertank en het regenwater loopt van het voordek zo de tanks in op het eind van de middag zijn de tanks vol en zit Kim lekker in haar badje.

10 oktober 2009 KIM IS JARIG!!
Natuurlijk is er eerst heel hard gezongen. Ze wordt al weer 4 jaar!!
Pake en beppe zijn vannacht blijven slapen om maar niks van de festiviteiten te missen. Vóór het ontbijt werden alle cadeautjes op de bank uitgestald en uitpakken maar, een mooie DVD speler, een snorkel met masker, een bikini, een spelletje voor op het strand… met andere woorden: dat moet wel even uitgeprobeerd worden.
We hadden de laatste hap van het ontbijt maar net naar binnen gewerkt of we zaten al in de dingy op weg naar het strand, daar hebben we lekker gespeeld en daarna lekker een bakje koffie met gebak in een strand tentje genuttigd.
Om het taartje voor de verjaardag te halen had ook de nodige voeten in aarde. Reina en pake en beppe op pad naar het dorpje om een bakker te zoeken. Na lang speuren eindelijk een baker gevonden. Er waren geen taarten maar wel lekkere gebakje. Bij de strandtent aangekomen wordt het gebakje versierd met kaarsjes en m&m's en wat denk je wat Kim zei? “Hoe nie”. Het was mevrouw zeker toch niet naar het zin.
Kim mocht zeggen wat ze die dag wilde. De keuze viel op de dierentuin. Gelukkig hadden we uitgezocht dat er vlak bij Lagos er een was, een leuke kleine dierentuin.
Kim vond het prachtig. Bij de ingang meteen op de foto met papegaaien en kaketoes. In de dierentuin allemaal aapjes, schildpadden en mr. Toecan en nog veel meer spannende dieren. Bij de uitgang kochten pake en beppe alle foto’s en mocht Kim nog even de kleine papegaai op haar schouder. Leuk.

Vandaag gaan we een dagje naar Lique en Wolfgang. Die in de buurt van Villa de Bispo wonen. Ze hebben wel vijf honden en een van de honden heeft pas jongen gekregen en dit is natuurlijk feest voor Kim. Die heeft de hele dag hondjes geknuffeld, getild en ingestopt met een handdoek. Ze kon er niet genoeg van krijgen.
’s Avonds had Wolfgang voor ons een paar kippen aan het spit. Lekker gegeten en die nacht gelogeerd in een knus kamertje van Lique en Wolfgang.
Pake en Beppe zijn weer terug naar Nederland en wij hebben erg genoten van Portimao. Wolfgang heeft na veel geregel de schroef, die we bij Harry Koopman hadden gekocht te pakken gekregen. Het pakketje werd niet afgeleverd omdat we een postbus als adres op hadden gegeven. Wat een gedoe.
Hij heeft hem bij ons gebracht met een vriend daar moest wel een gezellig Sagresje (Portugees bier) op gedronken worden.

28 oktober 2009
De boot zit vol etenswaren en is zeilklaar en we besluiten morgen verder te gaan.
Dus niet. Op de dag dat we willen vertrekken is het mistig en staat er echt geen wind. Totdat wij met onze billen op het strand zitten natuurlijk, dan is de mist verdwenen en waait het... Na het strandbezoek zijn Kim en ik nog even gaan zwemmen in het zwembad om ons daarna lekker te kunnen douchen, we willen lekker zoet aan de reis beginnen.
Kim heeft ook een heel mooi rijmpje waar we veel lol om hebben:
Naar bed naar bed, zei duimelot
eerst nog wat eten, zei likkepot
waar zal ik dat halen, vroeg lange jan
uit grootvaders kastje, zei ringeling
dat klapt mij op, zei 't kleine ding.

30 oktober 2009
Beetje vroeg van bed, dingy op het dek, zeilhuik er af en nu de wind nog... weer windstil, dus de dingy weer het water in en naar het zwembad met Kim.
Je kunt er ook internetten en deze keer was er slecht nieuws, Booze onze hond is op de nacht van 28-29 oktober overleden. Grote snik!!

