GRENADINES

SANDY ISLAND
Het wordt tijd om weer eens wat andere eilanden te gaan bekijken. We hebben lang genoeg in Tyrrel Bay gedobberd. Bas heeft hier zijn eerste klus gehad en heeft bij ons de watermaker ingebouwd.
We hoopten dat het pakketje wat Pa naar Carriaco had gestuurd nog zou komen... Nou vergeet het maar. Wat was er gebeurt. Het pakje was naar Curaçao gezonden!
Om 14:30 uur halen we anker op en vertrekken naar Sandy Island. Het eiland is een mooie witte zandplaat omringt met een rif waar je prachtig kunt snorkelen.
Zodra het anker goed de bodem is verankerd, gaan we naar het strand. Kim kan niet wachten, we exploreren het eiland, maken zandkastelen en zetten onze eigen koraalrif steen als baken op een duintje.
Dan ontdekt Kim een leuk spelletje. Ze gaat op een zandrichel staan en als die afbreekt glijd ze een heel eind naar beneden.. dikke pret.
Als de zon bijna onder is varen we terug naar de boot.
De volgende morgen gaan we naar het dorpje Hillsborough - Carriacou om uit te klaren, ik koop nog snel wat enveloppen en stuur een paar mooie tekeningen van Kim naar haar nieuwe nichtje Roos.
Als alle formaliteiten gedaan zijn gaat het anker weer op en vertrekken we naar Union Island, een eiland 7 mile/12 km verder.
Hier klaren we in voor de Eilanden van de Grenadines die bij St Vincent horen.
In het restaurant Bougainvilla kijken we met Kim nog even in het aquarium er zwemmen vissen in die je ook in de zee kan zien, een groene morene maakt veel indruk, die ziet er wel een beetje eng uit.
Op de terugweg naar de boot drinken we wat op Happy Island, een zelf gebouwd eiland op het rif en echt wel een happy eiland! (zie Google Earth / Union Island – Happy Island).
We liggen met het anker op een richel vertrouwen het niet en besluiten door te varen naar Mayreau, daar leggen we de boot in Saline Bay het is daar lekker rustig met een groot strand voor de deur en terwijl ik het eten kook gaan Bas en Kim nog even keetlellen op het strand. Dol enthousiast komt Kim terug ze hadden salamanders gevangen..

RONDJE MAYREAU
We zijn lekker vroeg op pad (wat wil je ook met zo'n dochter die om half 7 wakker is).
Vandaag gaan we Mayreau rondwandelen, we steken vanuit Saline Bay dwars over naar de Zuidoostkant van het eiland daar wandelen we langs mooie witte stranden met wuivende palmen. Op een gegeven moment kunnen we niet verder en moeten we langs rotsen klimmen om op een pad te komen die door de bush loopt. Hier vandaan kunnen we de Tobago Keys goed zien liggen.
We komen op een strand wat ons naar Salt Wistle Bay brengt. We nemen een frisse duik en Kim klimt in de palmbomen.
Vanuit Salt Wistle Bay gaat er een echte weg naar Mayreau Village. We hadden gehoord dat Dennis Hideaway daar een zwembad had aangelegd! ... Een zwembad in zo’n primitief caribisch dorpje .. Geen gezicht, maar kim geniet ervan en terwijl Papa en Mama van de Pina Colada's genieten is Kim heerlijk aan het afkoelen in het zwembad.
Het volgende doel is Tobago Keys.

TOBAGO KEYS
De Tobago Keys zijn geweldig. Het zijn een paar kleine eilanden die binnen een rif liggen die de vorm heeft van een hoefijzer (horse shoe reef). Voor het eilandje Baradel is een “grasperkje” onder water waar schildpadden lekker van smullen terwijl wij ze al snorkelend aan het bewonderen zijn.
Op het eiland zien we veel Iquanas (leguanen). Dat zijn nu Kim haar grote favorieten.
Voor Jamesby ontdekken we een mooie plek om te snorkelen. Er zwemmen grote scholen doktersvisjes, snappers, blue runners en noem ze maar op. Het koraal ligt er hier ook nog erg mooi bij, grote hersenkoralen en olifantoren.

Op 3 april vertrekken we naar Petit Nevis met een mooi windje van 10 knopen tutteren we langzaam die kant op. We hebben de vislijnen uit maar vangen niets.
We zeilen naar Friendship bay op Beqiua maar zien al de boten daar flink heen en weer gaan. Dat wordt niks, we keren het schip gaan op de motor snel terug naar Petit Nevis.
Petit Nevis is een klein eilandje ten zuiden van Bequia waar een ruïne staat van een oud walvisstation. Er wordt zo nu en dan nog een walvis gevangen op Bequia. Stoere mannen doen dit op de ouderwetse manier. Met kleine houten zeilboten en harpoenen die met de hand gegooid worden. Er mogen maar 4 per jaar worden gevangen maar omdat het een moeilijk en zwaar karwei is gebeurd dit nog maar zelden.
Achter Petit Nevis liggen we lekker rustig en liggen naast een mooi rif, we gaan nog even met Kim het strand op om uit te razen na de lange tocht. Om 5 uur beginnen de muskieten ons aan te vallen en dan zitten we heel snel in de dingy terug naar de boot.