SINES- PORTIMAO

2010-02-06T04:50:00.000-08:00

SINES – PORTUGAL
4 oktober 2009
Sines is een aardige havenplaats met een mooie baai en is bekend omdat hier de bekende Portugese ontdekkingsreiziger Vasco da Gama hier is geboren.
Vandaag staat de tocht naar Sagres op het programma. Het was de laatste dagen mistig, maar het is vanmorgen helder weer. Maar na een paar mijl varen zitten we in dichte mist. Dit is zonder radar niet verantwoord door te varen en zijn binnen een uurtje terug in de haven.
Nadat pake en beppe zijn opgehaald door hun vriendin Lique Somer, om bij haar nog een week te logeren, boden de eigenaars van s.v. 'Freedom' aan om morgen met elkaar te vertrekken. Zij hebben radar aan boord en zij kunnen ons via de marifoon waarschuwen als er een schip aankomt.
s'Avonds maken we de boot zeilklaar en gaan we vroeg op de kooi.
De volgende morgen om half 9 vertrekken we. De wind waait uit het zuiden dus pal tegen ’t lappie. Op grootzeil en motor redden we het net.
Na twee uurtjes varen gaat opeens het motor alarm af, de motor wordt snel uitgezet en Bas duikt de motorkamer in. De V-snaar is aan flarden! WAT NU?
We nemen contact op met de Freedom. Zij hebben nog een V-snaar liggen maar die is groter als die van ons... we gaan het toch proberen. De Freedom komt langszij en probeert een lijn over te gooien. Dit valt niet mee op open zee maar met de tweede poging hebben we de lijn te pakken en trekken we de nieuwe V-snaar aan boord, Bas zet de poulies op zijn ruimst en het lukt net om de V-snaar draaiende te houden, gelukkig we gaan weer! Tegen de wind tuffen we verder.
Om 1800 uur ronden we Cabo de Sao Vicente. Op de kant staan een paar mensen met een grote vlag naar ons te zwaaien. Het zijn Pa, Ma en Lique, wij zwaaien dapper terug.
Een uurtje later gooien we het anker uit in de haven van het vissersdorp Sagres op een akelige ankerplaats, grote rotsen achter ons en het anker ligt op allemaal kleine steentjes, we vertrouwen het niet en durven niet van boord om gezellig een hapje mee te eten, we eten dus maar een noodle soepie.
Na een nachtje rollen word het tijd om even de benen te strekken. We gaan aan land daar staan we ook niet stevig op de grond, die opeens niet meer beweegt. Na een tijdje komen Lique, Wolfgang, pake en beppe aanrijden. We lichten het anker en met een prachtig windje kracht 4-5 uit het zuiden varen we in 4 uurtjes naar Portimao.
Nadat we geankerd hebben komen we erachter dat er door de zuidenwind een lekkere deining de haven binnenloopt. Gelukkig wordt morgen wind uit het noorden verwacht.
Deze ligplaats is erg leuk. We hebben het prachtige strand van Feraguda “voor de deur”.

CASCAIS

2010-02-02T16:20:00.000-08:00

donderdag 24 september 2009
Om 07:00 uur is er actie aan boord. Met enige moeite wordt de boot rond 07:30 uur uit de box gevaren. Het vereist de nodige stuurmanskunst van Bas en veel duw en trekwerk van de bemanning varen we zonder schade de haven uit.
Met een NNO wind, kracht 1 à 2 worden de zeilen niet bijgezet. Het is goed weer, een beetje heiig. Rond 13:30 uur trekt de wind aan en de zeilen worden gehesen. Later in de middag een luide kreet: “dolfijnen rond de boot”. Schitterend hoe de vissen, ogenschijnlijk moeiteloos, rond de boot dartelen. Kim was helemaal door het dolle, wij ook trouwens. Wat een prachtige ervaring.
Tegen 20:00 uur gaat de zon in prachtige kleuren onder. De wacht wordt gelopen door Reina en Bas. Er zijn veel boten in de omgeving waaronder vissersbootjes met vaak verwarrende verlichting. Opletten dus. Het grootzeil en de fok zijn gestreken. Op de motor wordt 8 knopen gevaren.
’s Nachts ontmoeten Reina en Bas weer een school dolfijnen. In het water trekken de dolfijnen prachtige lichtsporen, door de algen in het water.

Vrijdag 25 september 2009 komt de zon om 08:00 uur op. De wind is nog zwak en op de motor varen we nog 8 knopen.
De reis gaat voorspoedig. Figueira da Foz ligt in de verte te blinken. We zien de stranden bij Peniche en bewonderen de rotspartijen voor de kust bij Cabo da Rocha. Om 14:30 uur vaart de KIM de Marina van Cascais binnen. Een prachtige luxe boel hier. De boot wordt op een mooi plekje afgemeerd maar al snel komt een snelle jongen in een speedboot vertellen dat dat niet de bedoeling is en dat we ons eerst moeten melden. Na het inklaren krijgen we de plaats K05 toegewezen. In de Marina veel leuke restaurantjes en winkels , prachtige toiletruimtes, veel marmer. Maar goed, we hebben er mooi weer bij. De zonnetent wordt geplaatst een mooi ding, hard nodig met deze felle zon.
De jongelui doen rustig aan maar Janny en Sjolle willen het dorp alvast gaan verkennen. Cascais is een chique voorstad van Lissabon, dat vertaalt zich in de mooie gebouwen en beplanting. Veel gezellige terrasjes en cafeetjes, waar het om 22:00 uur pas lekker druk wordt.

zaterdag 26 september 2009
De dag begint met een zonnig ontbijtje aan dek. Na het wassen douchen gaan de jongelui naar het dorp, maar pake en beppe doen het nu even kalm aan en genieten van een bakje aan boord.
In de stad ontmoeten we elkaar weer op een kunstmarktje. We krijgen trek en de kip piri-piri aan het spit lokt. Het restaurant ligt pal aan een drukke weg met veel verkeer. In een rustige straat is een leuk terras bij een restaurant worden we door een snelle ober naar een tafel gebracht. De snelle ober met de bijnaam “speedy gonzales” vouwt van papier een kikker voor Kim. Ze is helemaal onder de indruk. Met een lekkere sangria smaakt de kip prima.
Over twee dagen is Ma jarig en in een grote mall wordt naar een leuk cadeau gezocht.
In de grote supermarkt Jumbo is het smoordruk. De inkopen voor morgen worden gedaan. In het stadje slenteren we langs de kust langs simpele visserswoninkjes, mooi ruime stranden en grote rotspartijen. Het is hier echt prachtig.
Aan boord eten we een broodje, nemen een borrel, internetten nog wat en gaan dan op de kooi.

zondag 27 september 2009
Onze buren, Nederlanders met een Oyster 54, hebben drie kinderen aan boord. Prachtig, vriendinnetjes voor Kim. Louise heeft dezelfde leeftijd en komt aan boord te spelen. De twee oudere kinderen gaan leren. Ze hebben een programma van de Wereldschool en moeten ieder dag een paar uur studeren onder leiding van hun moeder.
Het is een echte zondagmorgen, laat uit bed, ontbijt en rustig wat omhangen.
’s Middags de stad weer even in. Met Kim en de alle buurmeisjes naar het strand. Zandkastelen bouwen, met water knoeien en zwemmen. Als bekroningen van de middag een dikke ijsco.

maandag 28 september 2009
Het is feest. Janny is jarig. Er wordt luidkeels voor beppe gezongen en cadeautjes worden uitgepakt. Wat een feest!
Een leuke oosterse tas voor boodschappen, een grote badhanddoek en zwempak voor de zilte wateren van Portugal en een fles port (waar we allemaal plezier aan kunnen beleven).
Reina had met Kim een lekkere appeltaart gebakken en die werd verorberd tijdens het bakje koffie. De buurmeisjes van de Windflower kwamen met mooie tekeningen.
’s Middags het stadje weer even in en even een Segway uitgeprobeerd. Leuk speelgoed, een andere dag maar eens een paar uur huren. De hele familie ligt aan het strand. Het water is nog wel een beetje koud maar de kinderen geven daar niet veel om en plonzen naar hartenlust in de zee. De buurmeisjes zijn er ook met hun kapiteinse.
’s Avonds een speurtocht naar een leuk restaurant. We komen weer uit in het ons bekende leuke straatje. Het eten was goed maar niet super. De spontane etentjes onderweg vallen steeds erg goed uit. Het is al laat en Kim is hondsmoe en slaapt in de armen van Reina. De schat heeft ook zo’n drukke, enerverende dag gehad.

dinsdag 29 september 2009
Het plan is morgen verder te varen en Sjolle en Janny willen nog naar Lissabon.
Dus nemen een sneltrein richting centrum.
Reina Bas en Kim genieten van het mooie weer en het strand.

PORTO

2010-02-02T16:14:00.000-08:00

maandag 21 september 2009
Het wordt een lange trip naar Porto. Om half zeven wordt de motor gestart. Het is nog pikkedonker in de baai. De zon komt prachtig op achter Vigo.
Om 11:00 uur wordt de monding van de Rio huppeldepup gepasseerd, dit is de grens van Spanje met Portugal. De wind is pal Z met kracht 2 á 3 Bf. Onze koers is 180˚snelheid 7,1 Knt. (11:50 uur).
Het is varen met hindernissen. Het is slalom varen om alle boeien van de visnetten te ontwijken. Er staan niet een paar boeien, nee honderden. Dat er nog een vis in de Oceaan overblijft!
Later in de middag trekt de wind aan en we naderen Leixos, de haven in de monding van de Douro. De Marina ligt een hoek van de handelshaven en ligt bomvol. De havenmeester dirigeert het schip naar een nauwe aanlegplaats. Het past allemaal maar net, maar hier komt de stuurmanskunst van Bas om de hoek.

dinsdag 22 september 2009
Vandaag alweer schitterend weer. Na de gebruikelijke ochtendrituelen als ontbijt, douchen, koffie wordt een taxi besteld die ons naar het centrum van Porto gaat brengen. De taxichauffeuze houdt van snelheid, ze scheurt ons door het verkeer naar het centrum. Het eindpunt van de rit is de zuidoever van de rivier waar de oude pakhuizen van de Porthuizen staan. De authentieke bootjes met in het zeil de naam van de porthuizen liggen aan de oever. Het is er druk met toeristen.
Over de bekende boogbrug wordt aan de andere oever een restaurantje gezocht voor een pilsje en een broodje of een salade met vis. De ober doet maar wat en we krijgen een klef broodje met ham en kaas. Voor we kunnen protesteren is de ober al weg.
Slenterend door de oude stad vergapen we ons aan de vele soorten port die er te koop zijn. Bij een ijstent bestellen we een lekkere milkshake en Kim een ijsje. Die van beppe vindt ze eigenlijk veel lekkerder en beppe’s ijsje verdwijnt in het buikje van Kim. Kim heeft het wel gehad met de stad en lopen naar het station om met de taxi naar de Marina gebracht te worden. De taxichauffeur praat honderd uit over Porto, de politiek en zijn kinderen die in Duitsland wonen. Moeilijk hoor een taaltje van Portugees,Duits en Engels door elkaar.
Vanavond wordt er even niet gekookt. De keuze valt op een pizzeria, maar die is niet in de buurt. Het strandrestaurant is ook goed en het eten is er heerlijk. Grote Gamba’s, voortreffelijk klaargemaakt, witte port (erg lekker), biefstuk (mals!), met een voortreffelijk glas wijn met een Irish koffie toe.
Deze dag kon niet meer stuk.

woensdag 23 september 2009
Laat van bed, oorzaak gisteravond.
Met Lique Somer gebeld hoe het daar in Rapousera was. Ze had net een nest jonge honden, met Phillipine is het afwachten en de schroef kon wel naar haar adres gezonden worden.
Janny en Sjolle doen de boodschappen. Reina en Bas gaan wat telefoontjes plegen en mailen. Het weer is geweldig en we treffen elkaar op het strand.
’s Avonds met Marcus en Renny gebeld en hun gefeliciteerd met Robin’s verjaardag. Morgen richting Lissabon, naar de haven van Cascais.