KIM GAAT SNORKELEN 4 april 2010
Kim wil ook snorkelen! Sinds Kim op de Tobago Keys een meisje van 4 heeft zien snorkelen wil ze zelf ook! We oefenen achter het schip bij het platvorm. We doen het masker heel goed op dan houd ik de handen onder Kim haar buik en ze kan dan rustig haar hoofd onder water steken en door haar snorkel ademen. Dat is natuurlijk wel een beetje vreemd, ademen onder water, dus moet ik Kim vaak vertellen dat ze moet blijven adem halen.
Na een tijdje gaat dit goed en snorkelen we een rondje om de boot. Kim gaat snel en goed maar ze ziet niets. We gaan nog even bij het platvorm om ons heen onder water kijken..
“IK ZIE EEN VISJE”, hoor ik opeens door het pijpje. Nu heeft ze het door!
Snel wat drinken en dan naar het rif met papa. Mama zit in de dingy op de uitkijk terwijl papa en Kim aan het snorkelen zijn. Kim is niet meer uit het water te slaan maar na een uur bibbert ze zo erg dat we haar in de dingy zetten met 3 handdoeken om haar heen.
Papa en mama zijn super trots dus we hebben feest!!
Lekkere chippies en drinken. En dan het vissenboek erbij om te bekijken wat Kim allemaal heeft gezien onder water. De trompetvis blijft favoriet.

SCHILDPADDEN 6 april 2010
Al vroeg zijn we op pad om schildpadden te bekijken bij de Old Heg Turtle Sanctuary waar Mr. King de schildpadjes verzorgt die hij van het strand gehaald heeft. Hij vangt ze door een band om een nest te leggen. De eieren komen uit maar de schildpadjes kunnen niet weg kruipen. Hij laat ze opgroeien tot ze groot genoeg zijn en terug kunnen worden gezet. Daardoor hebben ze meer kans om te overleven.
Van de 3000 schildpadjes die er geboren worden overleeft er maar 1!!
De meeste schildpadden in de Sanctuary zijn Hawksbill turtles deze schildpadden hebben een bek als een snavel en leven op het rif. Ze eten hier ook van waardoor het rif gezond blijft.
Er zijn ook een paar Greenturtles. Deze schildpadden eten zeegras en wier en hebben een ronde bek met kleine tandjes.
We komen er achter dat de schildpadden veel zenuwen hebben onder hun schild en als je ze aait of kriebelt zijn ze soms heel kittelig, dikke pret! Schildpadden kietelen!!
Als we uitgekeken zijn lopen we naar Industrie Bay. Daar drinken we een drankje in een gezellig strandtentje. We raken aan de praat met twee mannen van het eiland die vertellen dat er op het eiland nog steeds schildpadden gegeten worden, lekkere tegenstrijdige wereld hier. De een vangt ze om te overleven en de ander vreet ze op.
Van een van de mannen krijgen we een lift terug naar Admirality Bay hij blijkt de eigenaar van Salti Dog te zijn en vertelt dat hij zijn tent dicht heeft moeten gooien vanwege de crisis.
Als we terug zijn in de baai eten we een lekker hapje bij de Mexicaan. Kim eet snel haar eten op want ze moet op hagedissen jacht en zodra Bas het eten ook op heeft gaat hij mee op jacht en vangt een hagedisje die hem meteen in de vingers bijt. Kim heeft dikke pret, een paar weken geleden is zij ook in de vingers gebeten door een hagedis. Van de serveerster leren we dat je de hagedisjes achter hun kopje moet vastpakken. Kim wil ze ook wel vastpakken maar vindt het zoooo spannend!

ROOS WIERINGA

Al zeilend door het Caribische gebied gebeuren er in Nederland allemaal spannende dingen.
Op maandag 22 maart was ons schoonzusje Renny opgenomen in het ziekenhuis met een veel te hoge bloeddruk, ze is hoogzwanger en wanneer dat te lang duurt kan het gevaarlijk worden voor moeder en kind.
Op 24 maart is Renny bevallen en we zijn tante, oom en nicht geworden van een mooi meisje, Roos Wieringa.
We zijn super trots en vinden het natuurlijk jammer dat we haar niet even in levende lijve kunnen bekijken en knuffelen.