VIGO

2010-02-02T16:06:00.000-08:00

Zaterdag 19 september 2009
Vannacht weer stevige buien. Het zicht is matig tot goed. Wind NW, kracht 3. Vigo wacht op ons en om 07:50 uur vertrekken we uit de baai. Rond 10:30 uur passeren we Kaap Finistère (de Romeinen noemden deze plek het einde van de wereld). Dat valt dus mee want er ligt nog een hele wereld voor ons. Na een mooie rustig trip op de motor (8 Kn/h) komen we om 17:00 uur in Vigo aan. De grote Marina ligt vol en je moet daar met de kont naar de wal aanleggen en het anker voor uit. Wat een gedoe. In de nieuwe Marina Punta Lagoa is plaats genoeg de Marina ligt wel verder van het stadscentrum maar heeft alle faciliteiten. Door de geweldige hulp van twee havenmeesters lag het schip na een half uurtje AL goed afgemeerd. Na deze zeer inspannende reis hadden we wel een kleine versnapering verdiend. Proost.
In de grote, prachtig ingerichte Club Nautico was geen kop te bekennen. De moderne keuken stond ons toe te glimmen. Maar om een hapje te eten werden we verwezen naar een nabijgelegen restaurantje voorbij een oude scheepswerf en industrieterrein. Niet een plek waar je een goed restaurant zou zoeken. Op de hoek van de straat het eerste restaurantje, leeg, gestapelde stoelen en geen activiteiten. 100 meter verder is weer een restaurant. Café Meson Veha. De uitbater snelt al naar buiten om potentiële klanten binnen te praten. Het restaurant ziet er wat “sutterig” uit, om het maar eens in “geef Frysk te sizzen” eenvoudig Spaans zullen we maar zeggen.
Tapas worden besteld en Reina besteld iets wat op papier heel lekker lijkt, maar wat het is? Ook hier is de taalbarrière een probleem. Maar wat schets onze verbazing? Wat we voorgeschoteld krijgen is erg lekker. Een schaal lekkere grote gamba’s (gambonas), ham met kaas, in knoflook gebakken champignons, calamares, insalata en twee flessen goede witte wijn, Bakje koffie met een eigengemaakt likeurtje toe. Het is een koffielikeur wat iets op Bailley’s lijkt. Lekker. De flesjes zijn rap leeg. Kim krijgt nog een zelfuitgezocht ijsje. En dat voor € 56,80.
Van betaalpasje hebben ze hier “nooit van gehoord” dus gaat pake met de eigenaar in de auto naar een nabijgelegen bank om te pinnen. De camareros heeft een royale fooi verdiend. De boot ligt op de terugweg verder dan op de heenweg. Na nog wat nazitten met oude verhalen uit onze familiehistorie gaan we voldaan op de kooi.

Zondag 20 september 2009
We worden laat gewekt door een stralend zonnetje. In een paar toiletcontainers bevinden zich de douches en liggen aan de andere kant van de Marina het is een hele tippel. Maar goed, beter dan niets.Pake en Beppe gaan vandaag de stad in Bas Reina en Kim blijven even bij de boot rondkeutelen. Alweer een leuke dag. De boot is inmiddels weer vaarklaar gemaakt. Morgen op naar Porto.

CAMARINAS

2010-02-02T15:56:00.000-08:00

woensdag 16 september 2009
Kwart voor zes. De telefoon piept. Hans stuurt een Sms’je. Leuk hoor, maar we moeten er toch vroeg uit. Vigo staat op het programma. Daar kunnen we niet in een dagtrip naar toe varen en we besluiten ’s avonds te gaan ankeren in de Baai van Camarañas.
De wind NNO, kracht 6 en we treffen regenbuien. Bij aanhalende wind reven we de zeilen. Het zeilt meteen rustiger. Later op de dag valt de wind weg en het grootzeil wordt ingenomen, het klappert zo kapot. Op de motor varen we om 16:00 uur de baai in. Het anker gaat uit en we liggen te gieren als een gek. De wind wakkert weer aan tot 23 knopen. We vertrouwen het allemaal niet zo maar later tegen de avond zwakt de wind weer af en kunnen we buiten zitten om van de zonsondergang te genieten. Om 22:00 uur is het pikdonker.

donderdag 17 september 2009
Om 09:00 uur laat Kim zich horen. Het regent licht, maar zo nu en dan laat de zon zich ook even zien. Het is frisjes en windstil.
Het gaat later op de dag harder waaien en het gaat harder regenen. Wat het spoelt. De regen valt met bakken uit de hemel. Mooi weer voor een lange siësta en de electrische deken er bij aan.
Maar we zijn bikkels, bestormen het strand met ons landingsvaartuig en verkleed als waterdichte marsmannetjes veroveren wij een eucalyptusbos! Kim verpletterd met haar laarsjes alle belletjes in de plassen en een verregende ezel ziet alles wat gelaten aan. Het ruikt trouwens lekker in het bos.
Er moeten nog wel boodschappen worden gedaan maar de animo om zich weer eens in de natte plunje te wurmen is zeer laag. Reina en Bas offeren zich op om met levensgevaar over de woelige baren naar het dorpje te varen. Gepakt en gezakt komen ze weer terug. Het is inmiddels half acht geworden en aan boord begint Reina direct met haar grote hobby: eten koken. Deze keer pasta, snel, gemakkelijk en bovenal lekker.
Het regent nog steeds berestelen. Maar eens afwachten hoe het weer morgen is.

vrijdag 18 september 2009
Het is nog hartstikke donker. 6:00 uur en allemaal licht en muziek rond de boot. Een hoop gesjor en geschreeuw. Het vissersschip NACHO haalt de netten op. Maar wat blijkt, de touwen zitten onder het schip vast aan de schroef of aan het roer. Ze rukken eraan als wat. Bas roept dat ze dat moeten laten, straks is de schroef kapot of verbogen. Goede raad is duur. Ze snijden de touwen door en zeggen dat ze later terug komen met duikers. We zijn benieuwd. Na nog een uurtje slaap komen we aan dek en nu hebben we dichte mist. 50 meter zicht.
De zon doet verwoede pogingen om door te breken en langzaam trekt de mist op. Om 11:00 uur heeft Reina het wel gehad en ze trekt heel stoer haar zwempak aan en gaat het ijskoude water in. Ze kan zien dat de lijnen om de schroef zitten maar onder water duiken is geen optie met deze kou. Dus maar afwachten of de vissers woord houden.
Rond 12:00 uur komt een boot met drie man in duikerspak aan boord in zicht. Ze pakken voortvarend aan in de kortste keren zijn de lijnen doorgesneden. Maar nu komt de grap. De dappere dodo’s hadden wat onder water ontdekt. Druk pratend duiken ze weer onder en hijsen iets zwaars omhoog. En wat denk je, komen ze met ons anker boven. Hoe groot de teleurstelling! Het anker teruggezet en met een “muchas grazias” varen de heren bedroefd naar het dorp.
Aan de westkant van de baai zien we een groot strand, daar gaan we vandaag op ontdekking. We scharrelen er een uur rond want zwemmen wordt niets met dat koude water en gaan dan naar het strand aan de noordkant van de baai. Hier is bij een hotel ook een kleine speeltuin en Kim vindt al snel een vriendinnetje om mee te spelen. Wij halen een paar pilsjes bij het hotel en hebben een leuke ontspannen middag. De hotelhouder was een slimmerik. Op de rekening had hij geen komma in het bedrag gezet en hij wilde ons dus € 1950 op de visa laten betalen in plaats van € 19,50. Jammer meneertje.
Op de boot zet onze keukenprins ons weer een lekker maaltje voor van kipkerry met rijst en boontjes. Mjammie. We hebben het dan wel gehad en gaan 22:00 uur in de kooi.

LA CORUNA

2010-02-02T15:48:00.000-08:00

zondag 13 september 2009
We worden gewekt door een stralende zon. Echt kortebroekenweer.
De boot wordt gezoet. De zeilen worden gehesen en afgespoeld en na het drogen (zomaar klaar door het mooie weer) opgedoekt. Het dek wordt geschobd en gespoeld en de zeilpakken zijn weer als nieuw. Alles ziet er weer “spic en span” uit.
‘s Middags gaan we met de dingy naar een strand achter de industriehaven (San Diego). Een leuk strand met een speeltuin op de nabijgelegen pier. We hebben weer een leuke middag.
’s Avonds laat gaan we uit eten. In Rua Franca vinden we een goed visrestaurant en bestellen een schaaldierenschotel. Tsjonge wat een berg eten en wat een gepruts op een stukje vlees te bemachtigen maar wel erg lekker evenals de witte wijn. Kim steelt de show met een klein optreden met een muzikant.

Maandag 14 september 2009
De schroef “zingt” tijdens het zeilen bij een snelheid van rond de 7 knopen. Een vervelend en irritant geluid. Bas belt met zijn vriend Heino voor een oplossing. Zijn advies is om van de buitenrand van de bladen iets af te vijlen.
Een andere oplossing zou zijn om een klap- of een vaanstandschroef aan te schaffen.
Harry Koopman heeft nog zo’n schroef liggen. Misschien wil hij wel verkopen. Daar moet dan maar over onderhandeld worden.
Janny en Sjolle gaan de stad in en pikken een terrasje.
In de namiddag zoeken Reina en Bas een internetcafé. Sjolle en Janny gaan per taxi naar het industrieterrein om bij Rapsol de gasfles te laten vullen. Het vullen kost
€10,00, de taxi €18,00!

Dinsdag 15 september 2009
Morgen gaan we verder Er wordt extra brood en beleg ingeslagen voor de reis en het liggeld wordt betaald.
’s Avonds aan dek nog een borrel en niet laat in de kooi.