WATERMAKER

Wij hebben dringend een watermaker nodig. We kunnen ons niet afspoelen wanneer we een frisse duik in het zoute water hebben genomen. Na veel denkwerk hoe en waar de watermaker gemonteerd moet worden, een klus op een zeilboot, een donatie van de fam. W. te O. en 10% korting van de leverancier besluiten we dan toch om het apparaat uit Trinidad te halen.
Op 16 maart, 15:00 uur hijsen we het anker en we gaan via de oostkust van Grenada. We nemen deze route om niet in de “flapperwinden” te komen en we zeilen strak aan de wind met gereefd grootzeil en de grote fok om Bird Island richting Trinidad. In de loop van de nacht krijgen we een ruimere wind en laten de zeilen een beetje vieren. Tegen de ochtend valt de wind helemaal weg en moeten we nog twee uur motoren om bij Chaquaramas aan een mooring aan te leggen.
Na het inklaren hebben we een borrel verdiend en nemen de lunch op het terras “Sail” van de werf Power Boats. Lekkere salade met gegrilde kip en hapjes.
Onze vriend Fred belt met Echo Marine en regelt dat de watermaker morgen vroeg bij Power Boats wordt afgeleverd.
De volgende morgen beginnen Bas en Fred direct met het installeren, ook om te kijken wat er misschien nog aan andere onderdelen nodig zijn en die hier op de werf wel te krijgen zijn.
Inmiddels ga ik wat andere dingen regelen, zoals de was doen, boodschappen halen. Op Trinidad zijn de boodschappen redelijk goedkoop, dus stoppen we boot goed vol.
Om 16:00 uur is het einde werkdag en is het tijd voor Kim en gaan we naar het zwembadje (5 x 5) en Coral Cove. Het is heerlijk om na zo’n dag in het water te duiken. Het is echt bloedheet op Trinidad.
Ondertussen hebben we ook weer contact met Jan Bart en Monique. Hun boot de “Victory” staat nog steeds op de kant voor onderhoud. Ze komen dan vaak om even gezellig mee te gaan zwemmen. Zaterdag ga ik een dagje met Monique shoppen. Nadat we tweehonderd winkeltjes binnen zijn geweest heeft Monique een leuke rok en een schattig jurkje. Ik heb allemaal leuke dingen voor Kim en broekjes voor Bas, maar voor mezelf kan ik weer eens niets vinden en dan ging ik nog wel de stad in om mezelf eens lekker te verwennen.
Na een heerlijke lunch bij de Chinees, zeven euro voor twee personen, gaan we terug naar Chaquaramas en duiken daar snel het zwembad in.
Zondag is het tijd voor afscheid en we eten op de boot met zijn allen Curry.
Maandag vertrekken we. Er wordt uitgeklaard, boodschappen gedaan, water ingenomen aan het dock, boot vaarklaar gemaakt na al dit gevlieg en gedraaf gooien we de trossen los en varen om 17:00 uur de haven uit. ’s Nachts varen we weer langs de oostkust van Grenada en we gaan als een speer en varen om 08:30 uur de Tyrrel Bay binnen.
Later horen we van Fred dat ze de boot die tegelijk met ons vertrok, maar de westelijke route langs Grenada richting Prickly Bay had genomen, hebben proberen te overvallen. Dat is overigens niet gelukt omdat de mensen niet aan boord konden komen. Gelukkig maar.
Na nog een paar dagen installatiewerk draait op 26 maart onze watermaker als een zonnetje. De dag daarop heeft Bas nog een douche geïnstalleerd op het achterdek. Wat een luxe, heerlijk.

GRENADA- CARRIACOU

12 februari 2010
We liggen in Grenada voor het Grand Anse strand voor anker. Het heeft hard gewaaid en er wordt voor de komende dagen een hoge deining verwacht en we willen daarom we morgen verder varen.
We staan vroeg op en gaan nog even het stadje verkennen. St. George is een mooi oud stadje rond een havenkom gebouwd. Vroeger werden de pakhuizen gebruikt voor de handel en opslag van kruiden,fruit en rum. Ze zijn nu verbouwd tot banken en hotels.
We lopen door de Sendall tunnel uit 1894 naar de westkust. Hier is een markt waar de lokalen hun groenten, fruit en vis verkopen. Wanneer we een straatje naar rechts inslaan komen we bij een kerk uit 1609. Door hurricane Ivan is het dak er af gewaaid. We hopen dat er geen mensen in zaten toen dat gebeurde.
Terug bij de haven doen we nog wat boodschappen en eten een hapje.
Daarna gaan we lekker naar het Grand Anse strand met Henri, Lotte en Silke.


13 februari 2010
Om half 7 staan we op en na het ontbijt halen we het anker op en vertrekken naar het eiland Carriacou.
We zeilen langs de westkust van Grenada. De wind komt van alle kanten door de valwinden die over de heuvels de zee opwaaien.
Als we Grenada ronden krijgen we wel 35 knopen wind om de oren en zijn dus erg actief aan het zeilen. Erg leuk want de zee is vrij rustig we gaan als een speer!
Om 13:00 uur zeilen we de Tyrrel Bay op Carriacou binnen.
Na een lekkere lunch gaan we naar de kant om een kroegje of restaurant met een TV toestel te zoeken. Sven Kramer schaatst vandaag de 5000 meter en dat willen we wel even zien. In een oud vervallen barretje zien we een tv staan. We vragen of ie het doet en jawel hoor, twee minuten later zitten we met nog wat lokalen en een Cariebje (pilsje) in de hand naar het schaatsen te kijken.
Een mooie wedstrijd. Sven wint! Joepie, onze dag is weer goed.
Op de terug weg nemen we de kortste route. Die is over het strand.
Het water is flink hoger gestegen en we komen kleddernat terug bij de dingy.

14 februari 2010
Aan de noordkant van de baai zien we een boot liggen die ons erg bekend voorkomt. Vanmiddag zullen we eens gaan kijken of het is wie we denken dat het is.
We gaan met Kim naar het mangrovestrandje om te gaan zwemmen. Onderweg er naar toe kijken we nieuwsgierig achter in de boot en ja hoor, net als 10 jaar geleden staat Don Hanssen heerlijk in zijn kombuis te koken. We roepen Don en hij herkent ons meteen. Tien jaar geleden hebben we heel wat tenderloins en glazen wijn op deze boot genuttigd.
Don nodigt ons aan boord en vertelt ons dat hij een huis heeft ontworpen wat rond is als een bol en dat hij het aan het bouwen is. Hij is ook bezig met tekeningen voor een nieuwe Marina in Grenada.
Hans, de zoon van Don die 10 jaar geleden ook op boot woonde is piloot geworden en vliegt vanuit Vieques.
Er is weer eten voor iedereen en na een gezellige avond met onze goede vriend gaan we voldaan weer naar ons bootje.