BRIXHAM- LA CORUNA

2010-02-02T15:39:00.000-08:00

woensdag 9 september 2009
Vandaag vertrek voor de grote overtocht. Om 07:00 uur staan we op, ontbijten en nemen de pillen tegen zeeziekte in en varen om 08:00 uur de haven uit.
Het weer is goed een matige NO wind. In de baai gaat het grootzeil omhoog met de kotterfok.
De koers is ZW en we varen evenwijdig aan de kust van Zuid Engeland. Op 4˚13΄ WL 49˚24΄NB gaat de koers meer naar Z richting Isles d’ Ouessant (Le Stiff).
De wind komt nu bijna recht van achter, het grootzeil staat helemaal uit en om te voorkomen dat het zeil onverwacht gijpt, zet Bas de giek vast met de bulletalie.
De avond valt en de wind haalt aan tot windkracht 7 tot 8. Wat weerbericht? Waar kun je nu van op aan? Het grootzeil wordt gereefd.
Reina en Sjolle hebben de wacht. Het is uitkijken geblazen. We zitten in de shippinglane en er is veel verkeer. Om 22:20 uur komen de lichten van een groot schip wel heel dichtbij. Het schip is van koers veranderd en nadert ons snel. Manoeuvreren gaat moeilijk omdat de giek vast staat door de bulletalie. Bas wordt snel geroepen om te helpen en terwijl hij uitgebreid met de Heer spreekt maakt hij de lijnen los en maken we stormrondje. Dat was op het nippertje. De koers wordt verlegd om uit de shippinglane te komen.

donderdag 10 september 2009
De dag begint spectaculair met windkracht 8 en uitschieters naar 9 Bf. Het grootzeil is inmiddels opgedoekt en de kotterfok gereefd. Het schip houdt zich prima. De wind komt van achterop en daardoor hebben we zo nu en een roller van achteren binnen. Geen probleem, de golf kan niet in de kombuis spoelen, dus in de cockpit de benen omhoog en gaan met die banaan. De bemanning is goed op elkaar ingespeeld, alleen Sjolle was eigenwijs. Hij had geen pil tegen de zeeziekte genomen en voert uitgebreid de vissen.
We gaan de nacht weer in met een dikke 8. De motor staat bij en we maken goede vorderingen en maken snelheden tot 12 knopen! Ruig weer!

vrijdag 11 september 2009
De wind is wat gaan liggen maar er staat nog een hoge deining. De golven zijn echt hoog. In de loop van de dag kun je merken dat je in de buurt komt van Spanje. Het weer wordt rustiger en de temperatuur stijgt.

zaterdag 12 september
We hebben de tocht bijna volbracht. ’s Morgens is land in zicht. De wind is matig en de zee wordt vlakker. We nemen alle tijd voor een ontbijt en we varen rond 10:00 uur de baai bij La Coruña binnen. Het is stralend mooi weer. Aan de kade ligt een immens groot cruiseschip. We worden opgevangen door de havenmeester en we meren af in de jachthaven van RCNC.
De badpakken en zwembroeken worden gepakt en we lopen door het centrum naar het strand van Orza aan de westkant van de stad. Een prachtige boulevard met een breed en lang strand tot het stadion van Deportivo la Coruña. Het is lekker weer, op het strand is het goed toeven alleen het water is ijskoud. We laten ons niet kennen en we nemen een (korte) frisse duik. Kim vermaakt zich prima op het strand en wij dan dus ook.
We slenteren door de stad terug naar de Marina. Na het eten gaan Bas, Reina en Kim plat, maar pake en beppe gaan de stad even goed verkennen. Het is echt een mooie stad. Nauwe straatjes met leuke winkels en veel gezellige restaurantjes. Veel Spanjaarden flaneren door de stad vaak met nog kleine kinderen. Na een paar pilsjes zoeken ze de kooi ook op.

BRIXHAM

2010-02-02T15:27:00.000-08:00

zondag 6 september 2009
We gaan naar Brixham aan de Limebay. We kennen het plaatsje nog uit onze reis naar Cornwall. Rond 18:00 uur leggen we aan. Al snel staat de douane voor onze neus. We zouden voor de TV opgenomen worden, voor een programma van de Customs. Vast weinig spectaculairs aan de Nederlanders te beleven, helemaal geen drugs enzo. Maar goed, de heren hadden toch wel een paar indringende vragen. We zijn goedgekeurd en mogen blijven.
Kim wil direct naar het strandje. Er liggen allemaal kleine platte steentjes en veel Jakobsschelpen. Leuk te zien hoe de schelpen zich langzaam openen en dan met een klap weer sluiten.
We nemen er een pilsje op. 's Avonds aan de pannenkoeken met een wijntje. Nou toen hadden we het wel gehad. Lekker geslapen.