15 februari 2010
We zijn van plan om een tijdje in Carriacou te blijven liggen en we vragen ons af of Kim het leuk zou vinden om hier een paar dagen naar een school te gaan, ja dus!
Ik ga in de Marina (wel een beetje een groot woord voor deze marina...) vragen of ze weten waar de school is en of het mogelijk zou zijn dat Kim een paar dagen op de school mee kan draaien. Toevallig zit het zoontje van de havenmeester op school en is ook vier jaar. Als je hier vier jaar bent, moet je naar de Harvey Vale school. De klassen beginnen tussen half 9 en 9 uur.
‘s Middags wandelen Kim en ik even naar de school om te kijken hoe het er uit ziet. .

16 februari 2010
We zijn al vroeg op pad. Als we op de school aankomen mag Kim even in de klas rondkijken en morgen mag ze meedoen ..Leuk en spannend!!
We wandelen nog even door naar zuid Carriacou het uitzicht is hier geweldig. We zien White Island, Saline en Kickém Jenny. De zee is knetterblauw en de stranden spierwit.
‘s Middags gaan we met de dingy naar de mangroven aan de noordkant van Tyrrel bay. Het water is helder, we zien we zien conches (grote zeeschelpen) en up side down jelly fish liggen (ondersteboven kwallen). Deze kwallen liggen echt op hun kop op de zeebodem en niemand weet waarom ze dit doen..
Don vertelde dat de lokalen hier vissen en met grote haaien uit deze mangroven komen. Dus zwemmen doen we maar niet vandaag.
Om 16:00 uur is het tijd voor het strand en op TV naar het schaatsen zien. Kim speelt hier steeds met Natysha

17 februari 2010
De grote dag voor Kim.
Om half 9 staan Kim en ik al bij de school. Ik wil de lerares nog even wat vragen voor de les begint, we zijn dus een beetje vroeg.
Wanneer de andere ouders doorhebben dat ik nog even blijf geven ze mij de verantwoordelijkheid over 30 kinderen die ik niet ken en vertrekken met de woorden: “don't let them fight” en “look out that they don't fall from the wall” Gloep. Deze vrouw staat in het vervolg niet weer zo vroeg bij de school.
Om kwart voor 9 komt de juf op school en ze stelt me gerust over een paar dingen en ik mag gelukkig vandaag blijven om te kijken hoe het gaat.
Op deze school hebben de kinderen geen tafels of stoelen iedereen zit op de grond.
Als de les begint gaan alle kinderen staan. De dag wordt ingeleid met een gebedje daarna word er gezongen en gedanst, na het laatste liedje gaan de kinderen zitten.
Dan is het tijd voor de les over het weer. De juf heeft daar een mooie schijf voor. Ze vraagt: “wat voor weer is het vandaag?” Alle kinderen weten het antwoord: “Sunny”! En wat is het nog meer? “Windy”! Allebei helemaal goed. Volgens mij is dit stiekem elke dag hetzelfde.
Dan zijn letters aan de beurt en er worden zelfs een paar woordjes aan elkaar gebreid.
Om 10:15 uur is het tijd voor een snack. Zodra die naar binnen is gaan de kinderen spelen in een speeltuin.
Tijdens de lunch krijgt iedereen een bord eten. Deze keer kip met rijst en bonen. Ik zie ook dat niet alleen Kim maar ook andere kinderen niet echt goed eten.
‘s Middags wordt er gelezen en worden er vragen gesteld over het verhaal. De jongere kinderen vallen in slaap en mogen dan in een ander lokaal op een kleed gaan liggen slapen.
Een jongen van bijna vijf was erg slaperig maar mocht niet gaan liggen en hij moest de rest van het verhaal blijven staan. Arme jongen, hij viel bijna om.
Om twee uur hangt Kim helemaal moe over me heen ik vind het genoeg geweest voor vandaag.
We wandelen terug naar de dingy, dat was een leuke eerste schooldag.


19 februari 2010
We brengen Kim naar school maar ze is vandaag om 11:30 uur weer vrij omdat er geen water is om de lunch te maken.



20 februari 2010
Al vroeg zijn Henri, Lotte en Silke op de Kim.
De s.v. Waterman is gister te water gegaan en gelijk door gevaren naar Tyrrel Bay.
De hele meute duikt meteen het water in, dan heeft Silke een super idee om de heuvel aan de zuidkant van de baai te gaan beklimmen. Eenmaal op de heuvel kunnen we de baai mooi overzien. De bootjes schommelen rustig achter hun anker.
Vanaf de heuvel zien we in de verte een strand met palmbomen! Aha, die is voor ons! We kijken goed waar we langs moeten en dalen de berg af. Dan struikelen over een gek glibberig paadje, langs een paar grote omheiningen dan staan we plotseling tussen de mangroven en kunnen niet verder. Goede raad is duur, maar de broeken gaan uit en we waden door het water naar het mooie strand. Jammer genoeg staat er niet veel water maar Kim, Lotte en Silke nemen toch een frisse duik.
Het bosje met de palmbomen is omringd met een groot hek. We lopen er omheen en zien een gat in het hek, we kruipen erdoor en even later lopen we tussen een grote kudde geiten.
Ik zie een klein geitje in een halve ton liggen en denk dat het net geboren is, maar als ik beter kijk zie ik dat het vastzit met zijn pootje. Het pootje zit in een grote scheur en wil niet voor- of achteruit. Ik durf er niet echt aan te komen, maar als ik later het geitje wat naar achter duw, schiet het pootje los. Het geitje is helemaal van slag en loopt ons alles achterna. Dat is niet zo handig. Het beestje moet terug naar de moeder. Bas blijft achter en wij rennen naar het gat in het hek. Dan komt Bas eraan sprinten. Het geitje heeft inmiddels de moeder weer gevonden, joepie!
Na onze avonturen drinken we nog een pilsje op de Waterman. Dan snel naar de Kim voor de 1500 meter mannen! Tuitert wint!


21 februari 2010
Vandaag gaan we met de Waterman naar White Island, een klein eilandje ten zuiden van Carriacou met wit strand en palmbomen.
De Waterman is een catamaran en steekt niet diep. Zo kunnen we lekker dicht bij het strand gaan liggen. We zwemmen, snorkelen, wandelen en plukken en “slachten” de kokosnoten.
Ik snorkel met Silke om een rif heen we zien mooie gekleurde vissen, naaldvissen en zelfs nog een kreeft!
Om 16:00 uur tuffen we terug naar Tyrrel Bay. Daar maakt Lotte heerlijke lasagne, smullen maar!


22 februari 2010
Half 9 halen we de familie van de Waterman. Silke en Kim gaan vandaag samen naar school en de rest gaat naar Hillborough.
In Hillborough gaan we naar het Carriacou museum, op Carriacou zijn veel opgravingen gedaan waarbij menselijke botten, potten en sieraden zijn gevonden.
Op het eiland woonden vroeger de zachtaardige Arawak indianen. Ze werden overvallen door de Caribe indianen uit Venezuela, die waarschijnlijk op zoek waren naar mooie vrouwen omdat ze in hun eigen stam niet mochten trouwen.
De indianen leefden hoofdzakelijk van schildpadden waar toen zoveel van waren dat het net leek of er geen zand op het strand lag maar alleen stenen (schildpadden dus).
Na het bezoek aan het museum zijn we hongerig geworden en eten een echte Caribische lunch Ik had lambi met rijst, casava bakka banna en kalaloo. Bas had een roti.
Half 3 staan we met zijn allen braaf bij de school om de meiden weer op de halen.


24 februari 2010
Help!!! Blue (Kim’s knuffel) ligt nog op de Waterman en die is gister vertrokken! Gelukkig ontvangen ze ons mailtje op Union. Ze vragen daar bij allemaal boten of ze misschien naar Carriacou gaan en ja hoor, de 25e komt Blue bij ons terug aan boord.
Kim houdt haar de eerste paar dagen goed in de gaten..


27 februari 2010
Don nodigt ons uit om het huis en het eiland te gaan bekijken.
Dat lijkt ons wel wat. Wanneer we in Dons geleende auto zitten start deze niet!
Don heeft steeds ruzie met de autosleutels. Hij kan ze niet uit het contact krijgen en daardoor blijft de auto op contact staan en loopt de accu leeg.
(Don's jeep wordt gestart door de dynamo kort de sluiten).
Bas en Don spoeden zich naar de boot van Don en halen een geladen accu op, De startkabels aansluiten en starten maar.
We rijden naar de top van de High North waar Don zijn “BOL”- huis aan het bouwen is. Het idee om het huis rond te bouwen is ingegeven door het uitzicht, vanaf de heuvel heb je een prachtig uitzicht in alle richtingen, aan de ene kant zie je Union liggen en de andere de Sisters en Diamont Rock.
De helft van de 'BOL' zit onder de grond en fungeert als sistern (wateropvang) de andere helft ligt boven de grond en wordt het huis. Het dak wordt straks bedekt met stenen, kleinere stenen, zand en gras zodat het water wat opgevangen wordt meteen wordt gefilterd. Het huis word gebouwd van ferro cement op de foto's zie je het skelet. We vinden het een heel speciaal huisje.
Na het huis rijden we naar de ruïne van een oude molen waar 3 papagaaien wonen. Zodra we in de buurt komen maken ze een heidens kabaal en vliegen weg. We schrikken ons een hoedje, Kim vindt het allemaal prachtig en klautert met papa door de molen.
Dan is het tijd voor de noordkant van het eiland waar de boten op Carriacou (carriacou sloops) worden gebouwd. De boten worden gewoon in de achtertuin of naast de kroeg gebouwd. Echte vakmensen zijn er bezig en Don kent natuurlijk veel van die mannen omdat hij zelf ook een houten boot heeft en hier al een tijdje woont.
Hij doet nog even zaken terwijl ik met Kim schelpen ga zoeken, grote hopen conch schelpen liggen op het strand. Bas is natuurlijk erg geïnteresseerd in de houten boten en kijkt zijn ogen uit. We nemen nog een biertje en gaan terug via Hillsborough.
Alweer een leuke dag.

PRICKLY BAY- GRAND ANSE

donderdag 4 februari 2010
Er moeten boodschappen worden gedaan in het dorp. Het busje brengt ons weg, maar halverwege lijkt het ons ook wel leuk om even in St. George te gaan kijken.
Wanneer we langs de haven rijden, zien we het jacht “Buster” liggen. We laten het busje stoppen en lopen de kade op. Na veel roepen en fluiten komt er beweging aan dek en tot onze grote verbazing komt er een mooie blonde dame uit de boot. Ze springt in de dingy en haalt ons op. Het is Ineke, de vrouw van Fred, een gezellige dame die wel 20 jaar met Fred en hun grotere zeiljacht “Buster”, charters heeft gedaan in de Cariben.
Op de boot ligt Fred met kop en kont in de motorkamer. Het probleem is dat de motor steeds stopt, omdat er ergens lucht in de dieselleiding wordt gezogen, maar Fred kan de oorzaak maar niet vinden.
Na een koud biertje gaat Bas ook eens meekijken. Na een half uur is het weer tijd voor een biertje, maar het probleem is nog steeds niet opgelost. Dus weer de motorkamer in. Kim helpt ook dapper mee en loopt met haar voetjes door de diesel en dan lekker over Fred zijn bed heen!..Ooops.
Anderhalf uur later is het probleem gevonden. Het nieuwe Racor filter heeft vier aansluitpunten, waar maar twee van worden gebruikt de andere twee moeten goed luchtdicht afgesloten worden. Als dat gedaan is loopt de motor weer als een zonnetje.
We tuffen met de “Buster” naar buiten haven en ankeren daar. Ieder heeft zin in een frisse duik. Ineke verzorgt een lekkere BBQ met steak en kip. Mjammie.
Voldaan en met een volle buik worden we weer op de kade afgezet. Een taxibusje wordt aangehouden en we racen naar terug naar Prickly Bay. De boodschappen komen later wel eens.