maandag 7 september 2009
Na het ontbijt eerst even ons aangeven bij de Marina. Dat ziet er goed verzorgd uit. Kim vermaakt zich weer uitstekend op het strand. Het weer laat niet toe dat we naar Spanje oversteken. Het meerdaagse weerbericht geeft harde wind uit het ZW aan.
Janny en Sjolle gaan het stadje verkennen. Het is laag water en alle oude vissersschuiten liggen droog. Er zijn scheepjes die er vreselijk vies en rommelig bij liggen. De schepen hebben zeer exotische namen, als Grietje en Korenbloem. Ook ligt er een replica van de Golden Hind. Het schip van de legendarische kapitein Sir Francis Cook.
Ooit is hier Willem, Prins Van Oranje met een groot leger geland om de zittende katholieke koning af te zetten en het tot dan verboden protestantisme toe te laten.
De wrange vruchten hiervan worden nog ondervonden tijdens de z.g. Oranjemarsen.
Veel souvenirwinkeltje en restaurantjes en de onvermijdelijke toeristen. Een bakje koffie met wat lekkers was geen onverdeeld succes. Het taartje van Janny was knoerthard en de chocoladetaart was vreemd vettig. Real english. Tot overmaat van ramp moet er contant betaald worden wat een extra wandeling naar een bank tot gevolg heeft.
Er wordt goed gebruik gemaakt van de wasserette. Drie wasmachines tegelijk vol en daarna door de drogers. Alles is weer lekker fris. We hebben lekker gedoucht en 's avonds aan de “fish and chips”. Lekker alleen de maat van de vis valt wat tegen.

dinsdag 8 september 2009
In de vissershaven is het ’s nachts een drukte van belang. Lawaaiige vissers met vorkheftrucks en dreunende motoren van hun schepen. Het vanmorgen “sutterig” weer.
Volgens het weerbericht wordt het morgen goed weer. De wind komt uit ZO, kracht 6 tot 7 Bf., later afnemend tot 4 tot 5 Bf.
Ook het 5-daagse weerbericht lijkt goed. Voor de tweede dag wordt regen voorspeld. De zee is moderated tot flat. Dat lijkt goed en Bas besluit om morgen te vertrekken voor de grote oversteek naar Noord Spanje. Spannend.
De tanks worden volgegooid met 211 liter diesel en we nemen nog drinkwater in.
In het dorp worden de laatste boodschappen gedaan. Brood, groenten en fruit.
Nog een keer met Kim naar het strand. We gaan eten, de mannen hun grote favoriet een dikke tenderloin.
Het schip wordt vaarklaar gemaakt voor de grote reis van morgen en we kruipen vroeg in bed.

DOVER

2010-02-02T15:16:00.000-08:00

DOVER

dinsdag 1 september 2009
Op verkenning in Dover. Niet een stad om van te houden. De hoofdstraat is wel mooi. Er staat een eeuwenoud kerkje en de winkels zijn van erg oud tot modern. Ook hier overheersen de telefoonwinkels en de pubs waar wat luidruchtige Dovenaars (of hoe je deze inwoners maar mag noemen) hun pint op het terras nuttigen.
Bij het havenkantoor nemen we de laatste weerberichten door. Het ziet er niet gunstig uit. We blijven.

woensdag 2 september 2009
Het is vandaag rot weer. Harde wind en dikke regenbuien. Ook vandaag maar op verkenning door Dover. We ontdekken achter het Churchill hotel in de vroegere gebouwen van de havenopslag een grote mall, waar een paar outletwinkels zijn gevestigd. Even struinen tussen de boeken en de kleding. In het restaurant een broodje met een bak koffie en dan een lange wandeling langs het strand en over de pier. Het is prachtig te zien hoeveel veerboten hier af en aan varen en hoe ze met de harde wind op de havenmond toe varen terwijl de golven tegen het schip slaan. Daar zullen veel passagiers zeeziek zijn.

donderdag 3 september 2009
Vandaag weer niet op reis. Harde wind en slechte vooruitzichten houdt ons in Dover.
We gaan in de stormachtige wind de pier op en maken daar een paar leuke foto's. Na de koffie gaan we naar de oude opslag die is omgebouwd tot winkels. Er is een grote outlet boekwinkel met prachtige boeken. Wij kunnen ons hier wel even vermaken. Bas en Sjolle en Kim gaan op zoek naar een scheepsartikelenwinkel. We vinden er eentje maar het is niet veel soeps.
Vandaag zijn Sjolle en Janny aan de beurt om eten te koken en dus gaan we vanavond naar het restaurant bij de warf. Het eten is er prima en de wijn smaakt naar meer. Na een Irish koffie en een koffie met Southern Comfort (volgens Sjolle niet de goede) gaan we voldaan naar de boot terug. Morgen weg, we zullen het weerbericht afwachten.

vrijdag 4 september 2009
Het weer lijkt goed en er is een goede kans dat we vandaag vertrekken. Na het bezoek aan het havenkantoor liggen de kaarten toch even anders. Er wordt harde wind 6 tot 7 Bf verwacht met regenbuien. Morgen lijkt het allemaal veel beter. De windsterkte is goed en komt uit ZZW.
In het havenkantoor sturen we een mail naar Saskia, want we zijn benieuwd hoe het met onze Booze gaat.
We doen nog wat boodschappen in Dover, een nieuwe telefoon wordt aangeschaft want door een plons zout water hebben de Nokia's van Sjolle en Reina het begeven. Vanavond broccoli met aardappels en het vleespannetje moet leeg en een lekker toetje. Achter de kerk ontdekken we een leuke speeltuin voor Kim. Ze heeft er veel plezier en is erg vrij met de Engelse meisjes. Ze is er niet weg te slaan.
's Avonds gaan we vroeg naar bed. Om 21.15 uur liggen we plat