vrijdag 5 februari 2010
Zondag zijn er wedstrijden met traditionele sloepen van het eiland, dat lijkt ons helemaal leuk. Het idee is om bij het witte strand van Grand Anse te gaan liggen. We gaan aan land om de bemanning van de “Waterman” te halen, die hebben vast wel zin om een eindje met ons te varen.
Om 11:00 uur anker op en vertrekken we naar Grand Anse. Het mooie witte strand is al van ver te zien.
Het anker gaat uit achter de “Buster”. Kim en Silke liggen 10 minuten later in het zilte nat. Het water is glashelder en de bodem is goed te zien.
Na de lunch gaan we even het strand op.
We eten ‘s avonds echte Nederlandse molenpannenkoeken en om 19:30 uur gaat de hele horde naar de kant.
Kim gaat op bed en wij kijken daarna een filmpje.

Zaterdag 6 februari 2010
Al vroeg varen er allemaal sloepjes en racebootjes met grote boeien naar Grand Anse. Ik moet nog snel wat boodschappen halen en wanneer Fred en ik bij de boot terugkomen, zijn Kim en Bas alvast vertrokken. Snel de bikini aan en we racen naar het strand heerlijk en wat een spektakel, sloepen met mooie gekleurde zeilen doen mee aan deze race ze varen met 4 bemanningsleden op een sloep. Vier sloepen worden in het water gelegd met 3 mannen in de boot. De vierde man start bij een starttafel. Zodra het startschot wordt gegeven, rennen ze naar de boot springen er in en de wedstrijd kan beginnen.
Bij het eindpunt moet de boot over de finishlijn die vlak bij het strand ligt en dan rent de vierde man weer naar diezelfde tafel en soms met een close finish is dat geweldig spannend. Iedereen staat te juichen en te springen als de boten er aan komen. Soms springt hij te vroeg en gaat hij kopje onder en moet dan de rest zwemmen. Sorry hoor, zeilen gaat sneller...
Na de wedstrijd gaan we even naar de jachtclub om te kijken of we een auto kunnen lenen van een vriend van Fred. De vriend stond op de parkeerplaats aan zijn auto te sleutelen, misschien toch niet een goed idee.
We halen wat eten bij een Caribische restaurant. Iedereen is moe en vooral Kim, ze heeft de hele dag in de zee gespeeld.

Zondag 7 februari 2010
Half 10 zet ik de VHF aan en hoor dat de “Waterman” de “Molner” oproept, achteraf blijkt dat ze ons al eens hadden opgeroepen maar we hebben het niet gehoord.
Gelukkig krijgen ze een lift en klimmen 09:45 uur aan boord.
Kim, Lotte en Silke gaan lekker spelen en wij drinken een bakkie, na de lunch gaan we het strand, waar de kampioenen van gister strijden voor de eerste plaats.
Deze keer waait het hard en komt er een dikke deining binnen wat het allemaal nog spannender maakt.
Kim en Silke liggen de hele middag in het water. Kim word een keer helemaal meegesleurd. Een grote golf breekt over haar koppie en daar ging ze!! Ik schrok me rot en stond binnen een halve seconde in het water, maar Kim strijkt zich een keer door haar blonde haar vol zand en zegt: “ ik ga nog even zwemmen hoor mama” en stapt zo de volgende breker in!! Wat een bikkel hey..
Op de boot drinken we nog een biertje en eten een bord spaghetti, Fred en ik doen de afwas en Bas brengt de visite naar de kant.

Maandag 8 februari 2010
Klusjes dag. Ja dat dacht je..
Na het ontbijt gaat Bas naar Fred om hem met de zonnepanelen monteren te helpen. Terwijl hij daar zit, ziet hij opeens grote steile golven die recht op de boot afkomen rollen. Nog even dan breken de golven! Fred ligt nog dichter bij het strand, dus ook eerder in de brekers, is al helemaal niet blij, ze verkassen de “Buster” maar als Bas naar sv KIM zal komen, doet de buitenboordmotor het niet, aaargh!! Fred brengt Bas snel naar de boot. We halen als de vliegende weerlicht het anker op en verkassen. Dat scheelde maar een haar. Oef.

TRINIDAD-GRENADA

6 januari 2010
Vandaag vertrek van Scotland Bay naar de haven van Chaquaramas op Trinidad. Het lokt ons niet erg aan want bij Chaquaramas is een haven waar mensen heen gaan om aan hun boot te werken. Het is ook niet een echt leuke baai met strandjes en palmbomen. Het is gewoon een industriehaven.
De reden om hier heen te gaan is om een nieuwe watermaker te kopen. Bas heeft van zijn broer een gebruikte watermaker gekregen, maar die blijkt niet geschikt voor gebruik op onze boot. De goede gaan ver boven ons budget.
Er worden nog wat boodschappen gedaan en er worden wat dingen geregeld.
De boot is net volgeladen met etenswaren, we staan op het punt naar Grenada te vertrekken, en wat denk je, komt het Nederlandse zeiljacht de Pjotter binnenvaren met een gezin aan boord met de kinderen Emma en Macsen. Na de kennismaking gaan we gelijk met zijn allen zwemmen en na afloop pizza’s eten. Emma heeft de leeftijd van Kim en komt op de boot met haar spelen. Kim vindt het prachtig en Emma is meteen haar dikke vriendin.
Later komt ook nog de Tangaroa binnen en daar zijn twee meisjes aan boord. Het zeilschip de Victory ligt bij powerboats op de kant en ziet er zielig uit. Met alle families en de hele horde kinderen gaan we meestal ‘s middags om een uur of vier zwemmen met een biertje erbij wordt het een gezellige boel. Kim leert hier zonder de bandjes zwemmen en wil ze later ook niet meer om.

19 en 20 januari 2010
De 20e willen we echt verder gaan de 19e komt Emma nog even aan boord om te spelen en ‘s middags nemen we bij het zwembad afscheid van de Nederlanders.
Wanneer ik de volgende morgen wakker word, kan ik de rechterkant van mijn gezicht niet meer bewegen. Ik schrik daar vreselijk van en vraag op het cruisersnet om een dokter. Gelukkig kan ik een afspraak maken met dokter Grant en gaat er nog een cruiser naar haar toe, zodat ik met hem in de taxi mee kan rijden.
Na het gesprek met de arts en wat testen blijkt dat ik het Bell's Palsy syndroom heb, wat betekent dat er een gezichtszenuw door een ontsteking beknelt is geraakt en daardoor de spieren in je gezicht niet meer aanstuurt. De helft van je gezicht is verlamd. Meestal geneest dit na 6 tot 8 weken, maar soms is de zenuw zo erg beschadigd dat het blijvend is. Ik krijg twee soorten heftige medicijnen mee naar de boot en nu maar afwachten of mijn scheve koppie weer bijtrekt.
Terug op de boot gooien we het schip van de mooring los en varen naar Scotland Bay om daar een paar dagen van de schrik te bekomen.

maandag 25 en 26 januari 2010
Terug in Chaquaramas hebben we nog een paar gezellige dagen met de Nederlandse gezinnetjes en hebben zelfs een echte Nederlandse BBQ in de regen.
De 26e klaren we uit. Het is tijd om naar Grenada te gaan. Met onze clearance papers halen we nog een paar dozen wijn en bier. Op deze manier hoef je er geen belasting over te betalen. Op de eilanden is drank erg duur, behalve rum natuurlijk. Dat wordt overal gebrouwen en niet te duur verkocht.
*
Na alle boodschappen en drank te hebben gestouwd wordt er nog even lekker gedoucht. Lekker opgefrist wordt koers gezet naar Scotland Bay, daar eten we wat en maken de boot klaar voor de reis. Om 08:15 uur ligt Kim op bed het anker wordt opgehaald en op richting Grenada.
We varen ‘s nachts omdat er in december een boot tussen Grenada en Trinidad is overvallen door piraten. De piraten waren afkomstig uit Venezuela waarschijnlijk Peninsula de Paria ze voeren in een pirogue met drie grote motoren. De boot is overdag om een uur of één overvallen.
Deze nacht zijn ze zeker niet actief. Het waait een halve storm, 25-35 knopen. Het regent pijpenstelen. De zee is ruig en het wordt steeds ruiger door de harde wind. We knallen aan de wind, dit is zeker niet een comfortabel tochtje, helemaal niet voor piraten in een klein bootje.
Om half 10 ligt Prickly Bay voor ons en we zijn helemaal verbaasd als we zien hoeveel boten er in de baai liggen. Dat was 10 jaar geleden wel anders. Ook wel vol maar niet zo vol. Achter in baai de wordt het anker uitgegooid en we gaan aan land om in te klaren. De douane was erg vriendelijk, heel wat anders dan toen we hier voor het eerst kwamen.
We drinken een biertje bij ons oude, vertrouwde barretje en vragen aan de tuinman of hij een kokosnoot voor ons uit de boom wil plukken. Hij zit in no time in de boom en kwam terug met twee mooie kokosnoten. Kim was het vanaf Nederland al beloofd.
Op de boot wordt er een rietje ingestoken en zo zitten we lekker uit een kokosnoot te drinken. Het smaakt niet als een snoepje, zoals Kim had gedacht had.
‘s Middags komt de bemanning van de ''Waterman' bij ons aan boord. We hebben een zeil voor hen meegenomen uit Trinidad.
Na even kletsen begint er bij mij opeens een lichtje te branden. Henri, Akke en Lotte? Die hebben we 12 jaar geleden op Bermuda ontmoet, toen was Akke net zwanger van Lotte. Door haar zwangerschap was ze erg zeeziek. Henri moest toen hun boot alleen naar de Azoren zeilen. Bas en ik deden toen een delivery op een Irwin 43, “The Phantom D”, die we van de Cariben via New York naar Toronto hebben gezeild.
‘s Avonds om 20:00 uur lag de hele familie op de KIM in een diepe slaap.

TOBAGO-TRINIDAD

27 december 2009
Vanmorgen al vroeg de was weggebracht.
Kim en ik zijn daarna naar het strand gegaan. We willen heel graag snorkelen maar er staan te hoge golven, zo jammer want Kim is hier al dagen klaar voor. Ze heeft hele dagen haar snorkel op.