zaterdag 5 september 2009
Om 06.00 uur komt er leven in de brouwerij. 07.15 uur de trossen los en in de havenkom de zeilen erbij en daar gaan we richting Plymouth. Het is 08.00 uur. 60 graden aan de wind richting ZZW. Koers 245°.
Om 09.30 uur passeren we Dungenes. 14.30 uur Beachvolley. We steken een rif want het begint behoorlijk te spoken en Kim is ziek. 21.30 uur liggen we voor Ilse of Wight. Er is druk scheepvaartverkeer, opletten dus. De eerste wacht van 21,30 uur tot 00.30 is voor rekening van Reina en Sjolle. Dan neemt Bas (met Reina als slapende wacht op de achtergrond) de wacht over tot 03,30 uur. Het aankleden duurt (te) lang om 04.00 uur zitten we klaar. We gaan nog eens overstag om uit de shippinglane te komen. Rond 07.30 komt Bas weer voor het licht. Reina helpt Bas met wat dingetjes en Sjolle kruipt lekker onder de vodden.

IJMUIDEN- DOVER

2010-02-02T15:11:00.000-08:00

zaterdag 29 augustus 2009
Vandaag is het zover. De grote reis met het zeilschip KIM gaat van start.
Het weer is goed maar de voorspellingen zijn niet optimaal. In IJmuiden liggen we met s.v. KIM voor de Zuidersluis. Heino en Daphne zijn aan boord om afscheid te nemen. Ze hebben leuke cadeautjes meegenomen voor Kim. Van Daphne mag ze iedere week eentje uitpakken. Plotseling hoor ik mijn naam roepen en staat Foeke een werk kameraad van Bas voor onze neus ze waren een schip van Privatier naar de hiswa te water aan het brengen.
We besluiten na rijp beraad om morgen niet te vertrekken. Er wordt op de Noordzee en in het Kanaal stormachtige wind met windstoten verwacht. Niet verstandig dus om te vertrekken en morgen kan er nog visite verwacht worden. Renny en Marcus en de kindertjes die een belangrijk nieuwtje brengen.

zondag 30 augustus 2009
Het is vanmorgen stralend weer en een prachtig briesje uit het westen. Wat weerbericht. Zo hadden we ook wel weg kunnen gaan, maar ja er komen nu allemaal mensen langs en Bas is “not amused”. Om 11.00 uur arriveren de Wieringa's. Het wordt een gezellig samenzijn met een bakje en een borreltje om het heugelijke nieuws te vieren. We krijgen er nog een neefje of nichtje bij!!
Rond 14.00 uur vertrekt de familie en direct daarna spoeden we ons naar de sluis om te schutten. Het schip proeft voor het eerst het zilte nat. In de Marina IJmuiden wordt gebunkerd. 200 liter olie komt aan boord en in de Marina krijgen we een achteraf plekje toegewezen vanwege de HISWA te Water die op 1 september begint. Het ligt er vol van de meest luxe jachten en motorboten. Van patserig tot prachtige lijnen.
Theo en Anneke komen langs en nemen de laatste weerberichten mee. Het lijkt voor morgen “uitstekelbaar”, om met Hans te spreken.
Na een bord patat, een kroket en een frikadel gaan we verzadigd naar bed om dan morgen echt te vertrekken.

maandag 31 augustus 2009
Het miezert vanmorgen, terwijl er mooi weer werd voorspeld. Wat is aan de hand met alle Piet Paulusma's! Volgens mij weten ze het allemaal niet meer zo goed. Maar positief blijven en we kleden ons op koud weer, de reddingsvesten om en gaan met die banaan.
In de baai voor IJmuiden krijgen we meteen van katoen. In een harde wind, een stevige golfslag worden de zeilen gehesen. De windrichting is ZW en 30 knopen. We koersen 240 graden. Later krimpt de wind naar ZZO en kunnen we scherp aan de wind richting Dover koersen. De windkracht neemt af naar 6 Beaufort.
Het eerste stuk van de tocht was best heftig. De dames waren wat bleek om de neus en iets wee op de maag. Kim moet overgeven en heeft verder de hele morgen lekker op haar bedje gelegen.
We gaan de nacht in en hebben de wacht verdeeld. ’s Nachts valt het op hoe druk het in het Kanaal is. Het zijn allemaal groene, rode en witte lichtjes om je heen. Veel ferry-verkeer naar Dover. Oppassen geblazen dus.
Bas heeft een goede koers uitgezet maar de wind ruimt steeds verder en we kunnen de koers niet zonder een keer overstag te gaan houden. De wind wakkert aan tot meer dan 20 knopen. Om comfortabel door te kunnen varen moet het grootzeil worden gereefd. Een paar uur later gaat het volgende rif erin en gaat de kotterfok neer. We liggen nu op de rede van Dover. Het is er druk met schepen, we moeten constant opletten. De zon komt op en het weer wordt zienderogen slechter. De schipper besluit om de haven van Dover op te zoeken.
Om half zeven plaatselijke tijd leggen we aan bij pier B in de Dover Marina. Bas, Reina en Sjolle doen een tukje en Janny gaat met Kim naar het strand. Een strand met steentjes.

Zeilen met Kim

2010-01-18T09:50:00.000-08:00

Hallo welkom op onze website! Groetjes uit Trinidad