28 december 2009
Bas wil graag even op de boot blijven om een boek te lezen dus gaan Kim en ik op avontuur en dat werd het. Bij het dingy-dock was het feest. Er komt een hoge deining binnen waardoor het erg te keer gaat bij het dock en tot overmaat van ramp ligt er ook nog een grote houten boot aan de kade die alle kleinere bootjes plet. Ik leg ons bootje aan de houten boot en ga de was halen. Gelukkig geeft de wasserette meneer ons een lift terug naar het dock en met veel vlieg en kunstwerk en wat hulp zitten we weer in onze dingy op weg naar de boot.
Na de lunch had Kim het super idee om even te gaan wandelen. Bij het dock is het ondertussen nog erger geworden een paar lokalen waren druk bezig de dingy’s uit het water te halen zodat ze niet onder het dock te pletter zouden slaan. Een oudere man hield zijn bootje niet meer en ging over de kop. Alle boodschappen dreven in het water, gelukkig werd hij door de eilanders geholpen. Hij was knap in paniek.
Omdat alle kleinere dingy’s nu uit het water waren kon die van ons in het midden van het dock liggen en werd ie goed in de gaten gehouden door de lokale rasta's.
Kim en ik zijn een weggetje links ingeslagen langs gezellige Caribische huisjes liep er een pad omhoog de bush in. Iets hoger had je een prachtig uitzicht op de baai en Kim haar favorieten waren natuurlijk alle geiten die je tegenkomt. Weer een pad naar links en de komt een hele lange trap tegen met prachtige natuur eromheen die naar Pirate Bay gaat. Halverwege die trap zien we een rood met zwarte slang omhoog glibberen. Op het strand was veel kabaal. Later komen we er achter dat er een vissersboot over de kop was geslagen.
Op het strand komt er een ongelooflijke branding binnen. De lokale jeugd heeft er grote gevechten mee en spoelen zich daarna af met zoet water, wat in een stroompje van de heuvel komt.

29 december 2009
Vandaag kunnen we niet naar de kant. De deining is zo hoog geworden dat het niet meer vertrouwd is.

30 december 2009
We besluiten om naar Store Bay te varen. Daar is een groot rif: “pigeon point”. We hopen dat we daar met de boot achter kunnen schuilen. Na het ontbijt gaat het anker op, de deining is inmiddels zo hoog geworden dat we de bootjes naast ons soms niet meer kunnen zien.
Onderweg vangen we een tonijntje maar we vinden hem te klein voor de pan.
In Store Bay is het ook hopeloos. We komen er niet uit wat we moeten doen. We willen heel graag het eiland bekijken. Het schijnt erg mooi te zijn maar het lijkt er op dat we de eerste dagen niet naar de kant kunnen. We zien een jonge vent in zijn rode dingy naar een strandje peddelen, 100 meter van het strand slaat de dingy om en vliegt een eind de lucht in en ligt meneer te water.
Na weer een dag rollebollen en op de boot vertoeven, gaan we op bed. We zien morgen wel verder.

TRINIDAD
31 december 2009
Om half 4 word ik wakker en als ik naar buiten kijk zie ik dat er niets is veranderd. Nog steeds reuze golven die met volle kracht op de kant breken.
Ik heb Bas gewekt en een uur laten zijn we onderweg naar Trinidad. Het is natuurlijk ook niet leuk voor Kim om na 19 dagen op zee weer een week op de boot vast te zitten. Om 12:00 uur lopen we in een dikke regenbui Scotland Bay binnen. Het is er heerlijk rustig en na de regen duiken we meteen het water in. Na de lunch gaan we nog naar een strandje waar we nog wat Nederlanders ontmoeten die naar Scotland Bay zijn gekomen met een vriend van het eiland in zijn sportvissers boot “Big Daddy”. We hebben nog even op het strandje rondgedwaald. We moesten Kim waarschuwen voor een manchineelboom. Een boom met kleine appeltjes die erg giftig zijn en als je de bladen van deze boom aanraakt, kun je je daar erg aan branden. Nog even slingeren aan een liaan en we gaan terug naar de boot. Kim ligt al snel in haar mandje en wij hebben heerlijk rustig het Oudejaar uitgezeten met op de achtergrond flitsen van het vuurwerk.
Van 1 tot 4 januari 2010
We hebben heerlijk genoten van de rustige baai. Lekker zwemmen, wandelen en rondhangen.
Bas heeft nog een middag met de locals zitten pimpelen. Een groep mannen uit het binnenland van Trinidad die een dagje uit waren. Ze waren lekker aan het vissen, kokkerellen en drinken. Koken kunnen ze, Bas kwam terug met gestoofde armadillo.

5 januari 2010
We zien ’s morgens dat er een Nederlandse boot naast ons in de baai ligt. Bas, Kim en ik zwemmen naar de “Victory” met Monique en Jan Bart. We worden uitgenodigd voor een bakje koffie. Kim is altijd blij dat ze Nederlands kan kletsen met iemand anders dan papa of mama en kletst Monique de oren van het hoofd.
De “Victory” komt net uit Suriname en hebben problemen met hun roer. Ze zijn onderweg naar Chaquaramas om het te laten repareren, maar willen nog even van dit heerlijke rustige baaitje genieten voordat ze eraan beginnen.
Laat in de middag nodigen wij hun uit voor een biertje het wordt gezellig laat voor we in ons bedje kruipen.